II UK 197/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 197/05

POSTANOWIENIE

Dnia 6 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maria Tyszel

w sprawie z wniosku C. R.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L.

o odszkodowanie z tytułu wypadku w drodze do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 kwietnia 2006 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w .

z dnia 23 czerwca 2005 r., sygn. akt V Ua …/04 ,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. wyrokiem z 23

czerwca 2005 r.,

oddalił apelację C. R. wniesioną od wyroku Sądu Rejonowego-

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. z 9 czerwca 2004 r.,

w sprawie z

odwołania C. R. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z 29

sierpnia 2001 r., odmawiającej prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu

wypadku w drodze do pracy.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku ubezpieczony, reprezentowany przez

radcę prawnego zarzucił naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie,

w jego ocenie, miało istotny wpływ na wynik postępowania: 1) art. 217 k.p.c. i art.

227 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. „przez

niedopuszczenie dowodu na wyjaśnienie faktów mających rozstrzygający wpływ na

wynik sprawy”, 2) art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. “poprzez oparcie

się na dowodzie z opinii biegłych nie będących specjalistami z zakresu

diabetologii”, “przez przyjęcie, iż przemęczenie wnioskodawcy pracą nie miało

związku z zaistniałym wypadkiem” i “poprzez niedopuszczenie kolejnej opinii

biegłego z zakresu diabetologii, w sytuacji gdy w sprawie wydane zostały dwie

rozbieżne opinie lekarskie”, 3) art. 386 § 4 k.p.c. „poprzez nieuchylenie

zaskarżonego apelacją wnioskodawcy wyroku (...) mimo, że wydanie wyroku przez

Sąd Okręgowy wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości,

przez co wnioskodawca został pozbawiony możliwości zaskarżenia tego wyroku w

ramach zwykłego środka zaskarżenia jakim jest apelacja”. Uzasadniając wniosek o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, ubezpieczony podniósł, że zaskarżone

orzeczenie w sposób oczywisty narusza art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 217

k.p.c. i art. 227 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy dokonując wstępnej oceny skargi kasacyjnej, wziął pod

uwagę, co następuje:

Zgodnie z art. 3986 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzuca skargę kasacyjną,

jeśli ulegała ona odrzuceniu przed Sądem drugiej instancji, a skarga jest

niedopuszczalna. Autor skargi oparł skargę wyłącznie na podstawie naruszenia

przepisów postępowania, w dodatku wszystkie powołane przez niego zarzuty

dotyczą oceny dowodów i sposobu dokonywania ustaleń faktycznych (naruszenia

art. 217 k.p.c. i art. 227 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1

k.p.c.).

Sąd Najwyższy przypomina, co wielokrotnie podkreślał od początku

orzekania kasacyjnego, iż kasacja (obecnie skarga kasacyjna) jest środkiem

kontroli prawidłowości stosowania prawa przez sądy powszechne, nie zaś środkiem

mającym służyć weryfikacji stanu faktycznego sprawy (powtórną apelacją). Ten

szczególny

środek zaskarżenia winien być oparty na ściśle określonych przez

ustawę przesłankach, podkreślających publicznoprawny charakter kasacji (skargi

kasacyjnej). Wyjątkowy charakter skargi kasacyjnej, będącej w aktualnym stanie

prawnym

nadzwyczajnym

środkiem

zaskarżania

prawomocnych

orzeczeń

sądowych został wyraźnie podkreślony art. 3983 § 3 k.p.c., zgodnie z którym

podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny

dowodów. Skarga oparta wyłącznie na tych zarzutach podlega odrzuceniu jako

niedopuszczalna wobec braku ustawowych podstaw wskazanych w art. 398 3 § 1

pkt 1 i 2 k.p.c. (por. też postanowienie SN z 13 września 2005 r., III CSK 13/05,

Biuletyn SN 2005 r. Nr 12, poz. 8).

Wobec braku ustawowych podstaw, bez znaczenia prawnego jest powołanie

zarzutu naruszenia art. 386 § 4 k.p.c. „poprzez nieuchylenie zaskarżonego apelacją

wyroku

Sądu

Rejonowego

i

nieprzekazanie

mu

sprawy

do

ponownego

rozpoznania” mimo, iż w ocenie skarżącego, wydanie wyroku przez Sąd Okręgowy

wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, gdyż również

ten zarzut w istocie także dotyczy oceny stanu faktycznego dokonanej przez Sąd

drugiej instancji. Stwierdzenie skargi, że „wnioskodawca został pozbawiony

możliwości zaskarżenia tego wyroku w ramach zwykłego środka zaskarżenia jakim

jest apelacja” jest absurdalne, skoro zaskarżony wyrok został właśnie wydany na

skutek apelacji wniesionej przez niego.

Przytoczenie jako podstawy kasacyjnej jedynie ustawowo wyłączonych

zarzutów kasacyjnych powoduje, że skarga kasacyjna nie spełnia wymagania z art.

3984 § 1 pkt 2 k.p.c. powodując, że jest niedopuszczalna i na podstawie art. 398 6 §

2 k.p.c. podlega odrzuceniu i dlatego na podstawie powołanych przepisów i art.

3986 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia.