Supreme Court dismisses pension appeal due to failure to specify cassation grounds and calculation errors.

Sygn. akt II UK 108/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 listopada 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Roman Kuczyński

SSN Maria Tyszel (sprawozdawca)

Protokolant Wanda Cabaj

w sprawie z wniosku W. R.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L.

o emeryturę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 4 listopada 2004 r.,

kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 17 grudnia 2003 r.,

oddala kasację.

Uzasadnienie

Wnioskodawca W. R., ur. 9 kwietnia 1945 r. złożył w dniu 10 grudnia 1966 r.

wniosek o emeryturę. Według wyliczenia organu rentowego udowodnił do dnia 19

listopada 1996 r. 24 lata 7 miesięcy oraz 19 dni okresów składkowych i

nieskładkowych, w tym 18 lat 5 miesięcy i 27 dni okresów pracy w szczególnych

warunkach oraz 7 lat 1 miesiąc i 2 dni pracy pod ziemią stale i w pełnym wymiarze

czasu pracy. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. decyzją z 18 grudnia

1996 r. odmówił przyznania wnioskodawcy prawa do emerytury z ustawy z dnia 14

grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. nr 40

poz. 267 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w

sprawie

wieku

emerytalnego

pracowników

zatrudnionych

warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. nr 8,

w

szczególnych

poz. 43) uznając, że

wnioskodawca nie spełnił warunków do tego świadczenia ponieważ nie osiągnął

wieku 60 lat oraz nie udowodnił 25 lat zatrudnienia.

Jednocześnie organ rentowy wyjaśnił, że z racji siedmioletniego okresu

pracy górniczej wiek emerytalny można obniżyć o 3 lata i 5 miesięcy (za 7 lat pracy

górniczej) tj. do wieku 61 lat i 6 miesięcy, którego wnioskodawca również nie

osiągnął. Ponadto brak jest podstaw do uznania za pracę górniczą „pracy na

stanowiskach: technika gospodarki maszynami - dół, specjalisty ds. gospodarki

maszynami - dół, starszego specjalisty d/s maszyn i urządzeń górniczych pod

ziemią i starszego inspektora d/s maszyn i urządzeń górniczych pod ziemią, gdyż

praca na stanowiskach nie była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu

pracy pod ziemią”.

Od tej decyzji wnioskodawca złożył odwołanie twierdząc, iż jego wniosek o

emeryturę powinien być rozpatrzony według ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym

górników i ich rodzin. Posiada bowiem 26 lat zatrudnienia, w tym 16 lat i 8 miesięcy

w kopalniach pod ziemią, z których 7 łat i 25 dni stanowi praca pod ziemią na

stanowiskach robotniczych.

Sąd Wojewódzki (obecnie Okręgowy) - Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych wyrokiem z dnia 11 lutego 1998 r. oddalił odwołanie wnioskodawcy a

jego apelację oddalił Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

wyrokiem z dnia 6 maja 1998 r. Po uwzględnieniu kasacji i uchyleniu przez Sąd

Najwyższy wyroku Sądu drugiej instancji, Sąd ten następnie uchylił wyrok Sądu

Wojewódzkiego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania zalecając

„zbadanie w szczególności na podstawie akt osobowych wnioskodawcy, zakresu

czynności z okresu pracy w KGHM Z.G. „L."

i ZG „R."

oraz w Kopalni Węgla

Brunatnego „T." , jakiego typu prace wnioskodawca wykonywał w tych zakładach

oraz czy wykonywane tam czynności stanowią pracę górniczą w rozumieniu

ustawy o z.e.g.”

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego i ponownym rozpoznaniu

sprawy Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

wyrokiem z 27

marca 2002 r., zmienił decyzję organu rentowego i przyznał wnioskodawcy od 30

marca 1997 r. prawo do górniczej emerytury przewidzianej w art. 9 ust. 2 ustawy z

dnia 11 lutego 1983 r., o zaopatrzeniu emerytalnym górników i ich rodzin (jednolity

tekst: Dz. U. z 1995 r., Nr 30, poz. 154 ze zm.) uznając, w tym dniu spełnił warunek

wykazania wymaganego okresu 25 łat pracy górniczej.

Wobec zaskarżenia wyroku przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział

w L. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy, i Ubezpieczeń Społecznych

wyrokiem z 17

grudnia 2003 r., zmienił zaskarżony wyrok i oddalił odwołanie wnioskodawcy.

W uzasadnieniu swego orzeczenia Sąd Apelacyjny przedstawił szczegółowe

zestawienie okresów pracy wnioskodawcy i ich charakteru i wskazał, że

wnioskodawca nie spełnia warunków do nabycia prawa do górniczej emerytury

przewidzianej w art. 10 ustawy z 1 lutego 1983 r. o zaopatrzeniu emerytalnym

górników i ich rodzin (jednolity tekst: Dz. U. z 1995 r. Nr 30, poz. 154), zwanej

ustawą o z.e.g., ponieważ nie wykazał pracy górniczej wykonywanej pod ziemią

stale i w pełnym wymiarze czasu pracy przez okres wynoszący co najmniej 25 lat.

Nie spełnia także warunków z jej art. 9, ponieważ nie posiada także 25 lat pracy

górniczej łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi. Sąd Apelacyjny

podkreślił, że wadliwość orzeczenia Sądu pierwszej instancji polega na

uwzględnieniu jako pracy górniczej zatrudnienia wnioskodawcy na stanowisku

wiertacza w Przedsiębiorstwie Geologicznym w W. w okresie od 21 października

1965 r., do 14 marca 1968 r. Na podstawie dowodu z akt osobowych

wnioskodawcy i zeznań świadka, z którym wspólnie dokonywał pomiarów Sąd

ustalił, że nie były one pomiarami z zakresu miernictwa górniczego, a po

wyłączeniu tego okresu wnioskodawca nie ma 25 lat pracy górniczej z okresami

równorzędnymi i zaliczalnymi, nawet przy uwzględnieniu okresu pobierania zasiłku

dla bezrobotnych i zaliczeniu półtorakrotnym niektórych okresów pracy górniczej.

Od tego wyroku została wniesiona kasacja z wnioskiem o jego uchylenie „i

utrzymanie w mocy wyroku Sądu Okręgowego..." ewentualnie o jego uchylenie w

całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji,

przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego z zarzutami: „naruszenia

prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w

szczególności art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym górników i ich rodzin, naruszenia przepisów postępowania, które

mogło mieć istotny wpływ na wynik

sprawy, sprzeczności istotnych ustaleń z

treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez nie zaliczenie do

stażu pracy górniczej okresów zatrudnienia:

od 21.10.1965 r. do 14.03.1968 r. (2 lata 4 miesiące)

od 01.01.1975 r. do 31.07.1976 r. (1 rok 7 miesięcy)

od 01.08.1976 r. do 31.12.1978 r. (2 lata 5 miesięcy)

od 01.11.1982 r. do 31.07.1983 r. (9 miesięcy)

od 01.08.1983 r. do 30.10.1987 r. (4 lata 3 miesiące).”

Przedstawiając okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji powołał się

na „oczywiste naruszenie prawa”.

Sąd Najwyższy wziął pod uwagę co następuje:

Stosownie do art.39311 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w

granicach

kasacji.

Granice

te

wyznaczają

przytoczone

w niej podstawy

skonkretyzowane zarzutami, ich uzasadnieniem oraz jej wnioskami. Wobec

przytoczenia w kasacji obydwu podstaw wskazanych w art. 393 3 pkt. 1 i 2 k.p.c., w

pierwszej

kolejności

ocenie

podlega

podstawa

naruszenia

przepisów

postępowania. Skarżący podstawy tej nie skonkretyzował, nie wskazał żadnego

przepisu, który - jego zdaniem - naruszył Sąd drugiej instancji. Brak sformułowania

zarzutów kasacyjnych uniemożliwia kontrolę kasacyjną w zakresie tej podstawy i

powoduje, że stosownie do art.39311

§ 2 k.p.c., że przy ocenie usprawiedliwienia

przytoczonej podstawy kasacyjnej z art. 3931 pkt 1 k.p.c. Sąd Najwyższy jest

związany stanem faktycznym przyjętym za podstawę zaskarżonego orzeczenia.

Podniesiony przez skarżącego zarzut błędnej wykładni art. 9 ust. 1 pkt 3

ustawy o z.e.g. nie został w kasacji uzasadniony. Nie wskazano w niej, ani na czym

polega błąd popełniony przez Sąd, ani jaka wykładnia tego przepisu jest – zdaniem

skarżącego - prawidłowa. Zaskarżonemu wyrokowi nie można też przypisać jego

niewłaściwego zastosowania. Skoro bowiem Sąd ustalił, że wnioskodawca nie

wykazał 25 lat pracy górniczej z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi, to

niezastosowanie w sprawie tego przepisu jest prawidłowe.

Obydwie przytoczone, a raczej powołane, w kasacji podstawy są więc

bezzasadne.

Nie ma to wprawdzie istotnego wpływu na ocenę tej bezzasadności,

jednakże Sąd Najwyższy nie może pominąć urągającej godności zawodu

wykonywanego przez pełnomocnika i powadze Sądu Najwyższego, niedbałości lub

też nieporadności w sporządzeniu kasacji, przejawiającej się w stwierdzeniu

uzasadnienia: „powód udowodnił 18 lat 5 miesięcy 27 dni pracy górniczej (sporne

okresy 11 lat 4 miesiące 25 dni i bezsporne okresy - 7 lat 1 miesiąc 2 dni. Powód

posiada łącznie ponad 25 letni okres pracy górniczej i pracy równorzędnej z

górniczą." Suma wskazanych "okresów spornych i bezspornych" nie sięga 25 lat,

wnioskodawca nie powoływał się natomiast na żaden okres pracy równorzędnej z

pracą górniczą o jakiej stanowi art. 5 ust.2 ustawy o z.e.g. Autor kasacji zdaje się

nie rozróżniać pracy górniczej od pracy równorzędnej z górniczą, nie zauważa też,

że w postępowaniu przed sądami ubezpieczeń społecznych stronami nie są powód

i pozwany, lecz podmioty wymienione w art. 47711 k.p.c., a „utrzymania w mocy

wyroku" nie przewidują przepisy kodeksu postępowania cywilnego obowiązujące w

sprawie.

Sąd Najwyższy zauważa też, że sam fakt odmowy przyznania świadczenia,

emerytalnego, jakiego domaga się ubezpieczony nie spełniający warunków

ustawowych do jego nabycia nie jest naruszeniem prawa z tym bardziej

naruszeniem „oczywistym".

Mając powyższe na uwadze, wobec braku usprawiedliwienia przytoczonych

podstaw kasacyjnych Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 12 k.p.c. orzekł, jak w

sentencji wyroku.