II PZ 45/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PZ 45/11

POSTANOWIENIE

Dnia 2 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Małgorzata Gersdorf (sprawozdawca)

SSA Maciej Piankowski

w sprawie z powództwa W. Z.

przeciwko E. I.

o ustalenie istnienia stosunku pracy, sprostowanie świadectwa pracy, odprawę i

odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 lutego 2012 r.,

zażalenia powoda na postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku Sądu

Okręgowego w P. z dnia 8 lipca 2011 r.,

1. zmienia pkt 2 wyroku i zawarte w nim zaskarżone

postanowienie w ten sposób, że zasądza od pozwanego na rzecz

powoda dodatkowo kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych

tytułem zwrotu kosztów postępowania,

2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 480 zł

tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Zawartym w wyroku z dnia 8 lipca 2011 r., Sąd Okręgowy w P. zasądził od

pozwanego na rzecz powoda kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego.

Sprawa

toczyła

się

o

ustalenie

istnienia

stosunku

pracy,

sprostowanie świadectwa pracy, odprawę i odszkodowanie za niezgodne z prawem

rozwiązanie stosunku pracy. Rozstrzygnięcie o kosztach ferował Sąd mając na

uwadze uchwałę SN z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. I PZP 6/10, w której Sąd

Najwyższy uznał, że w sprawie o odszkodowanie na podstawie art. 56 § 1 k.p. w

zw. z art. 58 k.p. podstawę zasądzenia wynagrodzenia pełnomocnika stanowi ta

sama stawka, która obowiązuje w sporze o przywrócenie do pracy.

Zażalenie na to postanowienie wywiódł pełnomocnik powoda, zarzucając

naruszenie § 12 pkt 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28

września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez

Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.

Nr 163 poz. 1348) przez jego wadliwe zastosowanie a także § 12 pkt 1 ust. 2 tego

rozporządzenia w zw. z § 6 i § 13 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia przez ich

niezastosowanie. W zażaleniu pełnomocnik wskazał, że powód dochodził w

postępowaniu nie tylko odszkodowania, ale także odprawy pieniężnej. Dla potrzeb

ustalenia wysokości wynagrodzenia pełnomocnika należało, jego zdaniem, użyć

wartości przedmiotu zaskarżenia (kwoty 9.662 zł) i od tego wyliczyć wysokość

kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie

okazało

się

uzasadnione,

co

doprowadziło

do

zmiany

zaskarżonego orzeczenia.

W postępowaniu strona powodowa domagała się ustalenia istnienia

stosunku pracy, sprostowania świadectwa pracy, odprawy oraz odszkodowania za

niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy. W I instancji wyrokiem z dnia 30

marca 2011 r. zasądzono na rzecz powoda kwotę 3.864,56 zł tytułem odprawy oraz

kwotę 5.794,84 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie

umowy o pracę oddalając powództwo w pozostałej części. Strona pozwana

rozstrzygnięcie to zaskarżyła w całości. W konsekwencji przedmiotem orzekania

sądu II instancji było roszczenie o odprawę oraz roszczenie o odszkodowanie za

wadliwe wypowiedzenie stosunku pracy. Tak ukształtowana kumulacja roszczeń

wymagała uwzględnienia przy ferowaniu rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.

W zaskarżonym orzeczeniu sąd II instancji zastosował podstawową zasadę

odpowiedzialności za wynik postępowania, wadliwie jednak ustalił wartość

wynagrodzenia

kosztów

zastępstwa

procesowego.

Zastosował

bowiem

wskazówkę, wynikającą z uchwały siedmiu sędziów SN z dnia 24 lutego 2011 r., I

PZP 6/10 (OSNP 2011 nr 21-22, poz. 268) tak, jakby roszczenie o odszkodowanie

za wadliwe rozwiązanie stosunku pracy pozostawało jedynym roszczeniem

dochodzonym w sprawie. Tymczasem powód dochodził także odprawy, a tego

żądania z perspektywy kosztów zastępstwa procesowego nie można traktować w

sposób identyczny jak żądania odszkodowania za wadliwe rozwiązanie stosunku

pracy. Skoro zachodzi w sprawie kumulacja tych dwóch roszczeń, to skumulowania

wymaga także wartość kosztów zastępstwa procesowego. Ponieważ każde z

żądań (odszkodowanie za wadliwe rozwiązanie stosunku pracy; odprawa) mogłoby

stanowić przedmiot odrębnego postępowania, a koszty zastępstwa procesowego

liczone byłyby odmiennie, dla każdego z nich (co wynika z uchwały siedmiu

sędziów SN I PZP 6/10),to z tytułu każdego wypadało tu zasądzić właściwą sumę

tytułem kosztów zastępstwa procesowego, a następnie je zsumować. Trafnie zatem

pełnomocnik skarżącego podnosi, iż zastosowanie winien znaleźć § 12 pkt 1 ust. 2

1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – w odniesieniu do roszczenia o

odprawę. W przypadku odprawy, której dochodził powód, ustalona w ten sposób

kwota stanowi 450 zł. O tę zatem kwotę powiększył Sąd Najwyższy wynagrodzenie

kosztów zastępstwa procesowego należnych stronie powodowej. O kosztach

postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.