II PZ 51/05 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 22 grudnia 2005 r.

II PZ 51/05

Sąd, do którego wpłynęła skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia nie może badać, czy spełnia ona warunki określone

w art. 4245 § 1 k.p.c., gdyż jest to zastrzeżone do wyłącznej kompetencji Sądu

Najwyższego.

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Katarzyna Gonera, Jerzy

Kwaśniewski (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia

2005 r. sprawy z powództwa Krystyny B.-B., Ireny O. przeciwko Obwodowi Lecznictwa Kolejowego Samodzielnemu Publicznemu Zespołowi Opieki Zdrowotnej w L.

o zapłatę, na skutek zażalenia powódek na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy z dnia 1 września 2005 r. [...] w przedmiocie stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

u c h y l i ł zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 1 września 2005 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy odrzucił na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c. i art. 3986 §

2 k.p.c. w związku z art. 42412 k.p.c. skargi Krystyny B.-B. i Ireny O. o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy z dnia 10 lutego 2005 r. Zdaniem Sądu Okręgowego wymogi formalne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zostały podzielone przez ustawodawcę na takie, które są dla niej

właściwe (art. 4245 § 1 k.p.c.) oraz takie, które charakteryzują każde pismo procesowe (art. 4245 § 2 k.p.c.). W przypadku uchybienia wymogom formalnym pisma procesowego przewodniczący wzywa wnoszącego skargę do ich uzupełnienia, a bezskuteczny upływ terminu do uzupełnienia tych braków będzie skutkować odrzuce-

niem skargi przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Co się zaś tyczy wymogów jakim

powinna odpowiadać skarga, określonym w art. 4245 § 1 k.p.c., są to elementy

istotne dla tej skargi i uchybienie tym wymogom spowoduje odrzucenie skargi bez

wzywania do ich uzupełnienia. Zdaniem Sądu wnoszący skargi błędnie sformułowali

zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego. Sąd uznał

zarzuty te za pozorne i odnoszące się w istocie do oceny stanu faktycznego sprawy.

Wadliwe przedstawienie zarzutów spowodowało zdaniem Sądu, że wnoszące skargi

uchybiły wymogowi przewidzianemu w art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c., co w konsekwencji

spowodowało, że skargi należało odrzucić.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik powódek wniósł o jego

uchylenie i przyjęcie skargi do rozpoznania. Zarzucił on naruszenie przepisów prawa

procesowego - art. 4246 § 3 k.p.c. oraz art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 42412

k.p.c. - przez błędne przyjęcie, że Sąd drugiej instancji może odrzucić skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w sytuacji, gdy

skarga ta nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. Zdaniem pełnomocnika powódek Sąd drugiej instancji może odrzucić skargę wyłącznie w przypadku

nieuzupełnienia w terminie braków formalnych (art. 4246 § 3 k.p.c.). Skargę niespełniąjącą wymagań określonych w art. 424 5 § 1 k. p. c. może zaś odrzucić tylko Sąd

Najwyższy. Nadto pełnomocnik powódek zarzucił błędną ocenę przez Sąd, że wskazane w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego

mają charakter pozorny i w istocie zmierzały do zakwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie (art. 4246 § 1 k.p.c.). Na podstawie art. 4246 § 1 i § 2 k.p.c. w sądzie, do którego skarga została wniesiona, przewodniczący bada ją pod kątem zachowania warunków formalnych przewidzianych w

art. 4245 § 2 k.p.c. W sytuacji, gdy stwierdzi niezachowanie tych warunków, wzywa o

poprawienie lub uzupełnienie skargi. Nieuzupełnienie tych braków w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego zgodnie z treścią art. 4246 § 3 k.p.c. powoduje odrzucenie skargi przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Sąd, do którego skarga wpłynęła, nie może natomiast badać, czy skarga spełnia warunki wskazane w art. 424 5 §

1 k.p.c. (postanowienie SN z 17 czerwca 2005 r., III CZ 49/05, OSNC 2005 nr 10,

poz. 180). Nie może on zatem odrzucić skargi „z innych przyczyn”. Z art. 424 § 1 i 2

k.p.c. wynika, że poza przypadkiem odrzucenia skargi przez sąd pierwszej lub drugiej instancji z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych, odrzucenie skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zostało zastrzeżone

wyłącznie do kompetencji Sądu Najwyższego. Jeżeli zaś chodzi o odpowiednie stosowanie do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

(art. 42412 k.p.c.) przepisów o skardze kasacyjnej (art. 3986 § 2 k.p.c.), to z odrębnego uregulowania przedmiotowej kwestii w przepisach dotyczących tej pierwszej

skargi wynika niedopuszczalność zastosowania innej regulacji, która z tego względu

nie jest dla postępowania z tej skargi odpowiednia.

Z powyżej przedstawionych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.