II UK 24/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 24/11

POSTANOWIENIE

Dnia 14 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z wniosku K. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi we W.

z udziałem zainteresowanego M. M. "S." P.

o ubezpieczenie społeczne,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 14 kwietnia 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej zainteresowanego M. M. od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 20 kwietnia 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2010 r., Sąd Apelacyjny, zmienił, na skutek

apelacji strony pozwanej – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału we W.,

wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we W. z dnia

26 października 2009 r. i oddalił odwołanie wnioskodawczyni K. S. od decyzji

organu rentowego z dnia 13 czerwca 2008 r. stwierdzającej, iż nie podlega ona od

dnia 1 września 2007 r. ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i

wypadkowemu z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w firmie „S.” P.

M. M., w sprawie o objęcie ubezpieczeniem społecznym, przy udziale

zainteresowanego M. M. „S.” P.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik wnioskodawczyni

zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 6 k.c. przez błędną wykładnię i

przyjęcie, że „na ubezpieczonej spoczywał ciężar dowodu, iż łączył ją z

zainteresowanym stosunek pracy, podczas gdy ciężar dowodu co do tej

okoliczności spoczywał na organie rentowym, kwestionującym ważność zawartej

umowy”, art. 22 § 1 k.p. „poprzez błędną wykładnię w zakresie dotyczącym cech

stosunku pracy oraz - w konsekwencji - niewłaściwe zastosowanie, które

doprowadziło do uznania, że na podstawie umowy o pracę z dnia 1 września 2007

r. oraz w ramach jej wykonania nie doszło do nawiązania stosunku pracy pomiędzy

ubezpieczoną a zainteresowanym”, art. 65 § 2 k.c. poprzez niewłaściwe

zastosowanie i „nieuwzględnienie w najmniejszym nawet stopniu zgodnej woli

ubezpieczonej i zainteresowanego dotyczącej chęci nawiązania stosunku pracy w

oparciu o umowę o pracę z dnia 1 września 2007 r.” oraz art. 83 § 1 k.c. przez

niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że „możliwość przypisania danej umowie

charakteru pozorności pozostaje niezależna od konieczności dokonania oceny woli

stron zawierających umowę, które winny w takim przypadku mieć świadomość i

zamiar zawarcia umowy wyłącznie dla pozoru, a także przyjęcie, iż pozorność

może zostać stwierdzona pomimo tego, iż między stronami doszło do wykonywania

umowy”, a także przepisu postępowania – art. 384 k.p.c., wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez

uwzględnienie odwołania wnioskodawczyni, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego

wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Apelacyjnemu, wraz z orzeczenie o kosztach postępowania.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono wskazując,

iż w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, a skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona. W ocenie pełnomocnika wnioskodawczyni zagadnieniem

prawnym wymagającym zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy jest, „będąca

przedmiotem niniejszej sprawy dopuszczalność dążenia przez strony stosunku

pracy do objęcia pracownika obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym w

sytuacji, gdy umowa o pracę zawierana jest z kobietą ciężarną”, oraz kwestia, „czy

krótki okres wykonywania pracy, zmiana rodzaju pracy w trakcie trwania

zatrudnienia z uwagi na stan zdrowia pracownicy oraz sytuacja majątkowa

pracodawcy mogą uzasadniać odmowę objęcia ubezpieczeniem społecznym

kobiety, która zawarła umowę o pracę nie wiedząc, że jest w ciąży”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność

postępowania

lub

jeżeli

skarga

kasacyjna

jest

oczywiście

uzasadniona.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 1

pkt 3 k.p.c.) polega na powołaniu okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c.,

czyli na przedstawieniu występującego w sprawie istotnego zagadnienia prawnego,

potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, nieważności postępowania lub

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej oraz obejmuje nie tylko powołanie się na

jedną z przesłanek, ale także odrębną, pogłębioną argumentację prawną

wskazującą na istnienie jednej z tych przesłanek. Jeżeli przesłanką wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącego, iż skarga

jest oczywiście uzasadniona (art. 3984 § 1 w zw. z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.),

powinien on w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym

wyraża się ta „oczywistość" i przedstawić argumenty na poparcie tego twierdzenia.

Z ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że oczywista

zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) zachodzi wówczas, gdy z jej

treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, iż

przytoczone podstawy kasacyjne spowodują uwzględnienie skargi (por. np.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07,

niepubl.). Tym samym nie do pogodzenia z oczywistością skargi jest stawianie w

niej zagadnień prawnych, wymagających rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy, ani

wskazywanie na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Z tych

względów skarga wnioskodawczyni, zawierająca sprzeczność w argumentacji, nie

spełnia wymagań uzasadniających przyjęcie jej do rozpoznania. Należy także

zauważyć, że wskazane w skardze zagadnienia prawne, w istocie zmierzają do

odmiennego niż uczynił to Sąd Apelacyjny rozstrzygnięcia sprawy i pozostają w

oderwaniu od niekwestionowanych ustaleń faktycznych sprawy. W związku z

powyższym motywacja wniosku jest nieprzekonywująca, tym bardziej, że ujęte w

skardze jako istotne zagadnienie prawne, mające uzasadnić przesłankę przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania przewidzianą w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c., nie ma

znaczenia jurydycznego, bowiem odnosi się wyłącznie do oceny konkretnego stanu

faktycznego sprawy, który nie może stanowić przedmiotu kontroli kasacyjnej (por.

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1999 r., II UKN 7/99, OSNAPUS 2000

nr 23 poz. 865).

Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.