II UK 216/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 216/11

POSTANOWIENIE

Dnia 9 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z wniosku M. J.

przeciwko Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z udziałem

zainteresowanego P. J.

o podleganie ubezpieczeniu społecznemu rolników ,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 9 stycznia 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego […] z

dnia 12 kwietnia 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 12

kwietnia 2011 r. oddalił apelację odwołującego się od wyroku Sądu Okręgowego –

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 października 2010 r.,

oddalającego odwołanie M. J. od decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego z dnia 8 czerwca 2010 r., stwierdzającej wobec zainteresowanego P.

J. ustanie od dnia 1 października 2005 r. ubezpieczenia społecznego rolników.

Odwołujący się M. J. wywiódł skargę kasacyjną od tego wyroku i opierając ją

na podstawie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie przepisów art. 5a i art.

37 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, a także

na podstawie naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 w związku z art.

391 k.p.c. oraz art. 378 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku, a także poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego oraz orzeczenie co

do istoty sprawy przez „uchylenie skarżonych decyzji” i zasądzenie od organu

rentowego na rzecz odwołującego się kosztów procesu, względnie o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

rozpoznania, przy uwzględnieniu kosztów dotychczasowego postępowania.

W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania

„wobec istnienia potrzeby wykładni budzącego poważne wątpliwości przepisu art.

5a ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (tj.

Dz. U. z 2008 r., Nr 50, poz. 291 ze zm.) w zakresie obowiązku zgłoszenia do

KRUS wznowienia po zawieszeniu działalności przed 24.8.2005 r., gdyż od roku

1998 brak było takiego obowiązku, w 2004 r. powstał ustawowy obowiązek

zgłoszenia informacji (oświadczenia o kontynuowaniu ubezpieczenia po podjęciu

działalności, zaświadczenia z Urzędu Skarbowego o należnym podatku), a dopiero

po 24.08.2005 r. wyraźnie zdefiniowano, że wznowienie działalności jest

rozpoczęciem działalności”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że

zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,

a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc

pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi

przez Sąd Najwyższy.

W ocenie Sądu Najwyższego wskazane przez skarżącego okoliczności nie

uzasadniają

przyjęcia

skargi kasacyjnej

do

rozpoznania,

albowiem

istota

rozstrzyganej sprawy dotyczy prawidłowości stwierdzenia przez organ rentowy

ustania ubezpieczenia społecznego rolników w stosunku do zainteresowanego

Przemysława Jańczaka, co zależy nie tylko od kwestii obowiązku zgłoszenia KRUS

wznowienia działalności gospodarczej w stanie prawnym obowiązującym przed

24 sierpnia 2005 r., ale i od wypełnienia obowiązku nałożonego art. 5a ust. 5

ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników

(w brzmieniu obowiązującym od 2 maja 2004 r.), zgodnie z którym do dnia

14 lutego każdego roku rolnik lub domownik prowadzący pozarolniczą działalność

gospodarczą lub współpracujący przy prowadzeniu tej działalności, podlegający

ubezpieczeniu, zobowiązany był po rozliczeniu roku podatkowego złożyć Kasie

zaświadczenie właściwego organu podatkowego o wysokości należnego podatku

za miniony rok. Z art. 5a ust. 7 ustawy wynikało bowiem wyraźnie, że

niezachowanie terminu, o którym mowa w ust. 5, o ile nadal prowadzona jest

pozarolnicza

działalność

gospodarcza,

jest

równoznaczne

z

zaistnieniem

okoliczności powodujących ustanie ubezpieczenia z końcem kwartału, w którym

rolnik lub domownik zobowiązany był złożyć zaświadczenie.

Według ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, którymi Sąd

Najwyższy przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej jest związany (art. 398 13 § 2

k.p.c.), zainteresowany po wznowieniu działalności z dniem 1 sierpnia 2005 r., nie

złożył stosownego zaświadczenia do 14 lutego 2006 r. (ani w latach następnych, bo

dopiero 31 maja 2010 r. wpłynęło zaświadczenie Urzędu Skarbowego w G.

o zryczałtowanym podatku należnym za 2009 r. oraz zaświadczenie o wznowieniu

działalności gospodarczej), choć w piśmie KRUS z 25 czerwca 2004 r. został

prawidłowo pouczony o obowiązku terminowego zgłaszania w organie rentowym

wykonywania działalności gospodarczej opodatkowanej zgodnie z przepisami

o zryczałtowanym podatku dochodowym, przedkładania zaświadczeń o wysokości

należnego podatku oraz o skutkach niedochowania przewidzianych ustawą

terminów. Już tylko z tej przyczyny w stosunku do zainteresowanego ubezpieczenie

społeczne rolników ustało z dniem 1 października 2005 r. z mocy prawa,

niezależnie od tego, czy w obowiązującym wówczas stanie prawnym należało

zgłosić nie tylko rozpoczęcie, ale również wznowienie działalności gospodarczej.

W tym kontekście wyjaśnienie przedstawionego przez skarżącego problemu

nie miałoby żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w ustalonym stanie

faktycznym, a tym samym nie może stanowić on okoliczności uzasadniającej

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. np. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OSNP 2006 nr 15 – 16, poz.

243).

Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego

skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 398 9 k.p.c., należało

postanowić jak w sentencji.