II UK 185/06 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 6 kwietnia 2007 r.

II UK 185/06

Dla uznania okresu zatrudnienia wykonywanego przed wejściem w życie

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.) za

okres składkowy w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 i art. 6 ust. 2 tej ustawy, nie

jest wymagane wykazanie przez osobę ubiegającą się o emeryturę lub rentę

opłacania przez pracodawcę składek na pracownicze ubezpieczenie społeczne.

Przewodniczący SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec, Sędziowie SN:

Krystyna Bednarczyk (sprawozdawca), Jerzy Kwaśniewski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 kwietnia

2007 r. sprawy z wniosku Alberta L. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń SpołecznychOddziałowi w G. o emeryturę, na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 1 lutego 2006 r. [...]

1. o d d a l i ł skargę kasacyjną,

2. zasądził od organu rentowego na rzecz wnioskodawcy 120 zł tytułem

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 30 lipca 2003 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w

G. odmówił przyznania wnioskodawcy Albertowi L. prawa do emerytury, przewidzianego w art. 28 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.),

wobec braku wymaganego dwudziestoletniego okresu ubezpieczenia.

Po rozpoznaniu odwołania wnioskodawcy Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni wyrokiem z dnia 14 lipca 2004

r. [...] zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał wnioskodawcy prawo do niepełnej emerytury od dnia 1 maja 2003 r. Sąd ustalił, że wnioskodawca (urodzony 28 kwietnia

1938 r.) legitymuje się okresem ubezpieczenia 18 lat 4 miesięcy i 19 dni z tytułu wykonywania pracy w charakterze rybaka, przy czym są to okresy przypadające po dniu

1 marca 1970 r., w których został przez armatorów zgłoszony do ubezpieczenia. Od

31 października 1955 r. do 6 sierpnia 1959 r. oraz od 27 marca 1965 r. do 28 lutego

1970 r. wykonywał zawód rybaka współpracując z ojcem będącym właścicielem kutra

rybackiego. Rybacy prowadzący własną działalność nie byli początkowo objęci ubezpieczeniem. Nie objęła ich także ustawa z dnia 29 marca 1965 r. o ubezpieczeniu

społecznym rzemieślników (Dz.U. Nr 13, poz. 90), która w art. 46 upoważniła Radę

Ministrów do rozszerzenia kręgu osób objętych regulacją ustawy. Na podstawie tej

delegacji zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 1970 r. w

sprawie ubezpieczenia osób wykonujących rybołówstwo morskie na własny rachunek

oraz uprawiających flisactwo turystyczne na rzece Dunajcu (Dz.U. Nr 1, poz. 4), które

objęło ubezpieczeniem społecznym właścicieli i współwłaścicieli kutrów i łodzi, wykonujących rybołówstwo morskie na własny rachunek oraz osoby z nimi współpracujące. W myśl art. 6 ust. 2 pkt 15 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych za okresy składkowe uważa się również przypadające przed

dniem 15 listopada 1991 r. okresy współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej na obszarze Państwa Polskiego, objętej obowiązkiem ubezpieczenia społecznego oraz okresy kontynuowania tego ubezpieczenia, za które opłacono składkę

na to ubezpieczenie lub w których występowało zwolnienie od składki. Zdaniem Sądu

nie można czynić zarzutu z tego, że ojciec wnioskodawcy w spornym okresie nie

opłacał składek, skoro nie było takiego obowiązku dla osób zajmujących się rybołówstwem. Uwzględniając okres współpracy należało uznać, że wnioskodawca spełnia

warunki do nabycia prawa do emerytury na podstawie art. 28 ustawy o emeryturach i

rentach.

Apelacja organu rentowego od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu

Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z dnia 1 lutego

2006 r. [...]. Sąd Apelacyjny uznał za błędne zaliczenie do okresu składkowego przypadających przed dniem 1 marca 1970 r. okresów współpracy wnioskodawcy z ojcem przy wykonywaniu rybołówstwa morskiego. Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 15 ustawy

o emeryturach i rentach jako okresy składkowe potraktowane być mogą wyłącznie

okresy współpracy objętej obowiązkiem ubezpieczenia społecznego. Jednakże po

1977 r. wnioskodawca wykonywał rybołówstwo morskie na kutrach należących do

innych armatorów na podstawie umowy o pracę. Organ rentowy uwzględnił tylko te

okresy, za które pracodawca opłacił składkę na ubezpieczenie społeczne. W oparciu

o zeznania jednego z armatorów Czesława B., przesłuchanego w charakterze

świadka w sprawie [...] Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku, w której oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji odmawiającej mu prawa do wcześniejszej emerytury,

można przyjąć, że zatrudniał on wnioskodawcę jako pracownika na kutrze od 11

kwietnia 1990 r. do 20 marca 1992 r. Okres ten został także wymieniony w zaświadczeniu Zarządu Głównego Rybaków Morskich z dnia 24 maja 2004 r. Okres zatrudnienia, jako rodzący ex lege obowiązek pracowniczego ubezpieczenia społecznego niezależnie od faktu, czy pracodawca opłacił składkę na to ubezpieczenie w sytuacji,

gdy jest to okoliczność niezależna od pracownika - w świetle ugruntowanego w tym

zakresie poglądu orzecznictwa podlega doliczeniu do stażu ubezpieczeniowego, dając w sumie z uwzględnionym okresem (18 lat, 4 miesięcy i 19 dni) okres 20 lat wymaganych do nabycia prawa do emerytury na podstawie art. 28 ustawy o emeryturach i rentach.

Od tego wyroku organ rentowy wniósł skargę kasacyjną, którą oparł na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego, „przez oczywiste naruszenie przepisu art. 6 ust. 1 pkt 1 oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 lit a ustawy z dnia 17 grudnia

1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych polegające

na przyjęciu przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku, iż okres jest okresem składkowym,

niezależnie od faktu braku zgłoszenia do ubezpieczenia społecznego i nieopłacenia

składek z tego tytułu”; 2) naruszenia przepisów postępowania - art. 379 pkt 3 k.p.c.,

„przez pozbawienie pozwanego możliwości obrony wskutek nieodroczenia rozprawy

apelacyjnej pomimo jego nieobecności, z uwagi na przyjęcie przez Sąd Apelacyjny

jako okresów uprawniających do przyznania wcześniejszej emerytury okresów, które

nie były przedmiotem sporu w niniejszym postępowaniu przed Sądem I instancji i co

do których pozwany nie miał możliwości zajęcia stanowiska” i art. 379 pkt 5 k.p.c. „z

uwagi na fakt, iż okres od 11 kwietnia 1990 r. do dnia 20 marca 1992 r. był już

przedmiotem rozpoznania przez Sąd Wojewódzki w Gdańsku z/s w Gdyni [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych [...] w sprawie o emeryturę, w której w dniu 24 listopada 1994 r. zapadł wyrok oddalający odwołanie ubezpieczonego”. W uzasadnieniu

skargi podniósł, że „Sąd Apelacyjny dopuścił w trakcie toczącego się postępowania

dowód z przesłuchania świadka w sprawie [...], który to dowód nie był wskazany

przez żadną ze stron. Zawiadamiając jedynie pełnomocnika organu rentowego oraz

przyjmując jako okresy składkowe okresy pozostające poza sporem przed Sądem

Okręgowym, Sąd Apelacyjny naruszył prawo do obrony, poprzez uniemożliwienie

organowi rentowemu przedstawienia swojego stanowiska odnośnie spornego okresu.

Spór odnośnie zaliczenia okresu od 11 kwietnia 1990 r. do 20 marca 1992 r. był już

przedmiotem rozpoznania przez Sąd Wojewódzki w Gdańsku z/s w Gdyni [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych [...] w sprawie o emeryturę, w której w dniu 24 listopada 1994 r. zapadł wyrok oddalający odwołanie wnioskodawcy. Organ rentowy stoi

na stanowisku, iż przedmiot sporu i argumenty ubezpieczonego w obu postępowaniach były tożsame, a więc nie ma możliwości powoływania się na nie w niniejszym

postępowaniu z uwagi na fakt, że sprawa ta została już prawomocnie osądzona. W

postępowaniu prowadzonym w 1994 r. Sąd nie znalazł podstaw do przyznania prawa

do świadczenia, poprzez zaliczenie okresu uznanego w niniejszym postępowaniu za

okres składkowy. Opierając się na zeznaniach świadka złożonych w sprawie [...] Sąd

Apelacyjny w sposób odmienny ocenił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie

zakończonej prawomocnym wyrokiem. Tym samym, zdaniem organu rentowego,

została naruszona przez Sąd Apelacyjny zasada res iudicata”. Sąd Apelacyjny uznał

za okres składkowy okres, w którym właściciel kutra Czesław B. nie zgłosił wnioskodawcy do ubezpieczenia. Wystawił on świadectwo pracy za okres od 4 lutego 1997 r.

do 14 sierpnia 1998 r. Za okres sporny taki dokument nie został wystawiony, co

świadczy o tym, że umowa o pracę nie była zawarta. Z brzmienia przepisu art. 6 ust.

1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach wynika, że okresem składkowym jest

okres opłacania składek na ubezpieczenie społeczne. Okres zatrudnienia nie jest

okresem składkowym z tytułu samego istnienia stosunku pracy, jeżeli za czas tego

zatrudnienia pracodawca nie odprowadzał składki na ubezpieczenie społeczne. W

związku z tymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz

poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy Sądowi

Okręgowemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania, ewentualnie orzeczenie co do

istoty sprawy i oddalenie odwołania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przytaczając jako podstawę kasacyjną naruszenie przepisów postępowania

skarżący powołał się na nieważność postępowania. Jako podstawę nieważności

wskazał przepis art. 379 pkt 3 k.p.c. i pkt 5 k.p.c., z tym, że przedstawienie przyczyn

nieważności nie odnosi się do treści tych przepisów. Pierwszy z nich dotyczy prawo-

mocnego osądzenia sprawy, a jako przyczynę nieważności skarżący wskazuje pozbawienie go możności obrony swych praw. Jest to objęte regulacją drugiego z tych

przepisów, którego naruszenie skarżący uzasadnia wydaniem orzeczenia w przedmiocie objętym prawomocnym wyrokiem. Można jednak przyjąć, że przestawienie

przepisów nastąpiło w wyniku omyłki pisarskiej i odnieść się do obu zarzutów nieważności postępowania, zwłaszcza że kwestię nieważności postępowania Sąd Najwyższy bada z urzędu niezależnie od podstaw kasacyjnych (art. 398 13 § 1 k.p.c.).

Nie jest uzasadniony zarzut, że skarżący został pozbawiony w postępowaniu

apelacyjnym możności obrony swych praw. O terminie rozprawy, po zamknięciu której zapadł zaskarżony wyrok, pełnomocnik organu rentowego był prawidłowo zawiadomiony i miał możliwość uczestniczenia w tej rozprawie. Nie biorąc udziału w czynnościach sądowych sam zrezygnował z możliwości przedstawienia swego stanowiska i nie może powoływać się na pozbawienie go możności obrony. Nie występuje

zatem sytuacja, o której mowa w art. 379 pkt 5 k.p.c. Nie występuje także przyczyna

nieważności postępowania określona w art. 379 pkt 3 k.p.c. Przepis ten stanowi, że

nieważność postępowania zachodzi, jeżeli o to samo roszczenie między tymi samymi

stronami toczy się sprawa wcześniej wszczęta albo jeżeli sprawa taka została już

prawomocnie osądzona. W sprawie niniejszej i sprawie zakończonej prawomocnym

wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 24 listopada 1994 r. [...] występuje tożsamość stron natomiast nie występuje tożsamość roszczeń. Wprawdzie w

obu sprawach żądanie dotyczyło przyznania prawa do emerytury, jednak było ono

oparte na różnych podstawach prawnych określających odmienne warunki, od których uzależnione było uwzględnienie każdego z tych żądań. W sprawie zakończonej

prawomocnym wyrokiem wnioskodawca domagał się wcześniejszej emerytury na

zasadach określonych w § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.

w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Warunkami do

uzyskania tego prawa było osiągnięcie wieku emerytalnego (55 lat dla mężczyzn),

posiadanie wymaganego okresu zatrudnienia (25 lat dla mężczyzn) i wykonywanie

prac w szczególnych warunkach wymienionych w wykazie B przez co najmniej 10 lat.

Podstawą odmowy przyznania prawa do emerytury i oddalenia odwołania wnioskodawcy od decyzji organu rentowego było niespełnienie drugiego z tych warunków.

Wnioskodawca nie miał wówczas 25-letniego okresu zatrudnienia, warunku tego nie

spełnił zresztą do chwili obecnej. Kwestia uznania za okres składkowy okresu wska-

zanego przez świadka Czesława B., w którym wnioskodawca miał pozostawać w

zatrudnieniu lecz nie był zgłoszony do ubezpieczenia, nie podlegała ocenie w tamtym

postępowaniu, gdyż nie miała wpływu na rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie wnioskodawca żądał przyznania mu prawa do emerytury na podstawie art. 28 ustawy z

dnia 17grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, który stanowi, że ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r.

przysługuje emerytura, jeżeli spełnili łącznie następujące warunki: 1) osiągnęli wiek

emerytalny wynoszący co najmniej 60 lat dla kobiet i co najmniej 65 lat dla mężczyzn, 2) mają okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 15 lat dla kobiet i co najmniej 20 lat dla mężczyzn. Warunki co do długości okresów składkowych

i nieskładkowych są tu złagodzone w stosunku do zasad ogólnych określonych w art.

27 (20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn), niższa jest natomiast kwota emerytury (

art. 54). Do uwzględnienia obecnego żądania wnioskodawcy, który osiągnął wiek 65

lat, wystarczy udowodnienie okresów składkowych i nieskładkowych w rozmiarze 20

lat. Jest to więc zupełnie inne żądanie niż zgłaszane w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem i organ rentowy nie może bronić się zarzutem, że sprawa została

prawomocnie osądzona.

Przy przytoczeniu kasacyjnej podstawy naruszenia przepisów postępowania

skarżący nie zgłosił zarzutu naruszenia innych przepisów poza regulującymi nieważność postępowania, a jak stwierdzono wyżej, postępowanie nie jest dotknięte nieważnością. Zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę w granicach jej podstaw, a więc kontroli kasacyjnej podlega jedynie naruszenie tych przepisów, które zostały wskazane przez stronę skarżącą. Nie podlegają tej kontroli

ewentualne uchybienia w postępowaniu dowodowym, gdyż w skardze nie zarzuca

się naruszenia przepisów regulujących to postępowanie. Wiarygodność dowodów, na

których zostały oparte ustalenia faktyczne jest w ogóle wyłączona spod oceny Sądu

Najwyższego, gdyż zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. zarzuty w tym przedmiocie nie

mogą być podstawą skargi kasacyjnej. Podstawą oceny prawnej może być tylko stan

faktyczny ustalony przez Sąd Apelacyjny (art. 39813 § 2 k.p.c.), który uznał za udowodnione pozostawanie przez wnioskodawcę w spornym okresie w stosunku pracy.

Spór dotyczy zakwalifikowania okresu od 11 kwietnia 1990 r. do 20 marca

1992 r. w oparciu o dwa przepisy. Zatrudnienie do dnia 14 listopada 1991 r. regulowane jest przepisem art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie którego za okresy składkowe uważa się

przypadające przed dniem15 listopada 1991 r. okresy, za które została opłacona

składka na ubezpieczenie społeczne, między innymi okresy zatrudnienia po ukończeniu 15 lat życia na obszarze Państwa Polskiego - w wymiarze nie niższym niż

połowa pełnego wymiaru czasu pracy, jeżeli w tych okresach pracownik pobierał

wynagrodzenie lub zasiłki z ubezpieczenia społecznego. W odniesieniu do okresu od

15 listopada 1991 do 20 marca 1992 r. ma zastosowanie przepis art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, który stanowi, że okresami składkowymi są okresy ubezpieczenia (pkt

1) i okresy opłacania składek na ubezpieczenie społeczne w wysokości określonej w

przepisach o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (pkt 2). W punkcie

1 chodzi o okres ubezpieczenia na warunkach określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2007

r. Nr 11, poz. 74), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1999 r. równolegle z

ustawą o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W punkcie 2

chodzi o okresy przypadające przed dniem 1 stycznia 1999 r. i ten przepis ma zastosowanie w niniejszej sprawie a nie wskazany w skardze przepis art. 6 ust. 1 pkt 1.

Przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 został przeniesiony z ustawy z dnia 17 października 1991 r.

o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie

niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450 ze zm.), która w miejsce dotychczasowych

okresów zatrudnienia, równorzędnych i zaliczanych wprowadziła okresy składkowe i

nieskładkowe i okres wymieniony w tym przepisie jest okresem obowiązywania tej

ustawy (od 15 listopada 1991 r. do 31 grudnia 1998 r.). Wcześniejszy okres objęty

jest regulacją art. 6 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach. Z zatrudnieniem na podstawie umowy o pracę związany jest obowiązek ubezpieczenia społecznego oraz

obowiązek opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, co wynika z art. 6 ust. 1

pkt ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Obowiązek taki istniał również

przed wejściem w życie tej ustawy na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. z 1989 r. Nr 25, poz. 137 ze zm.), a na podstawie art. 33 ust. 1 składki na

ubezpieczenie społeczne opłacał pracodawca z własnych środków. Pracownik nie

miał (podobnie jak nie ma obecnie) wpływu na wywiązywanie się pracodawcy z tego

obowiązku. Wymaga więc rozstrzygnięcia kwestia, czy użyte w przepisach art. 6 ust.

1 pkt 2 i ar. 6 ust. 2 określenie „okresy opłacania składek na ubezpieczenie społeczne” w odniesieniu do pracowniczego ubezpieczenia społecznego oznacza, że warunkiem uznania za okres składkowy okresu zatrudnienia na podstawie umowy o

pracę jest opłacenie przez pracodawcę składek na ubezpieczenie społeczne pracownika.

W obecnym stanie prawnym obowiązek opłacania składek na ubezpieczenia

społeczne zarówno w części obciążającej pracodawcę jak i pracownika spoczywa na

pracodawcy - płatniku (art. 17 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych). Wykonywanie przez pracodawcę tego obowiązku jest niezależne od pracownika, zatem

zaleganie pracodawcy ze składkami lub uchylanie się od ich opłacania powodowałoby brak środków na indywidualnym koncie pracownika, co miałoby wpływ na wysokość przyszłych świadczeń. W związku z tym został wprowadzony mechanizm chroniący pracownika przed skutkami niezależnego od niego zaniechania. W trybie określonym przepisem art. 40 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych Zakład Ubezpieczeń Społecznych dokonuje na koncie ubezpieczonego uzupełnienia kwoty składek nieuregulowanych przez płatnika. Jeżeli tryb ten zostanie wyczerpany, okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę, w którym pracownik otrzymuje wynagrodzenie, jest okresem ubezpieczenia, czyli okresem składkowym w rozumienia art. 6 ust.

1 pkt 1 w rozumieniu ustawy o emeryturach i rentach, niezależnie od tego, czy pracodawca opłacił składki na ubezpieczenie.

Uzależnienie uznania okresu zatrudnienia wykonywanego w poprzednim stanie prawnym za okres składkowy od opłacenia przez pracodawcę składek, kłóciłoby

się z zasadą równego traktowania wszystkich ubezpieczonych sformułowaną w art.

2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Wprowadzałoby także zróżnicowanie pracowników pozostających w zatrudnieniu przed wejściem w życie ustawy o

systemie ubezpieczeń społecznych przez nałożenie obowiązku wykazania faktu

opłacenia składek na pracownicze ubezpieczenie społeczne tylko na niektórych a nie

wszystkich pracowników. Na gruncie wydanego na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy o

organizacji i finansowania ubezpieczeń społecznych rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na

ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania

składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego (jednolity tekst: Dz.U. z 1993 r. Nr

68, poz. 330 ze zm.) obowiązek imiennego zgłaszania do ubezpieczenia społecznego miały zakłady pracy zatrudniające nie więcej niż 20 pracowników, a zakłady zatrudniające większą liczbę pracowników zgłaszały ich do ubezpieczenia przez podanie łącznej liczby pracowników zatrudnionych w okresie rozliczeniowym (§ 12 ust. 3 i

4). W przypadku nieuregulowania przez pracodawcę zatrudniającego więcej niż 20

pracowników składek na ubezpieczenie społeczne w należnej wysokości, nie było

możliwości stwierdzenia faktu opłacenia składek na ubezpieczenie konkretnego pracownika.

Skoro wykazanie faktu opłacenia składek przez pracodawcę nie było wymagane do uznania większości pracowników za ubezpieczonych i w konsekwencji

uznania ich okresu zatrudnienia za okres składkowy, nie można przyjąć, że dla wąskiej grupy pracowników wprowadzono dodatkowy warunek, jakim jest opłacenie

składki przez pracodawcę. Warunki uzyskania prawa do świadczeń lub ich wysokości

nie mogą być bowiem zróżnicowane w stosunku do pracowników w zależności od

wielkości zatrudniającego ich zakładu pracy. W konsekwencji dla uznania okresu

zatrudnienia wykonywanego przed wejściem w życie ustawy o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych za okres składkowy w rozumieniu art. 6 ust. 1

pkt 2 i art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. a tej ustawy nie jest wymagane wykazanie przez osobę

ubiegającą się o emeryturę lub rentę faktu opłacenia przez pracodawcę składek na

pracownicze ubezpieczenie społeczne. Zgodnie z § 21 i 22 rozporządzenia Rady

Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalnorentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz.U. Nr 10, poz. 49 ze zm.) środkiem dowodowym stwierdzającym okresy zatrudnienia są pisemne zaświadczenia zakładu

pracy o zatrudnieniu, a także zeznania świadków. Nie ma tu mowy o obowiązku

przedkładania dowodów stwierdzających zgłoszenie do ubezpieczenia i opłacanie

składek. Zapisy w ewidencji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o zgłoszeniu lub

braku zgłoszenia do ubezpieczenia pracownika przez pracodawcę mającego taki

obowiązek mogą być brane pod uwagę przy ocenie wiarygodności dokumentu lub

innego dowodu stwierdzającego zatrudnienie. Jeżeli fakt pozostawania w zatrudnieniu został udowodniony, okres tego zatrudnienia jest okresem składkowym nawet w

przypadku, gdy pracodawca nie zgłosił pracownika do ubezpieczenia. W ustalonym

stanie faktycznym prawidłowe było potraktowanie okresu od 11 kwietnia 1990 r. do

20 marca 1992 r. jako okresu składkowego w rozumieniu art. 6 ust.1 pkt 2 i art. 6 ust.

2 pkt 1 lit a ustawy o emeryturach i rentach, a zarzut naruszenia tych przepisów okazał się nieuzasadniony.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c. oddalił skargę

kasacyjną.