II UK 249/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 249/04

POSTANOWIENIE

Dnia 5 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z wniosku M. P.

przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu w B.

o okres zawieszenia świadczenia,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 5 kwietnia 2005 r.,

na skutek kasacji organu rentowego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w G.

z dnia 7 kwietnia 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w G. wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2004 r. (III AUa …/03) w

wyniku apelacji wnioskodawcy – M. P. zmienił wyrok Sądu Okręgowego w B. z dnia

10 kwietnia 2003 r. (VII U …/03) w ten sposób, że ustalił prawo wnioskodawcy do

wojskowego zaopatrzenia emerytalnego z zawieszeniem wypłaty świadczenia na

okres od dnia 1 listopada 2002 r, do dnia 31 października 2003 r.

W kasacji od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 7 kwietnia

2004 r. pełnomocnik strony pozwanej – Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego

w B. zarzucił naruszenie art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. w

zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy i ich rodzin (jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r. Nr

8, poz. 66) w związku z art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 25 maja 2001 r. o przebudowie i

modernizacji technicznej oraz finansowaniu Sił Zbrojnych RP w latach 2001-2006

(Dz. U. Nr 76, poz. 804) przez błędną wykładnię tych przepisów. Równocześnie,

pełnomocnik strony pozwanej wskazał, iż okolicznością uzasadniającą przyjęcie

kasacji do rozpoznania jest rozbieżność orzecznictwa przy stosowaniu powyższych

przepisów oraz potrzeba ich wykładni w celu odpowiedzi na pytanie, czy okres, za

który żołnierz zawodowy otrzymał uposażenie przewidziane w ustawie z dnia 17

grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (jednolity tekst: Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz.

18 ze zm.) sumuje się z okresem, za który wypłacono jednorazowe odszkodowanie

z tytułu skróconego okresu wypowiedzenia stosunku zawodowej służby wojskowej

stosownie do art. 14 ust. 6 ustawy o przebudowie i modernizacji technicznej oraz

finansowaniu Sił Zbrojnych RP w latach 2001-2006, ponieważ w uzasadnieniu

zaskarżonego wyroku Sąd Apelacyjny ograniczył się wyłącznie do przytoczenia

tezy i obszernego uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22 października

2003 r. (II UK 112/03), natomiast „nie widział albo nie chciał widzieć tego, że w

rachubę może wchodzić inna wykładnia przytoczonych wyżej przepisów, czego

jaskrawym przykładem jest orzecznictwo sądów powszechnych w tego rodzaju

sprawach. (...) Godzi się bowiem zauważyć, że inny już skład Sądu Najwyższego

(...) miał wątpliwości (...) i postanowił zwrócić się o rozstrzygnięcie tej kwestii do

składu rozszerzonego.” W konsekwencji, w kasacji sformułowany został wniosek o

zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od ubezpieczonego na rzecz strony

pozwanej kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym

określonym w art. 3933 KPC, w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 KPC), które stanowią odrębny

element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w szczególności, że

w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy, bądź „występuje

istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 KPC – a contrario), bądź „istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1 pkt. 2 KPC – a contrario),

bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo” albo „zachodzi

nieważność postępowania” (art. 393 § 2 KPC). Wnoszący kasację nie może przy

tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub kilku ustawowych

sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do „okoliczności

uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do profesjonalnego

prawniczego

uzasadnienia

wskazanej

lub

wskazanych

„okoliczności

uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności faktycznych i

prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego wymagania

kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni zadość

wymaganiu formalnemu określonemu w art. 3933 § 1 pkt 3 KPC, a to w

konsekwencji skutkować musi jej odmową jej przyjęcia do rozpoznania.

Wymaganiu temu w żadnym razie

nie czyni zadość sformułowanie w

petitum kasacji – jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – opinii, iż za przyjęciem jej

do rozpoznania przemawia potrzeba wykładni wskazanych w niej przepisów, a to w

celu odpowiedzi na pytanie, czy okres, za który żołnierz zawodowy otrzymał

uposażenie przewidziane w ustawie z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu

żołnierzy (jednolity tekst: Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18 ze zm.) sumuje się z

okresem, za który wypłacono jednorazowe odszkodowanie z tytułu skróconego

okresu wypowiedzenia stosunku zawodowej służby wojskowej stosownie do art. 14

ust. 6 ustawy o przebudowie i modernizacji technicznej oraz finansowaniu Sił

Zbrojnych RP w latach 2001-2006, bowiem – zdaniem pełnomocnika strony

pozwanej – w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Apelacyjny ograniczył się

wyłącznie do przytoczenia tezy i obszernego uzasadnienia wyroku Sądu

Najwyższego z dnia 22 października 2003 r. (II UK 112/03), natomiast „nie widział

albo nie chciał widzieć tego, że w rachubę może wchodzić inna wykładnia

przytoczonych wyżej przepisów, czego jaskrawym przykładem jest orzecznictwo

sądów powszechnych w tego rodzaju sprawach. (...) Godzi się bowiem zauważyć,

że inny już skład Sądu Najwyższego (...) miał wątpliwości (...) i postanowił zwrócić

się o rozstrzygnięcie tej kwestii do składu rozszerzonego.” – i to tym bardziej, że

Sąd Najwyższy w uchwale powiększonego składu z dnia 5 października 2004 r. (III

UZP 2/04 – OSNIPUSiSP z 2005 r. nr 2 poz. 24) stwierdził, że „żołnierz, któremu na

podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 25 maja 2001 r. o przebudowie i modernizacji

technicznej i finansowej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2001-2006

(Dz. U. Nr 76, poz. 804 ze zm.) skrócono okres wypowiedzenia zawodowej służby

wojskowej, nabywa prawo do emerytury z upływem ostatniego dnia okresu, za który

wypłacono mu jednorazowe odszkodowanie przewidziane w art. 14 ust. 2 tej

ustawy. Po tym dniu, odmowa wypłaty emerytury może dotyczyć jedynie miesięcy

pozostałych do upływu rocznego okresu pobierania uposażenia przewidzianego w

aart 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy

(jednolity tekst: Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 639 ze zm.).”

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 1

KPC w związku z art. 393 § 1 pkt 3 KPC orzekł jak w sentencji.

Teza:

Por. uchwała powiększonego składu Sądu Najwyższego z dnia 5

października 2004 r. (III UZP 2/04 – OSNIPUSiSP z 2005 r. nr 2 poz. 24).