II UK 237/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 237/04

POSTANOWIENIE

Dnia 19 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z wniosku A. U.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B.

z udziałem zainteresowanego Jarosława Andrysiaka

o objęcie ubezpieczeniem społecznym,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 kwietnia 2005 r.,

kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w G.

z dnia 27 kwietnia 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych G. w sprawie A. U.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o objęcie ubezpieczeniem

społecznym, wyrokiem z 27 kwietnia 2004 r. zmienił zaskarżony wyrok Sądu

Okręgowego i oddalił odwołanie wnioskodawczyni.

W kasacji pełnomocnik wnioskodawczyni zaskarżył powyższy wyrok w całości,

zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania cywilnego, to jest art. 233 § 1

k.p.c. w związku z art. 382 k.p.c., poprzez niezgodność istotnych ustaleń Sądu z

treścią

zebranego

w

sprawie

materiału

dowodowego

oraz

dowolne

i

fragmentaryczne, a także wybiórcze rozważenie materiału dowodowego. Polegało

ono na przyjęciu, że strony łączyła umowa o pracę, której celem było zapewnienie

ubezpieczonej

uprawnień

do

świadczeń

z

ubezpieczenia

społecznego.

Zainteresowany nie potrafił wyjaśnić, dlaczego zatrudnił kobietę w ciąży. Powódka

nie posiadała wymaganych kwalifikacji do wykonywania zawodu sekretarki;

dwukrotny brak miesiączki jest tożsamy ze stanem ciąży. Całkowicie natomiast

pominął sąd dowód z dokumentacji medycznej obrazującej przebieg ciąży.

Wnosząca kasację zarzuciła także naruszenie prawa materialnego przez błędną

interpretację art. 58 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p., polegającą na przyjęciu przez

Sąd drugiej instancji, że zamiarem stron przy zawieraniu umowy o pracę było

obejście prawa i w konsekwencji uznanie, że wnioskodawczyni nie podlega

ubezpieczeniu społecznemu.

Okolicznością uzasadniającą rozpoznanie kasacji w ocenie skarżącej jest to, że

zaskarżone orzeczenie prezentuje wykładnię i stosowanie prawa w sposób

oczywiście odmienny od poglądów i stanowiska wyrażonych przez Sąd Najwyższy

w zakresie interpretacji uprawnień powódki jako strony umowy o pracę i tym samym

ubezpieczonej u pozwanego, uprawnionej do pełnego i niczym nieskrępowanego

korzystania ze świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie

choroby i macierzyństwa.

Wskazując na powyższe podstawy pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonego

orzeczenia i oddalenie apelacji organu rentowego w całości, ewentualnie o

uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżony wyrok. Jednocześnie wniósł o

zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania kasacyjnego

według załączonego zestawienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Pełnomocnik skarżącej przedstawił okoliczności uzasadniające przyjęcie kasacji

do rozpoznania w sposób uniemożliwiający ocenę, dlaczego Sąd Najwyższy

powinien kasację rozpoznać. Niemożność ta wynika z dwóch przyczyn. Po

pierwsze z ogólnikowości sformułowania tego elementu kasacji, po drugie z

niepowołania żadnego przepisu prawa, z którym wiążą się te okoliczności.

Ugruntowane jest stanowisko orzecznictwa, że przedstawienie okoliczności

uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania polega na wyjaśnieniu, jakie

zagadnienie prawne występuje w sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo na

określeniu, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem,

na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem

rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002 nr 12, poz.

151). Skoro okolicznością uzasadniającą rozpoznanie kasacji jest występowanie w

sprawie istotnego zagadnienia prawnego lub istnienie potrzeby wykładni przepisów

prawnych, to nie sposób przyjąć, że możliwe jest zaakceptowanie przedstawienia

tych okoliczności bez powołania się na choćby jeden przepis prawa.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia kasacji do

rozpoznania na podstawie art. 393 k.p.c. i art. 3937 § 1 k.p.c.