II PZ 9/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PZ 9/12

POSTANOWIENIE

Dnia 14 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda (przewodniczący)

SSN Małgorzata Gersdorf (sprawozdawca)

SSN Romualda Spyt

w sprawie z powództwa P.G., A. K.

przeciwko P. Polska Spółce Akcyjnej

o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 maja 2012 r.,

zażalenia powodów na postanowienie zawarte w punkcie II wyroku

Sądu Okręgowego z dnia 30 września 2011 r.,

1. uchyla zaskarżone postanowienie w zakresie odnoszącym

się do kosztów postępowania za drugą instancję i w tej części

przekazuje

sprawę

rozpoznania

i

Sądowi

Okręgowemu

orzeczenia

o

kosztach

do

ponownego

postępowania

zażaleniowego przed Sądem Najwyższym.

2. odrzuca zażalenie w pozostałej części.

Uzasadnienie

Powodowie P. G. i A. K. wnieśli zażalenie na postanowienie Sądu

Okręgowego, dotyczące kosztów postępowania za obie instancje zawarte w pkt II

wyroku z dnia 30 września 2011 r., w sprawie /…/. Wyrok Sądu Okręgowego

zasądzał na rzecz powodów żądane kwoty i koszty postępowania za obie instancje.

W pisemnym, uzasadnieniu skarżonego postanowienia sąd drugiej instancji

wskazał tylko, że orzeczenie o kosztach ferowane zostało na zasadzie art.100

k.p.c.

Skarżący w zażaleniu

podnosili, że sąd zastosował w sprawie słusznie

zasadę stosunkowego rozdzielenia kosztów postępowania, jednak błędnie obliczył

należne koszty zastępstwa procesowego, wadliwie przyjmując zakres wygrania

sprawy.

Skarżący przedstawili własne rozliczenia kosztów procesu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie wymaga uwzględnienia i uchylenia zaskarżonego postanowienia w

zakresie kosztów postępowania za II instancję, natomiast odrzucenia w pozostałej

części, jako że nie jest dopuszczalne zaskarżenie postanowienia w tym zakresie do

Sądu Najwyższego (art. 3941 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym do dnia 3 maja

2012 r.).

Konieczność uchylenia w tej części zaskarżonego postanowienia wynika z

niewłaściwie skonstruowanego uzasadnienia. Sąd drugiej instancji lakoniczne

stwierdził w nim, iż „o orzeczeniu kosztów postępowania apelacyjnego orzeczono

na podstawie art. 100 k.p.c., uwzględniając fakt częściowego uwzględnienia

żądań”. Nie jest to wystarczające, bowiem nie poddaje się weryfikacji Sądu

Najwyższego.

Sąd

Okręgowy nie

wskazał,

jaką

kwotę

zasądza

tytułem

postępowania w każdej instancji oraz na jakich kryteriach opiera swoje rozliczenie.

Przy stosunkowym rozliczeniu kosztów należy ocenić ostateczny wynik

sprawy. W motywach orzeczenia należy wskazać na generalne kryteria tego

rozliczenia, tak by adresat orzeczenia mógł się zorientować co do przyjętej techniki

wzajemnego obciążania stron kosztami postępowania. Takiego uzasadnienia

postanowienia o kosztach brakuje.

Z tych względów należało orzec jak w sentencji.