II UK 235/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 235/04

POSTANOWIENIE

Dnia 19 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Kijowski

w sprawie z wniosku L. F.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G.

o rentę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 kwietnia 2005 r.,

kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w G.

z dnia 1 kwietnia 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w G., po

rozpoznaniu sprawy z wniosku L. F. przeciwko Zakładkowi Ubezpieczeń

Społecznych - Oddziałowi w G. wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2004 r. (III AUa …/03)

oddalił apelację wnioskodawczyni od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

w G.

z dnia 22 stycznia 2003 r. (VIII …/01),

oddalającego jej odwołanie od decyzji organu rentowego z dnia 4 kwietnia 2001 r.

odmawiającej ustalenia ubezpieczonej prawa do renty z tytułu niezdolności do

pracy.

W motywach tego rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny przejął jako własne

ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu w pierwszej instancji oraz podzielił

ich prawną kwalifikację. Orzeczeniem Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw

Inwalidztwa i Zatrudnienia w K. z dnia 17 stycznia 1996 r. zaliczono

wnioskodawczynię do II grupy inwalidzkiej z powodu raka prawego sutka. W wyniku

badań kontrolnych, na podstawie orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 7

kwietnia 2000 r. stwierdzono częściową niezdolność do pracy do marca 2001 r. W

dniu 2 lutego 2001 r. wnioskodawczyni złożyła wniosek o ponowne ustalenie prawa

do renty, który został rozpatrzony odmownie. Zdaniem Sądu Apelacyjnego

przeprowadzone postępowanie dowodowe na okoliczność istnienia niezdolności do

pracy, wykazało, że rozpoznane u niej schorzenia nie ograniczają zdolności do

wykonywania pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami ekonomisty. Oceny tej

nie może podważać Orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o

Niepełnosprawności w K. stwierdzające lekki stopień niepełnosprawności. W

świetle art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz.

353 ze zm.) istotne jest bowiem ustalenie niezdolności do pracy , co skądinąd różni

się od warunków zakwalifikowania do jednego z trzech stopni niepełnosprawności

określonych w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji

zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123,

poz. 776 ze zm.). Wprawdzie orzeczenie o częściowej niezdolności do pracy jest

traktowane na równi z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności, jednakże

zależność ta nie występuje w przeciwnym kierunku.

Kasację od powyższego wyroku złożyła wnioskodawczyni. Zaskarżając go w

całości zarzuciła naruszenie prawa materialnego, to jest art. 5 ust. 3 ustawy z dnia

27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób

niepełnosprawnych. Ponadto wskazała na naruszenie prawa procesowego: art. 232

k.p.c. w związku z art. 278 § 1 k.p.c., wyrażające się w niedopuszczeniu dowodu z

opinii właściwego biegłego celem stwierdzenia, czy schorzenia na które cierpi

uzasadniają przyjęcie, iż jest ona niezdolna do pracy. Poza tym zarzuciła

naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. wobec „sanowania dokonania przez Sąd Okręgowy

ustaleń w przedmiocie zdolności wnioskodawczyni do pracy w oparciu o

jednostkowe, odrębne opinie biegłych, bez dokonania kompleksowej oceny

dolegliwości, na które cierpi wnioskodawczyni.”

Zdaniem skarżącej w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

sprowadzające się do konieczności odpowiedzi na pytanie, czy orzeczenie o lekkim

stopniu niepełnosprawności w rozumieniu ustawy o rehabilitacji zawodowej osób

niepełnosprawnych powinno być traktowane na równi z orzeczeniem o częściowe

niezdolności do pracy w rozumieniu ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

Powołując

się

na

te

podstawy

wnioskodawczyni

zażądała

uchylenia

kwestionowanego wyroku oraz wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazania mu

sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie zasługuje na przyjęcie do rozpoznania. Zgodnie z art. 393 k.p.c.,

jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty nie narusza prawa ani nie

zachodzi nieważność postępowania (§ 2), to Sąd Najwyższy może odmówić

przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie występuje istotne zagadnienie

prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto gdy

kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1). W przedmiotowej sprawie nie zachodzą

okoliczności wymienione w art. 393 § 2 k.p.c., a rozpatrzenie jej pod kątem

okoliczności z § 1 tego przepisu uzasadnia odmowę przyjęcia kasacji do

rozpoznania.

Wprawdzie wnosząca kasację sugeruje, że w rozpoznawanej sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, lecz nie ma ona racji. Słusznie bowiem Sąd

drugiej instancji z powołaniem się na treść art. 5 pkt 3 ustawy o rehabilitacji

zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych twierdzi, że

orzeczenie lekarza orzecznika ZUS o częściowej niezdolności do pracy jest

traktowane na równi z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności, co

wszakże nie pozwala na wyciągnięcie wniosku przeciwnego. Konstatacja taka

wymagałoby bowiem w systemie prawa stanowionego przynajmniej takiej regulacji,

z której na podstawie znanych w teorii prawa reguł dekodowania tekstu prawnego

można byłoby wyinterpretować normę postępowania wyrażającą taką dyrektywę.

Tymczasem z przepisu art. 5 pkt 3 cytowanej ustawy możliwość taka nie wynika, a

rozumowanie oparte na uznaniu orzeczenia o lekkim stopniu niepełnosprawności

na równi z orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS o częściowej niezdolności prawnej

nie posiada żadnego prawnego uzasadnienia. Już na marginesie warto zauważyć,

że istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się w tym, że w danej sprawie

występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa lub znaczenie

precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. O istotności nie

decyduje zatem waga społeczna sprawy czy subiektywne odczucie skarżącego,

albowiem są to pojęcia ocenne i zmieniające się zależnie od okoliczności.

W niniejszej sprawie Sąd Najwyższy nie dopatruje się też

nieważności

postępowania, jak również nie stwierdza oczywistości naruszenia prawa, ponieważ

przesłankę tę można potwierdzić wyłącznie wówczas, gdy naruszenie prawa jest

„stwierdzalne” bez potrzeby wnikliwego badania sprawy (por. uzasadnienie uchwały

składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP

49/00).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 1 w

związku z art. 393 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji.