II UK 138/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 138/05

POSTANOWIENIE

Dnia 3 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maria Tyszel

w sprawie z wniosku A. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G.

o rentę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 lutego 2006 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w G.

z dnia 19 maja 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Dokonując, na podstawie art. 3989 k.p.c., wstępnej oceny skargi kasacyjnej,

wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w G. z 19 maja 2005 r., oddalającego apelację A.K. od wyroku Sądu OkręgowegoSądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 2 lutego 2004 r., VIII U …/03,

oddalającego jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału

w G. z 15 maja 2003 r., którą organ rentowy odmówił przyznania ubezpieczonej

renty z tytułu niezdolności do pracy, Sąd Najwyższy wziął pod uwagę co następuje:

Stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c. postanowienie Sądu Najwyższego o

przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej nie wymaga pisemnego

uzasadnienia, jednakże w pierwszym okresie stosowania przepisów o skardze

kasacyjnej, w ich brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie

ustawy – Kodeks postępowania cywilnego... (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), Sąd

Najwyższy rozpoznający niniejszą skargę uznaje za potrzebne wskazanie

zasadniczych motywów swego rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, względnie

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeśli zachodzi nieważność

postępowania lub jeśli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniesiona w

sprawie skarga nie spełnia żadnej z tych przesłanek. Przede wszystkim dlatego, że

sprowadza się do zakwestionowania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę

zaskarżonego

wyroku,

w

szczególności

ustalenia,

że

stwierdzone

u

wnioskodawczyni schorzenia, nie powodują jej niezdolności do pracy, chociaż w

myśl art. 3983 § 3 k.p.c. zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów nie

mogą być podstawą skargi kasacyjnej, co czyni bezprzedmiotowym zarzut

naruszenia przez Sąd drugiej instancji art. 233 § 1 w związku z art. 391 k.p.c.

Nieprawdziwym natomiast jest zarzut naruszenia art. 316 § 1 k.p.c., bowiem Sąd

Apelacyjny – wbrew twierdzeniu skargi – nie ograniczył swej oceny do kontroli

legalności decyzji organu rentowego, lecz dokonał własnej oceny wyników

postępowania dowodowego przeprowadzonego przez sąd pierwszej instancji,

wyjaśniając szczegółowo przyczyny, dla których nie uwzględnił wniosku o

przeprowadzenie dowodu z kolejnej opinii biegłych. Fakt tej odmowy nie jest

naruszeniem art. 381 k.p.c.

Powołanie się w skardze na orzeczenia Sądu Najwyższego jest chybione.

Postanowienie z 18 października 2001 r., IV CKN 481/00, nie w pełni ma

zastosowanie w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych rozpoznawanych w

odrębnym postępowaniu z uwagi na to, że stosunek pomiędzy ubezpieczonym, a

organem rentowym nie jest stosunkiem cywilnoprawnym. Nie do przyjęcia jest

pogląd, że w sprawach o świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego,

uzależnione od ustalenia stanu zdrowia ubezpieczonego, sąd drugiej instancji może

pominąć nowy dowód, zgłaszany w apelacji „(...) tylko wówczas, gdy uzna sporną

okoliczność za wyjaśnioną na korzyść strony zgłaszającej ten dowód”. W sprawach

tych istnieje utrwalona praktyka, że sąd orzekający dopuszcza dowód z kolejnej

opinii lekarzy biegłych, jeżeli przeprowadzony dowód z opinii wzbudza jego

wątpliwości, a nie dlatego, że opinia nie zadowala jednej ze stron. Sąd nie ma

obowiązku uwzględniania kolejnych wniosków dowodowych tak długo, aż strona

udowodni tezę korzystną dla siebie (por. wyroki: z dnia 19 marca 1997 r., II UKN

45/97 – OSNAPiUS 1998, Nr 1, poz. 24, z dnia 10 grudnia 1997 r. – OSNAPiUS

1998 Nr 20, poz. 612, a także z 4 kwietnia 1999 r., I PKN 20/99 – OSNP 2000 r. nr

22, poz. 807). Powołane w skardze wyroki Sądu Najwyższego: z 23 kwietnia 1999

r., II UKN 590/98 i z 16 kwietnia 1997 r., II UKN 56/97 (OSNP 2000 r. nr 12, poz.

481 i z 1998 r. nr 3, poz. 9 z 19 czerwca 2001 r., II UKN 414/00 – niepublikowany)

w żaden sposób nie świadczą o rozbieżnościach w orzecznictwie sądów, ponieważ

są nieadekwatne do okoliczności sprawy – pierwszy z nich odnosił się do

rozbieżności pomiędzy opiniami biegłych (w niniejszej sprawie opinie wszystkich

pięciu biegłych były zgodne), w drugim Sąd Najwyższy uznał, że naruszeniem art.

381 k.p.c. było pominięcie wnioskowanego w apelacji dowodu, bez rozważenia

potrzeby jego przeprowadzenia. W rozpatrywanej sprawie, w uzasadnieniu

zaskarżonego wyroku Sąd Apelacyjny wyjaśnił przyczyny, dla których nie podzielił

zastrzeżeń podniesionych przez wnioskodawczynię. Trzeci z nich odnosił się do

sytuacji, gdy prawo do renty było uzależnione od ustalenia daty powstania

bezspornej niezdolności do pracy.

Od początku wprowadzenia do kodeksu postępowania cywilnego środka

odwoławczego, jakim jest kasacja, Sąd Najwyższy wyjaśnia, że jako kasacyjny nie

jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, a skarga kasacyjna (podobnie,

jak uprzednio – kasacja) nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego

rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie. Z

uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu

publicznego, jest ona środkiem kontroli prawidłowości stosowania prawa, a nie

instrumentu weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę

zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w sprawie skarga w żaden sposób nie

wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji publicznoprawnej funkcji skargi

kasacyjnej względnie ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju

jurysprudencji.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów oraz art.

3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia.