II UK 238/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 238/11

POSTANOWIENIE

Dnia 27 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z wniosku K. Mebel Joint Venture sp. z o.o. z siedzibą w Z.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z.

z udziałem M. Z., A. B., W. D., K. B., M. G., T. W., A. F.

o składki,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 27 stycznia 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 12 maja 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co

potwierdza przepis art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c. oraz reprezentatywne piśmiennictwo.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy zachodzi

nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią, więc obligatoryjny i nieodzowny

element oceny w tym stadium postępowania kasacyjnego. Badanie ich na

podstawie i w zakresie, przedstawionego w skardze kasacyjnej, uzasadnienia

wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania doprowadziło Sąd Najwyższy do konkluzji,

że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 398 9 § 1 k.p.c.

W szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki

oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów skargi kwestią

wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich

stosowania. W

sprawie

nie

występują

także

wymagające

rozstrzygnięcia

zagadnienia proceduralne. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd drugiej

instancji należy uznać za prawidłowe. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą w istocie

własnej wersji stanu faktycznego i są jedynie polemiką z ustaleniami Sądu drugiej

instancji. Ponadto skarga ta nie wskazuje w dostatecznym stopniu naruszenia

wyrokiem Sądu drugiej instancji prawa; uzasadnienie tego wyroku odpowiada

wymaganiom art. 328 § 2 k.p.c. - wyjaśnia podstawę faktyczna i prawną

rozstrzygnięcia. Wskazać należy, że wypłata bonów towarowych niemająca

charakteru socjalnego jest przychodem pracownika w rozumieniu art. 12 ust. 1

ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (jednolity

tekst: Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), który stanowi podstawę wymiaru

składek na ubezpieczenie społeczne. W niniejszej sprawie regulamin zakładowy

świadczeń socjalnych nie przewidywał świadczeń w postaci „bonów towarowych”,

zatem Sąd drugiej instancji słusznie stwierdził, że takie świadczenie nie zostało

przyznane w ramach zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Pracodawca

nie może dowolnie (poza regulaminem) przyznawać nowe świadczenia socjalne.

Stwierdzić należy, że przedmiotowe bony byłyby świadczeniem socjalnym

zwolnionym z obowiązku odprowadzania od nich składek na ubezpieczenia

społeczne, gdyby pracodawca zmienił regulamin, włączając do jego katalogu wyżej

wymienione świadczenie, a następnie rozdzielając to świadczenie pracownikom,

zróżnicował jego wysokość stosując kryterium sytuacji życiowej, rodzinnej,

materialnej pracownika.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy działając na podstawie art. 398 9 § 2

k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.