II UK 20/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 20/08

POSTANOWIENIE

Dnia 20 maja 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z wniosku B. B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o ubezpieczenie społeczne,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 20 maja 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 27 czerwca 2007 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2007 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację wnioskodawcy B. B. od wyroku Sądu

Okręgowego – Sądu Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia 18 stycznia 2006 r.,

którym to orzeczeniem oddalono odwołanie ubezpieczonego od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych stwierdzającej, że B. B. podlega obowiązkowemu

ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu w okresie od 5

października 2005 r. z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.

Wnioskodawca wywiódł skargę kasacyjną od tego wyroku i opierając ją na

podstawie naruszenia prawa materialnego w postaci art. 6 ust. 1 pkt 5 i art. 13 pkt 4

ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz

art. 7 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej, a

także na podstawie naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 233 i art. 316 § 1

k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi

Apelacyjnemu

do ponownego

rozpoznania

oraz o

zasądzenie

na

rzecz

ubezpieczonego kosztów zastępstwa procesowego za wszystkie instancje.

W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania z

uwagi na „konieczność ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych w

postępowaniach o ustalenie obowiązku podlegania ubezpieczeniu społecznemu

poprzez wyjaśnienie, czy poinformowanie przez ubezpieczonego ZUS o przerwach

w prowadzeniu działalności gospodarczej pozwala na przyjęcie, iż zaprzestał on

prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13

października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych i w związku z tym nie

podlegał on ubezpieczeniu emerytalnemu, chorobowemu, wypadkowemu”.

Rozważając, czy tak zredagowana skarga spełnia wymagania stawiane przez

art. 3984 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., do istotnych wymagań skargi kasacyjnej

należy obowiązek skarżącego złożenia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i

uzasadnienia tego wniosku. Wymóg ten wiąże się z tzw. przedsądem, polegającym

m.in. na możliwości odmowy przez Sąd Najwyższy przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Właśnie ze względu na ten sposób zakończenia

postępowania kasacyjnego, kolidujący z intencją strony skarżącej, nadano

obowiązkowi z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. walor zrównany z obowiązkiem

przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 398 4 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Nie są to jednak obowiązki tożsame, zatem nie jest spełnieniem wymagania z art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c. jedynie wskazanie podstaw kasacyjnych lub odwołanie się

przez skarżącego do ich uzasadnienia. Argumentacja uzasadniająca wniosek o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinna nawiązywać do wymienionych

w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu oraz wykazywać, że okoliczności te w

sprawie zachodzą. Pozostaje to w ścisłym związku z modelem skargi kasacyjnej, w

którym

rozpoznanie

skargi

następuje

tylko

z

przyczyn

kwalifikowanych,

wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., tj. wówczas, gdy w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne, bądź istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów, czy też zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona. Za prawidłową motywację wniosku nie można przy tym

uznać powtórzenia ogólnych sformułowań ustawy przewidujących okoliczności

uzasadniające przyjęcie przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Tym bardziej nie spełnia obowiązku określonego w art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.

powołanie się przez skarżącego na jakiekolwiek okoliczności, które w jego ocenie

uzasadniają przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2006 r., II CSK 65/06, LEX nr 189753).

W

świetle

powyższego

stwierdzić

należy,

że

skarga

kasacyjna

ubezpieczonego nie zawiera uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania.

„Konieczność ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych” nie jest bowiem w

myśl art. 3989 § 1 k.p.c. samodzielną przesłanką, na którą można powoływać się

celem wykazania, że skarga powinna zostać rozpoznana przez Sąd Najwyższy.

Zaangażowanie Sądu Najwyższego może uzasadniać jedynie potrzeba wykładni

przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów. Powołanie się na przesłankę zawartą w art. 398 9 § 1 pkt 2

k.p.c. zobowiązuje jednak skarżącego do określenia, które przepisy wymagają

wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym

poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w

orzecznictwie sądów (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia

2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN z 2002, nr 7, s. 10), których to elementów brak

jest w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej do

rozpoznania.

Brak w skardze kasacyjnej odpowiadającego ustawowym wymaganiom

uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) jest

brakiem nieusuwalnym, powodującym odrzucenie skargi a limine (art. 398 6 § 2

k.p.c.).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c.,

postanowił jak w sentencji.

/tp/