II PZ 55/06 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 29 listopada 2006 r.

II PZ 55/06

Skarżący obowiązany jest uiścić opłatę od apelacji wraz z jej złożeniem,

nie później niż w terminie do jej wniesienia (art. 1302 § 3 k.p.c.).

Przewodniczący SSN Zbigniew Hajn, Sędziowie SN Herbert Szurgacz (sprawozdawca), Małgorzata Wrębiakowska-Marzec.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 listopada 2006 r. sprawy z powództwa Mariusza C. przeciwko M. Spółce z o.o. w W. o

sprostowanie świadectwa pracy, ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, na skutek zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 7 czerwca 2006 r. [...]

o d d a l i ł zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2006 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy w Warszawie odrzucił apelację strony pozwanej M. Spółki z o.o. w W. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych dla Warszawy Pragi z dnia 28

lutego 2006 r. [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, powołując się na art. 35 ust.1

ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr

167, poz. 1398 ze zm.) i art. 1302 § 3 k.p.c., iż apelacji nie można nadać dalszego

biegu z uwagi na braki formalne w postaci nieuiszczenia przez pozwanego opłaty

podstawowej od apelacji w kwocie 30 zł, która winna zostać wniesiona wraz ze złożoną przez pełnomocnika apelacją. Sąd Okręgowy uznał, iż Sąd Rejonowy bezpodstawnie wezwał pełnomocnika pozwanego do uzupełnienia brakującej opłaty podstawowej od wniesionej apelacji, ponieważ winna ona zostać opłacona jednocześnie

z jej złożeniem.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pozwany. W uzasadnieniu podniósł, iż błędne są ustalenia Sądu Okręgowego, zdaniem którego pozwany repre-

zentowany przez radcę prawnego winien uiścić opłatę podstawową wraz z wniesioną

apelacją, bowiem z brzmienia przepisu art. 14 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych wynika, że art. 1302 § 3 k.p.c. nie odnosi się do opłaty podstawowej,

o której mowa w art. 35 zdanie pierwsze powołanej ustawy, lecz do opłaty stałej lub

stosunkowej, z którymi opłaty podstawowej nie należy utożsamiać. Obowiązek uiszczenia opłaty podstawowej oznacza obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości podstawowej, a nie stałej. Skarżący wskazał także, iż pełnomocnik pozwanego uiścił

opłatę podstawową bezpośrednio w sekretariacie Sądu Rejonowego przed otrzymaniem wezwania Sądu do jej uiszczenia, a zatem Sąd Rejonowy bezzasadnie uznał, iż

opłata podstawowa od apelacji została wniesiona wskutek wezwania do jej uiszczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zagadnienie, czy opłata w wysokości stałej, o której mowa w art. 1302 § 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych, to również opłata podstawowa, określona w art. 14 tej ustawy, było już

przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego. W uchwale z dnia 26 września

2006 r. Sąd Najwyższy wskazał, iż przepis art.1302 § 3 k.p.c. stosuje się do środków

odwoławczych i środków zaskarżenia podlegających opłacie podstawowej, o której

mowa w art. 35 i 36 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych. W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy wskazał, iż określenie „opłata w

wysokości stałej” ma szerszy zakres znaczeniowy i obejmuje także opłaty, które nie

są opłatami stałymi w rozumieniu ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, ale ich wysokość jest stała dlatego, że została określona kwotowo, jak to ma

miejsce w przypadku opłaty podstawowej. Podobny pogląd Sąd Najwyższy wyraził w

uchwale z dnia 13 września 2000 r., III CZP 34/00, wskazując, że opłata w wysokości

stałej w rozumieniu art. 17 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, to

taka opłata, której wysokość jest stała, czyli taka sama, jednakowa. Kryterium temu

odpowiada nie tylko opłata, która jest wyrażona kwotowo, lecz także taka opłata,

która, stanowiąc określony, zawsze taki sam ułamek określonej kwoty, ma zawsze

taką samą wysokość („wysokość stałą”). Na gruncie obecnie obowiązującej ustawy

kryterium temu odpowiada również wyrażona kwotowo i w niezmiennej wysokości

opłata podstawowa. Błędny jest zatem zarzut skarżącego, iż w przepisach Kodeksu

postępowania cywilnego. oraz w ustawie o kosztach sądowych w sprawach cywilnych brak jest przepisu, z którego wynikałoby, iż opłatę podstawową należy traktować jak opłatę stałą.

Odnosząc się do zarzutu uzupełnienia opłaty podstawowej przed otrzymaniem

wezwania do jej uzupełnienia wskazać należy, iż z brzmienia art. 130 2 § 3 k.p.c. jednoznacznie wynika, iż pismo winno być opłacone w chwili jego złożenia, przepis bowiem określa, iż Sąd odrzuca bez wezwania do uiszczenie opłaty pismo wniesione

przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego środki odwoławcze lub

środki zaskarżenia podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej. Fakt

opłacenia pisma przed odebraniem wysłanego przez Sąd wezwania do uzupełnienia

braków formalnych pozostaje bez znaczenia bowiem Sąd nie był uprawniony do dokonania takiego wezwania, winien był odrzucić apelację a limine, zaś skarżący obowiązany był dokonać stosownej opłaty wraz ze złożeniem środka zaskarżenia,

ewentualnie w terminie uprawniającym go do złożenia środka zaskarżenia. Skarżący

natomiast dokonał wprawdzie wpłaty przed otrzymaniem wezwania, to jednak po terminie do złożenia środka zaskarżenia.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.