II UK 214/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 214/04

POSTANOWIENIE

Dnia 22 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z wniosku C. B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K..

o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z pobytem na deportacji,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 marca 2005 r.,

kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 27 maja 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

W kasacji wnioskodawczyni C. B. od wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 27

maja 2004 r. pełnomocnik skarżącej podniósł następujące zarzuty: 1/ błędnej

wykładni art. 45 ust. 1 Konstytucji wskutek uniemożliwienia wnioskodawczyni

„prawa do odpowiedniego ukształtowania procedury sądowej zgodnie z wymogami

sprawiedliwości, 2/ naruszenia art. 382 k.p.c. w związku z art. 217 § 2 k.p.c. w

związku z art. 233 k.p.c. wskutek niedopuszczenia dowodu na fakty sporne między

stronami, co doprowadziło do niewyjaśnienia sprzeczności w opiniach biegłego J.

G., 3/ naruszenia art. 382 k.p.c. w związku z art. 299 k.p.c. i art. 473 k.p.c. –

polegającego na nieprzesłuchaniu wnioskodawczyni co do istotnych okoliczności

sprawy, 4/ naruszenia art. 382 k.p.c. w związku z art. 473 k.p.c. oraz. 217 § 2 k.p.c.

i art. 224 § 1 k.p.c. wskutek zaniechania przesłuchania świadka E. D. W ocenie

skarżącej zaskarżony wyrok w oczywisty sposób narusza wskazane przepisy

postępowania cywilnego wskutek wydania wyroku w sprawie niedostatecznie

wyjaśnionej „mimo zgłaszanych przez wnioskodawczynię wniosków dowodowych”.

Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania

sprawy do ponownego rozpoznania „Sądowi I instancji” ewentualnie Sądowi drugiej

instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście bezzasadna już dlatego, że z protokołu rozprawy

apelacyjnej wynika, iż profesjonalny pełnomocnik wnioskodawczyni, wbrew jej

kasacyjnym zarzutom, nie składała żadnych wniosków dowodowych na tej

rozprawie, podnosząc jedynie, że „treść opinii biegłych znajdujących się w aktach

pozwala na przyjęcie, że niezdolność do pracy może pozostawać w związku z

pobytem na deportacji”. W konsekwencji nie zostały naruszone proceduralne

podstawy kasacyjne i to

jakoby w sposób kwalifikowany, bo bezzasadnie

kwalifikowany przez skarżącą jako rzekomo oczywisty, tj. dający się jednoznacznie

stwierdzić od razu („na pierwszy rzut oka”) i bez wgłębiania się w szczegóły sprawy.

Przeciwnie Sąd

Apelacyjny prawidłowo oparł się na materiale dowodowym

zebranym przez Sąd pierwszej instancji, a w konsekwencji władny był ocenić jego

wartość dowodową jako niepozwalającą przesądzić, że trapiące wnioskodawczynię

schorzenia pozostają w związku przyczynowym z jej przeżyciami z dzieciństwa

(„na deportacji”), co nie wykraczało poza granice swobodnej sędziowskiej oceny

dowodów określone w art. 233 § 1 k.p.c. w związku z 382 i 391 § 1 k.p.c. W

żadnym razie tak dokonana uprawniona ocena tego Sądu nie mogła być uznana za

oczywiście wadliwą lub rażąco dowolną. Skoro skarżąca nie sformułowała innych

okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji, poza nietrafnym twierdzeniem o

rzekomo oczywistym naruszeniu zaskarżonym wyrokiem proceduralnych podstaw

kasacji, przeto Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji stosownie do art. 393 § 1

pkt 3 k.p.c. w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.