II UK 122/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 122/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku F. K. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w E. ‎o prawo do emerytury,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 listopada 2014 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 listopada 2013 r. Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację F. K. od wyroku Sądu Okręgowego w E. z dnia 12 grudnia 2012 r., oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w E. z dnia 9 sierpnia 2012 r. w przedmiocie odmowy prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym. Ustalono, że w okresie od dnia 1 kwietnia 1978 r. do dnia 1 stycznia 1999 r. zatrudniony był w Przedsiębiorstwie B. w B., gdzie wykonywał pracę montażysty konstrukcji żelbetowych na wysokości łącznie przez okres 14 lat, 3 miesięcy i 23 dni.

Praca o podobnym charakterze nie została wymieniona w załącznikach do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), lecz w dziale V pod poz. 5 pkt 2 zarządzenia resortowego Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych ujęto pracę montażysty konstrukcji metalowych.Skarga kasacyjna ubezpieczonego, obejmująca wyrok Sądu drugiej instancji w całości, z wnioskiem o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji, została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 184 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.) oraz w związku z § 2 ust. 1 i 2, § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, § 105 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych warunków bezpieczeństwa i higieny pracy (jednolity tekst:

Dz.U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zm.) przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wykonywana przez niego praca nie spełnia warunków niezbędnych do uznania za pracę w szczególnych warunkach, wykonywaną stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Wytknął ponadto naruszenie przepisów postępowania – art. 227, art. 244 § 1 i 2 w związku z art. 245 k.p.c. - przez nieuprawnioną odmowę waloru dowodowego przedstawionym przez stronę dokumentom, jako dokumentom prywatnym oraz art. 381 k.p.c. przez zaniechanie uzupełniającego przesłuchania świadków przesłuchanych przed sądem pierwszej instancji oraz nowych świadków.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego i potrzebę wykładni przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze oraz prac wykazanych w załączniku-wykazie A do tego rozporządzenia co do ich relacji do przepisów zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 r., budzących poważne wątpliwości w zakresie stwierdzenia, czy praca montera konstrukcji żelbetowych jest pracą, o której mowa w wykazie A, dział V, poz. 5.Skarżący odwołał się ponadto do oczywistej zasadności skargi „ze względu na dostępny w sprawie materiał dowodowy, w tym wnioskowany przez ubezpieczonego na etapie postępowania w drugiej instancji”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Każda z przyczyn wniesienia skargi kasacyjnej, także ta, w której skarżący powołał się na oczywistą zasadność skargi, musi być powiązana z ustalonym w sprawie stanem faktycznym (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 r., III CZP 76/01, niepubl. i postanowienia z dnia 9 lipca 2009 r., II PZP 3/09, niepubl., z dnia 9 kwietnia 2008 r., II PZP 5/08, OSNP 2009 nr 15-16, poz. 203, z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 82/02, niepubl. oraz z dnia 4 kwietnia 2013 r., III UK 98/12, niepubl.).

Sformułowane przez skarżącego uzasadnienie przyczyn kasacyjnych nawiązuje tymczasem do wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej kontrowersji dotyczących dokonanych w sprawie ustaleń, a argument o oczywistości skargi został zbudowany na krytyce oceny dowodów. Te kwestie nie stanowią przedmiotu kontroli kasacyjnej, w związku z czym opartemu na tej podstawie wnioskowi o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania towarzyszą niedopuszczalne motywy (art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.; por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11, niepubl., czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13, niepubl.).Nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowane ustalenie czasu wykonywania przez skarżącego pracy, której domaga się zakwalifikowania jako wykonywanej w szczególnych warunkach przez okres krótszy niż okres 15 lat, wymagany jako warunek prawa do emerytury na podstawie art. 184 w związku z art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w związku z czym rozstrzygnięcie postawionego w skardze problemu prawnego nie ma znaczenia w sprawie.

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).