II UK 136/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 136/05

POSTANOWIENIE

Dnia 19 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maria Tyszel

w sprawie z wniosku D.N.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.

o rentę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 stycznia 2006 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w G.

z dnia 8 marca 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

odmawia przyjęcia skargi.

Uzasadnienie

Stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c. postanowienie Sądu Najwyższego o

przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej nie wymaga pisemnego

uzasadnienia, jednakże w pierwszym okresie stosowania przepisów o skardze

kasacyjnej, w ich brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie

ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), Sąd Najwyższy rozpoznający

niniejszą skargę kasacyjną uznaje za potrzebne wskazanie zasadniczych motywów

rozstrzygnięcia.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna nie tylko nie jest „oczywiście

uzasadniona”, lecz podniesione w niej zarzuty w ramach podstawy naruszenia

przepisów postępowania, czynią ją oczywiście bezzasadną. Przede wszystkim

zarzut

naruszenia

zaskarżonym

wyrokiem

art.

47714

§

k.p.c.

jest

bezprzedmiotowym, ponieważ nawet jeśli jest prawdziwy, to nieprzekazanie przez

Sąd drugiej instancji organowi rentowemu przedstawionej w postępowaniu

apelacyjnym dokumentacji lekarskiej wnioskodawcy nie miało i nie mogło mieć

żadnego wpływu na wynik sprawy.

Chybione natomiast są zarzuty naruszenia art. 233 k.p.c., a także art. 381

oraz 232 zdanie drugie k.p.c. w związku z jego art. 278 „poprzez pominięcie

dowodu z przedłożonej przez powoda w postępowaniu apelacyjnym dokumentacji

medycznej, tj. opinii lekarza prowadzącego z 2 października 2003 r. a także

niepowołanie (...) biegłego” dla weryfikacji tego dokumentu. Nie jest naruszeniem

żadnego z tych przepisów pominięcie przez Sąd drugiej instancji zaświadczenia

lekarskiego wnioskodawcy z 2 października 2003 r., skoro wyrok Sądu pierwszej

instancji zapadł 27 listopada 2003 r., a w kasacji nie wykazano, że potrzeba

przedłożenia tegoż zaświadczenia wynikła później.

Sąd Najwyższy po raz kolejny przypomina, że w swym orzecznictwie

niejednokrotnie już wyjaśniał, że w postępowaniu o prawo do świadczeń

uzależnionych od niezdolności do pracy sąd nie ma obowiązku uwzględniania

kolejnych wniosków dowodowych tak długo, aż strona udowodni tezę korzystną dla

siebie (wyrok z dnia 19 marca 1997 r., II UKN 45/97 – OSNAPiUS 1998 Nr 1, poz.

24, z dnia 10 grudnia 1997 r., II UKN 391/97 – OSNAPiUS 1998 nr 20, poz. 612). W

rozpoznawanej sprawie Sąd Apelacyjny nie miał obowiązku dopuszczenia dowodu

z opinii kolejnego biegłego. Wyjaśniał także i to, że Sąd Najwyższy, jako kasacyjny,

nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, skarga kasacyjna

(podobnie, jak uprzednio – kasacja) nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym

od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w

sprawie, a kontrola kasacyjna nie jest środkiem weryfikacji ustaleń faktycznych

dokonywanych przez sądy orzekające merytorycznie. Z uwagi na przeważający w

charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego, jako środka kontroli

prawidłowości stosowania prawa, wymaganie przedstawienia wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej i jego uzasadnienie, w rozumieniu art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c. ma na

celu wykazanie znaczenia tego rozstrzygnięcia dla realizacji publicznoprawnej

funkcji

skargi

kasacyjnej,

względnie

ujednolicenia

orzecznictwa

sądów

powszechnych i rozwoju jurysprudencji. Takiego znaczenia w skardze nie

przedstawiono.

Skoro zatem w skardze kasacyjnej nie wykazano żadnej z przesłanek

wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., uzasadniających przyjęcie skargi do

rozpoznania, Sąd Najwyższy na podstawie § 2 tegoż przepisu w związku z art.

39810 k.p.c., orzekł, jak w sentencji postanowienia.