II UK 191/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 191/04

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maria Tyszel

w sprawie z wniosku A. P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi we W.

o emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2005 r.,

kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego we W.

z dnia 2 października 2003 r., sygn. akt III AUa …/02,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we W. wyrokiem z

dnia 2 października 2003 r., AUa …/02, zmienił zaskarżony wyrok Sądu

Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we

W. z

dnia 24

stycznia 2002 r., VIII U …/99, oraz poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych Oddziału we W. z dnia 25 marca 1999 r. i od 1 marca 1999 r. przyznał

wnioskodawczyni, A. P. prawo do emerytury na warunkach określonych w art. 28

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.) zwanej dalej ustawą o FUS, a w

pozostałym zakresie apelację

oddalił. W toku postępowania apelacyjnego Sąd

Apelacyjny przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, a za podstawę

faktyczną swego rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

Wnioskodawczyni A.Pi., urodzona 6 listopada 1921 r. wniosła w dniu 17

marca 1999 r. wniosek o przyznanie jej prawa do emerytury. Organ rentowy uznał

za udowodnione 8 lat i 1 miesiąc okresów składkowych i nie składkowych, na które

składają się: okres zatrudnienia w wymiarze – 6 lat i 23 dni jako okres składkowy

oraz okres nieskładkowy w wymiarze 3 lat z tytułu urodzenia dzieci. Po

ograniczeniu tego okresu do 1/3 okresów składkowych organ rentowy doliczył jej

2 lata i 7 dni. Na podstawie zeznań świadków Sąd Apelacyjny uwzględnił

wnioskodawczyni okres pracy po ukończeniu 16 lat życia w gospodarstwie rolnym

rodziców od 6 listopada do 31 grudnia 1939 r. w wymiarze 2 lat 1 miesiąca i 25 dni

oraz od 1 października 1945 r. do 31 grudnia 1951 r. - 6 lat i 3 miesiące oraz okres

wykonywania

pracy

przymusowej

na rzecz

hitlerowskich Niemiec, od

1 stycznia do 31 grudnia 1940 r. w majątku ziemskim w podwójnym wymiarze, czyli

2 lata. Łącznie, na uprawnienia emerytalne Sąd uwzględnił wnioskodawczyni 18 lat,

5 miesięcy i 25 dni okresów składkowych z nieskładkowymi. W tej sytuacji

wnioskodawczyni przysługuje emerytura przewidziana w art. 28 ustawy z dnia

17 grudnia 1998 r. o FUS, gdyż osiągnęła wiek emerytalny wynoszący co najmniej

60 lat dla kobiet i posiada okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej

15 lat dla kobiet.

Wniesiona w sprawie w imieniu wnioskodawczyni kasacja od wyroku Sądu

Apelacyjnego

w części

oddalającej jej apelację, oparta była na zarzucie

naruszenia przepisów postępowania:. „art. 233 § 1 k.p.c. poprzez wybiórcze

dokonanie oceny zeznań świadków i wnioskodawczyni, nienależyte rozważenie

zaświadczenia Urzędu Gminy w L. z dnia 10 marca 1999 r. oraz nieuwzględnienie,

iż wnioskodawczyni jest osobą starszą i jej zeznania mogą być nieprecyzyjne”.

Przedstawiając

okoliczności

mające

uzasadniać

rozpoznanie

kasacji

skarżący wskazał, że: „zachodzi konieczność ponownego przeanalizowania

dowodów tj zeznań świadków i wnioskodawczyni dla wykazania, że w okresie

od 1 stycznia 1941 r. do 30 września 1945 r. wnioskodawczyni w gospodarstwie

rolnym swych rodziców wykonywała pracę przymusową wobec przejęcia tego

gospodarstwa przez Niemców a także ponownej oceny zaświadczenia o braku

zameldowania i braku dokumentacji o przejęciu gospodarstwa”.

Poddając kasację stosownie do art. 3937 k.p.c. w związku z art. 393 k.p.c.,

wstępnej ocenie Sąd Najwyższy wziął pod uwagę co następuje:

Zgodnie z art.

393 §1

k.p.c. Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia

kasacji do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne,

względnie nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie lub jeśli kasacja jest

oczywiście bezzasadna. Przepisu tego nie stosuje się - w myśl jego § 2 - jeżeli

zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo albo gdy zachodzi nieważność

postępowania. Wniesiona w sprawie kasacja jest oczywiście bezzasadna a

przedstawione zagadnienie nie jest zagadnieniem prawnym, wymagającym

rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego.

Sąd Najwyższy przypomina po raz kolejny to, co od początku orzekania

kasacyjnego konsekwentnie wyjaśnia, że nie jest sądem powszechnym, zwykłej

trzeciej instancji, a kasacja nie jest środkiem kontroli trafności ustaleń faktycznych

stanowiących

podstawę

zaskarżanego

orzeczenia,

lecz

środkiem

kontroli

stosowania prawa przez sądy. Już w orzeczeniu z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/98,

Sąd Najwyższy jednoznacznie określił, że

„podstawowym celem postępowania

kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości

wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji." (OSNC

2000, nr 7-8, poz.147). Przewaga elementu interesu publicznoprawnego,

określającego charakter kasacji, uległa wzmocnieniu w następstwie zmian

wprowadzonych ustawą z dnia 24 maja 2000r. o zmianie ustawy - kodeks

postępowania cywilnego...(Dz.U. Nr 48, poz.554). Wnoszący kasację nie wykazał,

jakiemu interesowi publicznemu miałoby służyć rozpoznanie przez Sąd Najwyższy

niniejszej sprawy, ograniczając się do kwestionowania ustaleń stanowiących

podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku bez wykazania, że dokonano ich z

naruszeniem konkretnie wskazanych przepisów i to takim naruszeniem, które

mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to przesądza o oczywistej

bezzasadności kasacji. Jedyny podniesiony w niej zarzut naruszenia art. 233 §1 nie

został uzasadniony. Sąd Najwyższy wielokrotnie już wyjaśniał w swym jednolitym,

publikowanym orzecznictwie, że nie usprawiedliwia zarzutu naruszenia art. 233 §1

k.p.c. przedstawienie przez stronę niezadowoloną z zaskarżonego rozstrzygnięcia

własnej wersji stanu faktycznego i własnej oceny dowodów, odmiennych od ustaleń

dokonanych lub zaakceptowanych przez Sąd drugiej instancji (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z 6 grudnia 1996 r., II UKN 22196, OSNAP 1997, nr 13, poz.

240). Uzasadnienie kasacji zostało ograniczone wyłącznie do krytyki stanowiska

Sądu bez wykazania, jakie reguły swobodnej oceny dowodów naruszył tenże Sąd i,

na czym polega ich istotny wpływ na wynik sprawy. Sam fakt nieuwzględnienia

wersji wydarzeń wskazywanych przez wnioskodawczynię w żaden sposób nie

usprawiedliwia przytoczonej podstawy kasacyjnej i jej zarzutu. Sąd Najwyższy, jako

kasacyjny, nie jest sądem faktów lecz sądem prawa. Już w wyroku z dnia 18

grudnia 1997r., II UKN 77/96, (OSNAP 1997, nr 21, poz. 427) wskazywał, że w

postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalne jest badanie

zasadności ustaleń

faktycznych sądu, kontroli podlega wyłącznie ich poprawność. W ramach

przytoczonej podstawy kasacyjnej z art. 3931 pkt 2 k.p.c., skonkretyzowanej

zarzutami i ich uzasadnieniem, Sąd Najwyższy kontroluje, czy przy dokonywaniu

ustaleń doszło z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania oraz, czy to

naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja, która nie

przedstawia argumentacji prawnej lecz została ograniczona do zakwestionowania

ustaleń stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku bez wykazania, że zostały

poczynione z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na

wynik sprawy jest

kasacją

oczywiście

bezzasadną w rozumieniu art. 393 § 1

pkt 3 k.p.c. Nie jest też okolicznością uzasadniającą jej rozpoznanie - domaganie

się „ponownej oceny" dowodów a więc rozpoznania wykraczającego poza zakres

orzekania kasacyjnego

Mając powyższe n a uwadze, stosownie do art. 393 §1 i art. 393 7 §1 k.p.c.,

Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia.