II UK 189/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 189/10

POSTANOWIENIE

Dnia 17 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z wniosku B. Ż.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem zainteresowanego: A. I. G. Sp. z o.o.

o przeniesienie odpowiedzialności za składki na członka zarządu,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 listopada 2010 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 19 stycznia 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2010 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych na skutek apelacji B. Ż. z udziałem zainteresowanej A. I.

G. Spółki z o.o. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych z dnia 24 października 2008 r. - w sprawie o przeniesienie

odpowiedzialności za składki na członka zarządu – oddalił apelację.

Skarga kasacyjna B. Ż. zarzuca powyższemu wyrokowi naruszenie prawa

materialnego - art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 i art. 32

ustawy z dnia 13 października 1998 o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity

tekst: Dz.U. 207, Nr 11 poz. 74) oraz prawa procesowego – art. 233 § 1 k.p.c. w

związku z art. 382 k.p.c. i art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c.

W ocenie ubezpieczonego za przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania

przemawia to, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona bowiem

zaskarżony wyrok został wydany z rażącym naruszeniem wyżej wskazanych

przepisów, w szczególności w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego

art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 31 ustawy z dnia 13

października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, poprzez nie

zastosowanie wykładni tych przepisów określonej uchwałą siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 13 maja 2009 r., w sprawie sygn. akt I UZP 4/09, a nadto

naruszenia przepisów postępowania poprzez pominięcie istotnych dowodów

dotyczących czynności podejmowanych w celu egzekucji należności z tytułu

składek i nie poddanie tych dowodów analizie i ocenie.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, spełniająca wymagania z przepisu art. 398 4 k.p.c.

podlega dalszej kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie

występują okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art. 398 9 § 1 i 2

k.p.c.) a mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (co

polega na przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z

reguły prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, M.Prawn. 2001, nr 13, poz. 670),

czy

istnieje

potrzeba

wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości a także potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i

wykazania, że przepisy je wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w

dotychczasowej judykaturze sądowej). W ramach przedsądu następuje także

badanie, czy skarga jest oczywiście uzasadniona (przy czym oczywistość ta musi

jawić się jako rażące i od razu dostrzegalne, uwidoczniające się bez głębszej

analizy naruszenie prawa wyrażające się w sprzeczności wykładni lub stosowania

prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji) a

nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność postępowania (art. 398 13 § 1

k.p.c.). Tę ostatnią okoliczność Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu,

jakkolwiek może ją także podnieść strona skarżąca, co podlega ocenie w ramach

przedsądu.

Oceniając skargę kasacyjną Sąd Najwyższy nie dopatruje się występowania

przesłanek pozwalających na przyjęcie jej do rozpoznania. Powołane w skardze

kasacyjnej argumenty prawne w istocie stanowią polemikę z ustalonym stanem

faktycznym w niniejszej sprawie przez Sąd drugiej instancji. Skarżący powołując się

na oczywistość naruszenia prawa przez zaskarżone orzeczenie, obowiązany był

wykazać kwalifikowaną postać tego naruszenia, widocznego „od razu” przy

wykorzystaniu

podstawowej

wiedzy

prawniczej

(por.

postanowienie

Sądu

Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004, Nr 3, poz. 49).

Powód oczywistość naruszenia art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art.

31 i art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 o systemie ubezpieczeń

społecznych sprowadza do kwestii ocennych, skoro naruszenie wyżej powołanego

przepisu przez Sąd drugiej instancji utożsamia z błędną oceną prawną. Odmienna

ocena okoliczności faktycznych nie może być uzasadnieniem dla wykazania

oczywistości naruszenia powołanego w skardze przepisu.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy nie dopatrując się też nieważności

postępowania - na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania.