II UK 225/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 225/04

POSTANOWIENIE

Dnia 29 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krystyna Bednarczyk

w sprawie z wniosku T. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P.

o odszkodowanie z tytułu wypadku w drodze z pracy do domu,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 29 marca 2005 r.,

kasacji organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego w P.

z dnia 22 marca 2004 r., sygn. akt VII Ua …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. wniósł kasację od

wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia 22

marca 2004 r. VII Ua …/04 w sprawie o jednorazowe odszkodowanie z tytułu

wypadku w drodze z pracy. Kasację oparł na podstawie naruszenia prawa

materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12

czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób

zawodowych (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.). Jako

okoliczność uzasadniająca rozpoznanie kasacji wskazał fakt, że „wyrok Sądu

Okręgowego w P. i Sądu Rejonowego w P. oczywiście narusza prawo poprzez

przypisanie części winy kierowcy pojazdu, a tym samym nałożenie na pozwanego

obowiązku wypłaty odszkodowania powódce, która wyłącznie swoim zawinionym

działaniem doprowadziła do powstania szkody”.

Oceniając podstawy uzasadniające przyjęcie kasacji do rozpoznania

lub odmowę takiego przyjęcia Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art.

393 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania

jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów albo kasacja jest oczywiście bezzasadna. Z

mocy art. 393 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy nie może odmówić przyjęcia kasacji jeżeli

zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo albo gdy zachodzi nieważność

postępowania. Skarżący powołuje się na oczywiste naruszenie prawa, jednak nie

można mówić o oczywistym naruszeniu prawa w kwestiach dotyczących oceny

istnienia lub braku winy. Przepis art. 393 § 2 k.p.c. nie ma tu zastosowania, ma

natomiast zastosowanie art. 393 § 1 k.p.c. z uwagi na oczywistą bezzasadność

kasacji. Oparta jest ona bowiem na podstawie naruszenia prawa materialnego,

polegającego na niezastoswaniu art. 8 ust. 1 ustawy wypadkowej wyłączającego

prawo do odszkodowania pracownika, jeżeli wyłączną przyczyną wypadku było

naruszenie przez niego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia.

Jednocześnie wnoszący kasację powołuje się na ustalenie Sądu, że do wypadku

przyczyniła się inna osoba. To ustalenie w sposób oczywisty wyklucza

zastosowanie powołanego przepisu, zatem nie można mówić o naruszeniu prawa

materialnego. Natomiast same ustalenia faktyczne mogą być kwestionowane

zarzutem naruszenia przepisów postępowania, który to zarzut nie został w kasacji

podniesiony.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 § 1 k.p.c. orzekł

jak w sentencji postanowienia.