II UK 120/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 120/04

POSTANOWIENIE

Dnia 28 września 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Gonera

w sprawie z wniosku E. Ł.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi [...]

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 września 2004 r.,

kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego [...]

z dnia 29 stycznia 2004 r.,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy [...] - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 25

września 2002 r.,

oddalił odwołanie E. Ł. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych Oddział [...] z 28 maja 2001 r. nr I - 805944/25 odmawiającej

wnioskodawczyni prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Sąd uznał, że schorzenia wnioskodawczyni nie dają podstaw do orzeczenia

choćby częściowej niezdolności do pracy i odmówił wnioskodawczyni prawa do

renty z uwagi na niespełnienie przesłanek nabycia prawa do renty z tytułu

niezdolności do pracy wskazanych w art. 57 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz.

1118 ze zm.).

Sąd Apelacyjny [...] - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 29

stycznia 2004 r.,

oddalił apelację wnioskodawczyni od powyższego wyroku Sądu

Okręgowego.

Kasację

zaskarżając

od

wyroku

Sądu

Apelacyjnego

wniosła

wnioskodawczyni,

wyrok ten w całości. Kasację oparto na podstawie naruszenia

przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie

obrazie art. 286 k.p.c., polegającej na „niedopuszczeniu dowodu i opinii biegłych,

uzasadniającej całościowo stan zdrowia wnioskodawczyni i jej przydatności do

pracy”.

Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji skarżąca wskazała

„potrzebę ustalenia stanu zdrowia wnioskodawczyni i jej przydatności do

zatrudnienia przy uwzględnieniu wszystkich jednostek chorobowych stwierdzonych

przez biegłych różnych specjalności jako obrazu całościowego”.

Skarżąca wniosła o uchylenie „zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej

instancji” i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej

instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest szczególnym środkiem odwoławczym, służącym głównie

interesowi publicznemu przez zapewnienie jednolitości wykładni przepisów

prawnych oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji, co

znajduje wyraz w okolicznościach uzasadniających odmowę jej przyjęcia do

rozpoznania, wskazanych w art. 393 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). W

związku z tym art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. nakłada na sporządzającego kasację

obowiązek przytoczenia okoliczności uzasadniających jej przyjęcie przez Sąd

Najwyższy do merytorycznego rozpoznania. Skarżąca nie przedstawia w kasacji

żadnej z takich okoliczności w ujęciu art. 3933 § 1 pkt 3 w związku z art. 393 § 1 i §

2 k.p.c. Skarżąca stwierdza, że w niniejszej sprawie okolicznością tego rodzaju jest

„potrzeba ustalenia stanu zdrowia wnioskodawczyni i jej przydatności do

zatrudnienia przy uwzględnieniu wszystkich jednostek chorobowych stwierdzonych

przez biegłych różnych specjalności jako obrazu całościowego”. Pomimo, że

powyższe stwierdzenie występuje w wyodrębnionej części kasacji, zatytułowanej:

„Okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji”, to w istocie nie nawiązuje ono

nawet werbalnie do żadnej z przesłanek kasacyjnych wskazanych w art. 393 k.p.c.

Spełnienie wymagania, określonego w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., wymaga

wyraźnego wskazania, która lub które z okoliczności uzasadniających rozpoznanie

kasacji, określonych w art. 393 § 1 i § 2 k.p.c. występują w sprawie, następnie

przedstawienia takiej okoliczności lub takich okoliczności, z ukazaniem ich związku

z rozpoznawaną sprawą, oraz zaprezentowania szczegółowej argumentacji

prawnej, uzasadniającej, dlaczego Sąd Najwyższy powinien rozpoznać kasację.

Rozpatrywana kasacja wymagań tych nie spełnia. Skarżąca nie powołuje się ani na

występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, ani na potrzebę

wykładni przepisów prawa budzących wątpliwości interpretacyjne lub rozbieżności

w orzecznictwie sądów. Potrzeba ustalenia stanu zdrowia wnioskodawczyni oraz

jej

przydatności

do

zatrudnienia

przy

uwzględnieniu

różnych

jednostek

chorobowych ma przede wszystkim charakter faktyczny i nie wiąże się z

koniecznością

rozstrzygania problemów prawnych lub dokonywania przez Sąd

Najwyższy wykładni prawa.

Kasację oparto jedynie na podstawie naruszenia art. 286 k.p.c. w wyniku

niedopuszczenia dowodu z opinii biegłych różnych specjalności, ustalającej

całościowo

stan

zdrowia

wnioskodawczyni

i

jej

przydatności

do

pracy.

Niedopuszczenie dowodu z opinii kolejnych biegłych nie stanowi oczywistego

naruszenia prawa

w rozumieniu art. 393 § 2 k.p.c. Zgodnie z utrwalonym

orzecznictwem, potrzeba powołania innego (kolejnego) biegłego (biegłych) powinna

wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas

złożonej (złożonych) opinii (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z 4 sierpnia 1999, I

PKN 20/99, OSNAPiUS 2000, nr 22, poz. 807). Sąd Najwyższy niejednokrotnie

wyjaśniał, że sąd orzekający o prawie do świadczeń z ubezpieczenia społecznego

nie

ma

obowiązku

uwzględniania

kolejnych

wniosków

dowodowych

ubezpieczonego tak długo, aż strona udowodni tezę korzystną dla siebie (por.

wyroki Sądu Najwyższego: z 19 marca 1997 r. II UKN 45/97, OSNAPiUS 1998, nr

1, poz. 24, z 10 grudnia 1997 r., II UKN 391/97, OSNAPiUS 1998, nr 20, poz. 612).

Oznacza to, że Sąd Apelacyjny w rozpoznawanej sprawie nie miał obowiązku

dopuszczenia dowodu z opinii kolejnych (innych) biegłych „na okoliczność ustalenia

całościowego stanu zdrowia wnioskodawczyni”, gdy dowody już przeprowadzone

jednoznacznie wskazywały na brak podstaw do orzeczenia choćby częściowej

niezdolności wnioskodawczyni do pracy. W związku z tym zaskarżone orzeczenie

nie może naruszać wskazanego w kasacji przepisu w sposób oczywisty.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia kasacji do

rozpoznania na podstawie art. 393 k.p.c. i art. 3937 § 1 k.p.c.

kc