II UK 209/03 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 209/03

POSTANOWIENIE

Dnia 14 listopada 2003 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z wniosku A. E.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 14 listopada 2003 r.,

na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 2 kwietnia 2003 r.,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 393 KPC, jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty

nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd

Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie

występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1).

W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 §

2 KPC, a rozważenie sprawy pod kątem okoliczności z § 1 tego przepisu uzasadnia

odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Wnosząca kasację w imieniu ubezpieczonej jej pełnomocnik będąca

adwokatem błędnie (por. art. 392 KPC) skierowała kasację w stosunku do wyroku

Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 marca 2002 r. (Sądu pierwszej instancji).

Podstawę tej kasacji, obejmującej – pomimo powyższego błędu – wyrok Sądu

drugiej instancji stanowi naruszenie art. 233 § 1 KPC i art. 328 § 2 KPC.

W związku z tym, że Sąd Najwyższy mógłby rozpoznać sprawę w granicach

przytoczonej w kasacji jej podstawy (por. art. 39311 § 1 KPC) poza te granice

wykracza zagadnienie prawne, które nie wiadomo dlaczego, według kasacji, ma

dotyczyć art. 304 KPC i polegać na trudnościach w traktowaniu sytuacji związanych

z ujawnieniem się w toku postępowania sądowego schorzeń strony nie

rozpatrywanych dotychczas.