II UK 191/13 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedWnioskodawca J. B. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w […] z dnia 18 maja 2012 r.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie art. 15 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (jednolity tekst:
Legislator headnote
AI generatedart. 3989 § 1 k.p.c, art. 3989 k.p.c; II UK 191/13 · Sąd Najwyższy: Dz.U. z 2013 r., poz. 667 ze zm.) oraz naruszenie przepisów art. 2, 30 i 32 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie ochrony praw nabytych - przez zupełnie bezzasadne przyjęcie, że w odniesieniu do J. B. mogą mieć zastosowanie kryteria pozwalające na obniżenie wcześniej przyznanej emerytury.Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania „wobec potrzeby wyczerpania drogi sądowej w kraju przed skierowaniem skargi do Trybunału Sprawiedliwości w Strasburgu”.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II UK 191/13 POSTANOWIENIE Dnia 11 września 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt w sprawie z wniosku J. B.przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W.o wysokość emerytury policyjnej,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 września 2013 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 18 maja 2012 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wnioskodawca J. B. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w […] z dnia 18 maja 2012 r.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie art. 15 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (jednolity tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 667 ze zm.) oraz naruszenie przepisów art. 2, 30 i 32 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie ochrony praw nabytych - przez zupełnie bezzasadne przyjęcie, że w odniesieniu do J. B. mogą mieć zastosowanie kryteria pozwalające na obniżenie wcześniej przyznanej emerytury.Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania „wobec potrzeby wyczerpania drogi sądowej w kraju przed skierowaniem skargi do Trybunału Sprawiedliwości w Strasburgu”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.Należy zauważyć, że zarówno w skardze kasacyjnej z dnia 16 lipca 2012 r., jak i w piśmie procesowym z dnia 19 maja 2013 r. wskazano na „potrzebę wyczerpania drogi sądowej w kraju przed skierowaniem skargi do Trybunału Sprawiedliwości w Strasburgu”, co nie odpowiada wskazanym wyżej ustawowym przesłankom przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji.aw