II UK 228/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 228/08

POSTANOWIENIE

Dnia 13 listopada 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z wniosku W. W.

przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu

o wysokość świadczenia,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 13 listopada 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego z

dnia 15 kwietnia 2008 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2008 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych na skutek apelacji pozwanego Wojskowego Biura

Emerytalnego oddalił apelację od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 marca 2007 r. stwierdzającego, że odwołujący

W. W. nie jest zobowiązany do zwrotu świadczenia emerytalnego pobranego za

okres od 1 lipca 2004 r. do dnia 31 maja 2006 r.

Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie wniósł organ rentowy zarzucając

naruszenie art. 12 w związku z art. 41 ust. 2 ustawy z 10 grudnia 1993 r. o

zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004 r.

nr 8, poz. 66 ze zm.), polegające na ich niezastosowaniu w sprawie i przyjęciu, że

podstawą żądania strony pozwanej może być jedynie art. 48 tej ustawy, a w

konsekwencji na wadliwym ustaleniu, że wnioskodawca nie ma obowiązku zwrotu

kwoty emerytury określonej w zaskarżonej decyzji. Jako okoliczności uzasadniające

rozpoznanie skargi kasacyjnej organ rentowy wskazał istotne zagadnienie prawne

polegające na tym, że w sprawie istnieje potrzeba rozstrzygnięcia kwestii

podwójnego pobierania świadczeń, tj. emerytury wojskowej oraz uposażenia

przyznanego wstecz, w sytuacji, gdy w myśl art. 41 ust. 2 wojskowej ustawy

emerytalnej, emerytury lub renty inwalidzkiej nie wypłaca się za okres, za który

żołnierz otrzymał uposażenie. Z powyższego przepisu w ocenie organu rentowego

wynika jednoznacznie, iż nie można łączyć wojskowej emerytury z równoczesnym

pobieraniem uposażenia przewidzianego w ustawie o uposażeniu żołnierzy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, spełniająca wymagania z przepisu art. 398 4 k.p.c. podlega

dalszej kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie występują

okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art.3989 § 1 i 2 k.p.c.) a

mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (co polega na

przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły

prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, M.Prawn. 2001, nr 13, poz. 670), czy istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a także

potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je

wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze

sądowej). W ramach przedsądu następuje także badanie, czy skarga jest

oczywiście uzasadniona (przy czym oczywistość ta musi jawić się jako rażące i od

razu dostrzegalne, uwidoczniające się bez głębszej analizy naruszenie prawa

wyrażające się w sprzeczności wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem

lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji) a nadto, czy w sprawie nie

występuje nieważność postępowania (art. 39813 § 1 k.p.c.). Tę ostatnią okoliczność

Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, jakkolwiek może ją także podnieść

strona skarżąca, co podlega ocenie w ramach przedsądu.

Oceniając skargę Sąd Najwyższy nie dopatruje się występowania przesłanek

pozwalających na przyjęcie jej do rozpoznania. W szczególności nie formułuje ona

w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki oczekiwałby tego Sąd Najwyższy,

nie jest też w świetle wywodów kasacji kwestią wymagającą rozstrzygnięcia ani

wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich stosowania, skoro Sąd Najwyższy

uchwałą z dnia 11 września 2008 r., III UZP 1/08 (jeszcze niepublikowana) w

składzie siedmiu sędziów przesądził, że stwierdzenie nieważności decyzji o

zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej nie powoduje obowiązku

zwrotu emerytury wypłaconej po zwolnieniu ze służby (art. 48 ust. 1 ustawy z dnia

10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich

rodzin, Dz. U. z 1994 r. Nr 10, poz. 36 ze zm.; obecnie jednolity tekst: Dz. U. z 2004

r. Nr 8, poz. 66).

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy - na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.