II UK 226/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 226/05

POSTANOWIENIE

Dnia 27 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maria Tyszel

w sprawie z odwołania PPUH S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w T.

z udziałem zainteresowanego J. D.

o objęcie ubezpieczeniem społecznym,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 kwietnia 2006 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w G.

z dnia 28 czerwca 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c. postanowienie Sądu Najwyższego o

przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej nie wymaga pisemnego

uzasadnienia, jednakże w pierwszym okresie stosowania przepisów o skardze

kasacyjnej, w ich brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie

ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), Sąd Najwyższy rozpoznający

niniejszą skargę kasacyjną uznaje za potrzebne wskazanie zasadniczych motywów

rozstrzygnięcia.

Sąd Najwyższy wielokrotnie już wyjaśniał, także w swym publikowanym

orzecznictwie, że jako kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej

instancji, a skarga kasacyjna (podobnie, jak uprzednio – kasacja) nie jest środkiem

zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji

kończącego postępowanie w sprawie. Mimo wniesienia skargi z zarzutami z

obydwu podstaw wskazanych w art. 3983 § 1 k.p.c. jej treść sprowadza się do

zakwestionowania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego

wyroku. Tymi ustaleniami, w myśl art. 39813 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy jest związany,

ponieważ podniesiony w skardze zarzut naruszenia wyłącznie art. 233 § 1 k.p.c.,

jako jednoznacznie dotyczący ustalenia faktów oraz oceny dowodów, - z mocy art.

3983 § 3 k.p.c. – nie może stanowić podstawy skargi kasacyjnej. W świetle tych

ustaleń natomiast przytoczone w niej zarzuty naruszenia powołanych przepisów

prawa materialnego dotyczących cywilnoprawnych umów (o dzieło oraz o

świadczenie usług) są bezprzedmiotowe, skoro podstawą zaskarżonego wyroku

jest ustalenie, że wnioskodawcę z zainteresowanym łączyła umowa o pracę. Sąd

Najwyższy zwraca uwagę, że od początku orzekania kasacyjnego, czyli od ponad

dziewięciu już lat konsekwentnie wyjaśnia, że nagminne używanie w kasacjach

zwrotu: „przez co doszło” do naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie

jest samo przez się ani konkretyzacją podstawy kasacyjnej, ani jej uzasadnieniem.

Tak sformułowany zarzut uniemożliwia weryfikację jego zasadności powodując

niedopuszczalność kasacji (postanowienie z dnia 22 maja 1997 r., II UKN 135/97 –

notka OSNAPiUS 1998 r. nr 3, poz. 9). Zastąpienie w niniejszej skardze zwrotu

„przez co doszło” zwrotem „wskutek przyjęcia” jest bez znaczenia prawnego, skoro

naruszenia prawa materialnego jej autor postawił w zestawieniu ze stanem

faktycznym odmiennym od przyjętego za podstawę zaskarżonego wyroku. Sąd

Najwyższy wielokrotnie wskazywał, że podjęta

w kasacji krytyka ustaleń

faktycznych sądu drugiej instancji bez wykazania, że zostały dokonane z

naruszeniem konkretnych przepisów postępowania i to z naruszeniem, które mogło

mieć istotny wpływ na wynik sprawy – jest bezskuteczna (por. orzeczenie Sądu

Najwyższego z 8 maja 1997 r., II CKN 99/97).

Wprawdzie, omówione wadliwości przytoczonych podstaw skargi kasacyjnej

stanowią wystarczającą przesłankę odmowy przyjęcia jej do rozpoznania, jednakże

Sąd

Najwyższy

zwraca

uwagę,

że

przedstawione

„zagadnienia”

nie

są

zagadnieniami prawnymi w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c. „Wytwarzanie

elementów składowych” może być przedmiotem

umowy o dzieło, lecz o takim

zakwalifikowaniu umowy zawartej pomiędzy stronami nie decyduje wykładnia

powołanych przepisów prawa materialnego, lecz ocena cech charakterystycznych

konkretnej umowy, czyli wynik oceny okoliczności faktycznych (por. wyrok Sądu

Najwyższego z 14 września 1998 r., I PKN 334/98 (OSNAPiUS 1999 r. nr 20, poz.

646). Drugie zagadnienie: „czy brak możliwości kwestionowania przez stronę oceny

dowodów dokonanej przez Sąd odnosi się również do sytuacji, gdy zdaniem strony

Sąd oceny tej dokonał w sprzeczności z zebranym materiałem” jest bezsensowne.

Jeśli bowiem, zdaniem strony, „dokonana przez Sąd ocena dowodów nie jest

sprzeczna z zebranym materiałem”, to strona ta nie ma powodów do jej

kwestionowania w postępowaniu kasacyjnym. W takiej sytuacji, „brak możliwości

kwestionowania przez stronę oceny dowodów” jest bezprzedmiotowa. Zakaz z art.

3983 § 3 k.p.c. ma więc zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy strona kwestionuje

dokonane przez Sąd orzekający ustalenia faktów lub ocenę dowodów stanowiące

podstawę zaskarżanego orzeczenia.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 398 9 § 2 w związku z art.

39810 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia.