II UK 137/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 137/05

POSTANOWIENIE

Dnia 19 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maria Tyszel

w sprawie z wniosku A. J.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w T.

z udziałem zainteresowanej T. G., B. S.

o ubezpieczenie społeczne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 stycznia 2006 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

od wyroku Sądu Apelacyjnego w G.

z dnia 7 lutego 2005 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie

Stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c., postanowienie Sądu Najwyższego o

przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej nie wymaga pisemnego

uzasadnienia, jednakże w pierwszym okresie stosowania przepisów o skardze

kasacyjnej, w ich brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie

ustawy – Kodeks postępowania cywilnego... (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), Sąd

Najwyższy rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną uznaje za potrzebne

wskazanie zasadniczych motywów rozstrzygnięcia.

Sąd Najwyższy,

jako kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej,

trzeciej instancji, a skarga kasacyjna (podobnie, jak uprzednio – kasacja) nie jest

środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie. Z uwagi na przeważający w

charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego, jako środka kontroli

prawidłowości stosowania prawa,

przewidziano w art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.,

wymaganie przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej i jego

uzasadnienie.

Uzasadnienie to ma na celu wykazanie znaczenia tego

rozstrzygnięcia dla realizacji publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie

ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji. Takiego

znaczenia

w

skardze

zakwestionowania ustaleń

nie

przedstawiono;

jest

ona

ograniczona

do

faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego

wyroku. Skoro jednak została wniesiona jedynie na podstawie wskazanej w art.

3983

§ 1 pkt 1 k.p.c., a więc z zarzutem naruszenia prawa materialnego, to

ustalenia te – stosownie do art. 39813 § 2 k.p.c. – są wyłączone spod kasacyjnej

kontroli Sądu Najwyższego. W ich świetle, nie tylko nie doszło do podniesionego w

skardze „oczywistego naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 58 § 1 k.c.”, lecz

przeciwnie, Sąd Apelacyjny poprawnie dokonał subsumcji tego przepisu.

Przedstawione Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia „zagadnienia” nie

są zagadnieniami prawnymi, lecz pytaniem o poprawność dokonanej przez Sąd

Apelacyjny oceny okoliczności faktycznych. Nie jest bowiem zagadnieniem

prawnym, lecz wynikiem oceny poszczególnych faktów ustalonych w postępowaniu

dowodowym to, czy „po stronie pracodawcy była rzeczywista potrzeba zatrudnienia

pracownika” i miał on „możliwości finansowe na jego utrzymanie”.

Tak więc, ponieważ w skardze kasacyjnej nie wykazano żadnej z przesłanek

wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c. uzasadniających przyjęcie skargi do

rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie §

2 tegoż przepisu w związku z art. 39810 k.p.c.