II UK 246/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 246/05

POSTANOWIENIE

Dnia 30 maja 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z odwołania A. G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z.

z udziałem zainteresowany D. S.

o ustalenie istnienia obowiązku ubezpieczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 30 maja 2006 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w P.

z dnia 6 lipca 2005 r., sygn. akt III AUa …/03,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego - III Wydziału Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia 6 lipca 2005 r. oddalającego apelację

wnioskodawczyni A. G. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Z. z dnia 30 października 2003 r., skarżąca zarzuciła naruszenie

następujących przepisów prawa materialnego: art. 6, 8 i 11 ustawy z dnia 10

października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887)

przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na tym, że

Sądy obu instancji bezzasadnie uznały, iż wnioskodawczyni nie podlega

ubezpieczeniu społecznemu pracowników, co nastąpiło wbrew przeprowadzonemu

postępowaniu dowodowemu. Na tej podstawie skarżąca wniosła o zmianę

zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej instancji

„poprzez przyjęcie, że wnioskodawczyni podlegała ubezpieczeniu społecznemu

pracowników” od dnia 3 czerwca 2002 r., a także zasądzenie od pozwanego na jej

rzecz kosztów procesu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji, przy

uwzględnieniu dotychczasowych kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie spełnia konstrukcyjnych wymagań skargi kasacyjnej

wymienionych w art. 3984 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. Zgodnie z tymi przepisami skarga

kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie

(art. 3984 § 1 pkt 2), a także wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i

jego uzasadnienie (art. 3984 § 1 pkt 3). W razie uchybienia tym wymaganiom

skarga kasacyjna podlega odrzuceniu bez wzywania do usunięcia tych braków (art.

3986 § 2 k.p.c.). Powyższe unormowania należy rozpatrywać w powiązaniu z art.

3989 § 1 k.p.c., zgodnie z którym Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie: występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Odnosząc

przytoczone regulacje do rozpoznawanej skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że nie

zawiera ona uzasadnienia podstaw kasacyjnych (art. 398 4 § 1 pkt 2 k.p.c.), a także

uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 4 § 1

pkt 3), w szczególności nie wskazuje na występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego, czy potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądowym (art.

3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.). Autor skargi, poza zarzutem naruszenia przepisów prawa

materialnego przytoczył jedynie okoliczności faktyczne sprawy i wdał się w

polemikę z oceną tych okoliczności dokonaną przez Sądy obu instancji, utrzymując,

iż na podstawie stanu faktycznego sprawy „należy przyjąć, że nastąpiło naruszenie

przepisów prawa materialnego i że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie”.

Stan faktyczny nie był okolicznością uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania

już dlatego, że bez uzasadnionych zarzutów naruszenia przepisów prawa

procesowego, których w złożonej skardze kasacyjnej w ogóle zabrakło, występuje

związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę

zaskarżonego wyroku (art. 39813 § 2 k.p.c.). Przede wszystkim jednak autor skargi

kasacyjnej całkowicie pominął konstrukcyjne wymagania skargi kasacyjnej, co

pozbawiło ją cech koniecznych wymaganych od tego środka zaskarżenia i

prowadziło do jej odrzucenia a limine na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.