II UK 162/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 162/10

POSTANOWIENIE

Dnia 17 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z wniosku W. M.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wysokość emerytury,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 listopada 2010 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 12 lutego 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 12 lutego 2010 r., Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację wnioskodawczyni W. M. od wyroku

Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 października

2009 r. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o wysokość

emerytury, uznając, że przeliczenie świadczenia wnioskodawczyni dokonane przez

ZUS w decyzji z dnia 7 sierpnia 2007 r. polegało tylko na zastosowaniu wyższego

(korzystniejszego)

wskaźnika

wysokości

podstawy

wymiaru

wynoszącego

207,66%, w miejsce poprzedniego -178,84%, wynikającego z decyzji o przyznaniu

emerytury z dnia 18 kwietnia 2006 r. W ocenie Sądu drugiej instancji dokonano

ponownego obliczenia emerytury zgodnie z art. 111 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17

grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.),

W

skardze

kasacyjnej

od

powyższego

wyroku

pełnomocnik

wnioskodawczyni zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez jego

niezastosowanie - art. 110 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4, art. 111 ust. 3 oraz art.

133 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji wraz z

orzeczeniem o kosztach postępowania.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniony został

wskazaniem, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W ocenie

pełnomocnika wnioskodawczyni „organ rentowy dopuścił się rażących uchybień w

postępowaniu o przeliczenie wysokości świadczenia, czym w praktyce pozbawił

ubezpieczoną konstytucyjnego prawa do zabezpieczenia społecznego”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje;

W obecnym stanie prawnym, Sąd Najwyższy – stosownie do art. 3989 § 1

k.p.c. – przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje

istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżność w orzecznictwie

sądów, zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona. Jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania jest twierdzenie skarżącego, iż skarga jest oczywiście uzasadniona

(art. 3984 § 1 w związku z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), powinien on w uzasadnieniu

wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość" i

przedstawić argumenty na poparcie tego twierdzenia. Zgodnie z dotychczasowym

orzecznictwem Sądu Najwyższego, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z

uwagi na jej oczywistą zasadność wymaga wykazania kwalifikowanej postaci

naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego

oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy

prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV

CZ 100/03, niepublikowane), bowiem spełnienie tej przesłanki możliwe jest

wyłącznie przy takim naruszeniu prawa, którego stwierdzenie nie wymaga

dokonywania pogłębionej analizy prawnej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z

dnia 10 lipca 2007 r., II UK 45/07, a także postanowienie z dnia 2 sierpnia 2007 r.,

III UK 45/07, oba niepublikowane). Tymczasem treść uzasadnienia ocenianej skargi

kasacyjnej wskazuje jednoznacznie, że istotna część wywodów kwestionuje

ustalenia faktyczne przyjęte przez Sądy orzekające w sprawie jak i ich ocenę, co

nie jest prawnie dopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.). Wobec powyższego, gdy

zaskarżony wyrok nie zapadł nadto w warunkach nieważności postępowania, brak

podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.