II PZ 7/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PZ 7/10

POSTANOWIENIE

Dnia 7 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z powództwa J. B. i Ogólnopolskiego Akademickiego Związku

Zawodowego w Warszawie

przeciwko Politechnice W.

o wynagrodzenie za gotowość do pracy,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 7 kwietnia 2010 r.,

zażalenia strony powodowej : Ogólnopolskiego Akademickiego Związku

Zawodowego w Warszawie na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 12 listopada 2009 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd

Apelacyjny

po

rozpoznaniu

sprawy

J.

B. i

Ogólnopolskiego

Akademickiego Związku Zawodowego w Warszawie przeciwko Politechnice W. o

wynagrodzenie za gotowość do pracy na skutek apelacji Ogólnopolskiego

Akademickiego Związku Zawodowego w Warszawie od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 25 września 2008 r., postanowieniem z 12 listopada 2009 r. odrzucił

apelację.

W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że zgodnie z treścią art. 367

k.p.c. apelacja przysługuje od orzeczeń wydanych przez sąd pierwszej instancji,

natomiast od wyroku sądu drugiej instancji przysługuje tylko środek zaskarżenia w

postaci skargi kasacyjnej (art. 3981 k.p.c.). Wyrok wydany przez Sąd Apelacyjny w

dniu 25 września 2008 r. był wyrokiem wydanym przez sąd drugiej instancji po

rozpoznaniu apelacji strony pozwanej, a skarga kasacyjna strony powodowej

została oddalona wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 2 września 2009 r.

Wobec tego apelacja uczestnika postępowania wniesiona od wyroku sądu

drugiej instancji jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 373

k.p.c. w zw. 370 k.p.c..

W zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 12 listopada 2009

r. wniesiono o: (-) skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w

sprawie (nie)zgodności z Konstytucją RP art. 367 § 1 i 2 k.p.c. w zakresie, w jakim

od wyroku sądu apelacyjnego jako pierwszej instancji - nie przysługuje apelacja i

nie istnieje sąd właściwy do jej rozpoznania - jako sprzeczny z art. 78, 32 ust. 1

Konstytucji RP. (-) o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Zdaniem wnoszącego zażalenie orzeczenie wydane przez sąd apelacyjny

na skutek wniosku restytucyjnego jest orzeczeniem wydanym jako pierwszej

instancji. W tym przedmiocie żadna, ani wyższa ani niższa instancja, wcześniej nie

orzekała. Regulacja art. 367 § 1 i 2 k.p.c. jest niekonstytucyjna z tego względu, że

cechuje ją pominięcie prawodawcze wiodące do naruszenia art. 78 i 32 ust. 1

Konstytucji.

Pominięta jest sytuacja kiedy wyrok sądu apelacyjnego jest orzeczeniem

„pierwszej instancji" i wówczas wedle zaskarżonych przepisów zamknięta jest

droga apelacji od takiego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezpodstawne, a przedstawiona argumentacja całkowicie

chybiona.

Niesłusznie Autor zażalenia utrzymuje, że wyrok Sądu Apelacyjnego z 25

września 2008 r. jest orzeczeniem sądu pierwszej instancji.

W toku przedmiotowej sprawy orzeczeniem sądu pierwszej instancji był

wyrok Sądu Okręgowego z 22 maja 2006 r., od którego złożyli apelacje zarówno

powód, jak i strona pozwana. Obie apelacje zostały oddalone wyrokiem Sądu

Apelacyjnego z 9 stycznia 2007 r. Wyrok ten został zaskarżony skargą kasacyjną

przez stronę pozwaną. Sąd Najwyższy wyrokiem z 6 marca 2008 r. uchylił

zaskarżony

wyrok

w

pkt

w

zakresie

apelacji

pozwanego

dotyczącej

wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy i w tej części przekazał sprawę

Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, w pozostałej części oddalił

skargę. Sąd Apelacyjny przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyrokiem z 25

września 2008 r. zmienił zaskarżony wyrok w pkt 1 i oddalił powództwo ponad

kwotę 1.200 zł, nakazał powodowi J. B. zwrócić na rzecz strony pozwanej

Politechniki W. spełnione świadczenie w kwocie 39.028,18 zł, dalej idące żądanie

oddalił, uchylił zaskarżony wyrok w pkt IV. Powód wniósł skargę kasacyjną od

całości wyroku Sądu Apelacyjnego z 25 września 2008 r., oddaloną wyrokiem Sądu

Najwyższego z 2 września 2009 r.

Następnie od tego samego wyroku z 25

września, który zaskarżył skargą kasacyjną w całości, powód wniósł apelację od pkt

2, słusznie odrzuconą postanowieniem z 12 listopada 2009 r. przez Sąd

Apelacyjny.

W kontekście przedstawionego stanu faktycznego niezrozumiała jest

argumentacja podniesiona w zażaleniu, że orzeczenie Sądu Apelacyjnego z 25

września 2008 r. jest orzeczeniem sądu pierwszej instancji. Oczywiste jest, że w

wyniku uchylenia orzeczenia sądu drugiej instancji przez Sądu Najwyższy i

przekazania sprawy sądowi apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, Sąd ten

orzeka powtórnie jako sąd drugiej instancji. Sytuacja mogłaby wyglądać inaczej

jedynie wówczas, gdyby Sąd Najwyższy uchylił również wyrok sądu pierwszej

instancji i przekazał sprawę temu sądowi, co mogłoby mieć miejsce jedynie w

przypadku wyjątkowo wadliwego działania nie tylko sądu apelacyjnego,

ale

również sądu pierwszej instancji. Taka możliwość jest dopuszczalna jedynie na

wniosek strony wnoszącej skargę kasacyjną. Sam powód złożył od niniejszego

orzeczenia skargę kasacyjną, tak więc musiał mieć pełną świadomość, jakie środki

zaskarżenia od niego przysługują.

Tym samym Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814

k.p.c., orzekł jak w sentencji.