II UK 18/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 18/11

POSTANOWIENIE

Dnia 10 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z wniosku J/ K.

przeciwko Zakładowi Emerytalno-Rentowemu Ministerstwa /…/

o ponowne ustalenie wysokości emerytury policyjnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 10 marca 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 27

maja 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 27 maja 2010 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych oddalił apelację J. K. od wyroku z dnia 14 stycznia 2010 r. Sądu

Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, którym oddalono jego

odwołanie od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa [..] z

dnia 27 lutego 2009 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o waloryzacji

emerytury z dnia 27 maja 1999 r.

Wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną na wyżej powołane orzeczenie

Sądu Apelacyjnego. Podstawę skargi kasacyjnej stanowi naruszenie przepisów

prawa materialnego: - art. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji

Wywiadu,

Służb

Kontrwywiadu

Wojskowego,

Służby

Wywiadu

Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura

Ochrony Rządu Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin

(Dz.U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67 ze zm.) w brzmieniu nadanym art. 160 pkt 1 ustawy

z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie; - art. 5 i art. 6

ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

Milicji Obywatelskiej oraz ich rodzin (Dz.U. 1959 r., Nr 12, poz. 70 ze zm.); art. 2

Konstytucji RP, przez ich niezastosowanie, co doprowadziło do przyjęcia, iż po

nabyciu przez pracownika uprawnień do ustalonej podstawy wymiaru emerytury

oraz ustalonego sposobu waloryzacji, możliwa jest zmiana tych uprawnień poprzez

wprowadzenie zasad mniej korzystnych.

Jako

okoliczności

uzasadniające

przyjęcie

skargi

do

rozpoznania

ubezpieczony wskazał, iż „Kwestia emerytur mundurowych, a w szczególności

ustalenia podstaw wymiaru emerytury oraz zasad waloryzacji świadczeń od wielu

lat budzi niezliczone kontrowersje i poczucie niesprawiedliwości wśród osób

pobierających emerytury policyjne. Wstępując do służby policyjnej (milicyjnej) mieli

bowiem zagwarantowane, iż kwota emerytury przy pełnej wysłudze lat będzie na

poziomie 100% podstawy wymiaru, zaś podstawa będzie podlegała corocznie

podwyżce o taki procent, o jaki wzrosło przeciętne miesięczne uposażenie

funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej w roku poprzedzającym rok podwyżki, nie

więcej jednak niż o 150% kwoty wzrostu tego uposażenia. Niewątpliwie zaś zmiana

brzmienia art. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji

Bezpieczeństwa

Wewnętrznego,

Agencji

Wywiadu,

Służb

Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu Państwowej Straży Pożarnej i Służby

Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67 ze zm.) dokonana przez

ustawę z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych spowodowała, iż waloryzacja emerytur policyjnych odbywa się w

sposób mniej korzystny dla emerytów mundurowych. Z uwagi na powyższe

zasadnym jest rozstrzygnięcie dopuszczalności i zasadności zmian w zakresie

zasad waloryzacji emerytur mundurowych, co będzie skutkowało przełożeniem na

treść decyzji waloryzacyjnych.”

Sąd Najwyższy zaważył, co następuje.

Stosownie do art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać

oznaczenie zaskarżonego orzeczenia (pkt 1), przytoczenie podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienie (pkt 2), wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i

jego uzasadnienie (pkt 3) oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia (pkt 4).

Przepis art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaga, aby wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej stanowił odrębny element pisma niezależny od przytoczenia podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia. Uzasadnienie wniosku natomiast powinno

nawiązywać do przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania określonych w art. 398 9

§ 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność

postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Spełnienie

wymagania z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. powinno zatem przybrać formę

wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wskaże, jakie występujące

w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadni, dlaczego odpowiadają one

ustawowemu katalogowi przesłanek.

Odwołanie się do przesłanki istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne

wątpliwości (ze wskazaniem, na czym te poważne wątpliwości polegają), nie

doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w

orzecznictwie

sądów,

które

należy

przytoczyć

(por.

postanowienia

Sądu

Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002 nr 12, poz.

151 i z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, LEX nr 57231). Nadto oczywiste

jest, że wymagający interpretacji przepis musi mieć znaczenie dla wyniku sprawy,

w której wniesiona została skarga kasacyjna.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

wymagań tych nie spełnia, gdyż po pierwsze – skarżący nie powołuje się na

rozbieżności w orzecznictwie sądów, a po drugie - formułując wątpliwość co do

niewłaściwego zastosowanie w sprawie art. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o

zaopatrzeniu

emerytalnym

funkcjonariuszy

Policji,

Agencji

Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służb Kontrwywiadu Wojskowego, Służby

Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich

rodzin, nie przedstawił wyodrębnionego wywodu prawnego na czym te poważne

wątpliwości polegają.

Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.