II UK 139/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 139/13 POSTANOWIENIE Dnia 16 lipca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z wniosku M. K.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S.‎o prawo do renty,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 lipca 2013 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Powódka wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z 14 grudnia 2012 r. Zarzucono naruszenie:

1) art. 12 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych „przez przyjęcie tezy, że powódka nie jest osobą niezdolną do pracy, mimo nie budzących wątpliwości ustaleń, że z powodu padaczki u powódki występują trwałe przeciwwskazania do wykonywania pracy na wysokości, ciężkiej pracy fizycznej, pracy zmianowej i nocnej, nad wodą, w hałasie, wymagającej stałej koncentracji uwagi, obsługi maszyn w ruchu i pod napięciem oraz innych niebezpiecznych urządzeń, kierowania pojazdami mechanicznymi i wykonywania innych prac wymagających pełnej sprawności psychoruchowej, pracy związanej z narażeniem na substancje neurotoksyczne, związanej z posługiwaniem się bronią, pracy na samodzielnym jednoosobowym stanowisku pracy i stwierdzoną charakteropatią padaczkową przy ogólnym poziomie sprawności intelektualnej na poziomie niższym od przeciętnego, a więc przesłanek wykluczających możliwość pracy zarobkowej w zawodzie sprzedawcy i nie dających się usunąć w drodze leczenia i rehabilitacji oraz niecelowości przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczasowej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne, a uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy”, 2) art. 233 § 1 k.p.c. „polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie zebranego materiału dowodowego, bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych powódki składanych na rozprawach zarówno przed Sądem Okręgowym w S., jak i przed Sądem Apelacyjnym w […], a uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy”.Skarga ma być oczywiście uzasadniona.

Sądy orzekające w sprawie, „zawężająco przyjęły wykładnię przepisów ustawy emerytalnej z FUS o niezdolności powódki do pracy, a w szczególności przy niejednomyślności biegłych lekarzy sądowych w ocenie niezdolności do pracy powódki, nie dokonały w sposób niebudzący wątpliwości ustalenia jednostki chorobowej i częstotliwości napadów padaczkowych”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości prawne lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jeżeli okoliczności te nie zachodzą, Sąd Najwyższy uprawniony jest do wydania postanowienia o odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).Skarga kasacyjna okazała się nie mieć uzasadnionych podstaw.

Nie zawierała bowiem żadnej z przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. W szczególności skarga nie jest oczywiście uzasadniona, czego skarżąca w ogóle nie uzasadniła we wniosku o przyjęciu do rozpoznania. W orzecznictwie przyjęte jest, że jeżeli z opinii biegłych sądowych lekarzy wynika data powstania inwalidztwa, to sąd nie ma obowiązku dopuszczania dalszych jeszcze dowodów (wyroki Sądu Najwyższego z 30 czerwca 1999 r., II UKN 8/99, OSNP 2000, nr 18, poz. 693, z 6 marca 1997 r., II UKN 23/97, OSNAPiUS 1997, nr 23, poz. 476; z 16 kwietnia 1997 r., II UKN 53/97, OSNAPiUS 1998 nr 2, poz. 51, z 21 maja 1997 r., II UKN 131/97, OSNAPiUS 1998, nr 3, poz. 100, z 18 września 1997 r., II UKN 260/97, OSNAPiUS 1998, nr 13, poz. 408).

Orzecznictwo to znajduje odpowiednie zastosowanie w niniejszej sprawie, w której sąd na podstawie opinii biegłych stwierdził, że wnioskodawczyni nie jest niezdolna do pracy.W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzono między innymi, że „nigdy samo występowanie padaczki nie daje podstaw do stwierdzenia niezdolności do pracy. O niezdolności tej decyduje stopień naruszenia sprawności organizmu spowodowany tym schorzeniem. Oczywistym przeciwwskazaniem przy tego rodzaju schorzeniu jest wykonywanie pracy na wysokościach i przy maszynach w ruchu.

Takich prac wnioskodawczym - z zawodu sprzedawca - wykonywać nie musi, a samo istnienie przeciwwskazań nie oznacza niezdolności do pracy”. W dalszej części uzasadnienia stwierdzono natomiast, że „z zeznań świadków zawnioskowanych przez ubezpieczoną wynikało, że ilość napadów padaczkowych określano jako 2 razy w miesiącu - sporadycznie do 2 na tydzień, 2 razy na miesiąc, 1 raz na tydzień, rzadko 2 razy na tydzień. Na tej podstawie Sąd I instancji trafnie ustalił ilość napadów padaczkowych u wnioskodawczym na średnio 1 raz w tygodniu.

W tym kontekście zarzut apelacji, że nie ustalono bezspornie ilości napadów padaczkowych jawi się jako nieuprawniony. Sąd Apelacyjny podziela pogląd Sądu Okręgowego, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla wyciągnięcia wniosków, których odzwierciedleniem jest wyrok, bez potrzeby kolejnej weryfikacji medycznej. Jeśli, jak twierdzi wnioskodawczyni, jej stan zdrowia się pogorszył, a ataki występują obecnie częściej i w większym nasileniu, to nie ma przeszkód do ponownego wystąpienia z wnioskiem o rentę.

W tym postępowaniu weryfikowana była ocena stanu zdrowia na dzień wydania zaskarżonej decyzji, a więc na 28 grudnia 2009 r.”.Ze względu na powyższe nie ma podstaw do uznania skargi za oczywiście uzasadnioną. Tym samym należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). aw