II PZ 45/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PZ 45/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (przewodniczący)

SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca)

SSN Józef Iwulski

w sprawie z powództwa R. M.

przeciwko C. S.A.

o odprawę pieniężną,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 grudnia 2010 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 27 maja 2010 r.,

1. oddala zażalenie

2. zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej 120 zł (sto

dwadzieścia) tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 27

maja 2010 r. oddalił apelację powódki – R. M. – i zasądził od niej na rzecz

pozwanego – C. S.A.– 9 303,20 zł tytułem zwrotu kosztów procesu w instancji

apelacyjnej.

Na postanowienie w przedmiocie kosztów zażalenie złożyła powódka,

zarzucając

naruszenie

przepisów

postępowania,

które

miało

polegać

na

niewłaściwym zastosowaniu art. 108 § 1 k.p.c. oraz 98 § 1-3 k.p.c. w związku z §

12 ust. 1 pkt 2 w związku z § 6 pkt 7 w związku z § 11 ust. 1 pkt 2 w związku z § 2

ust 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w

sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa

kosztów

pomocy

prawnej

udzielonej

przez

radcę

prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Naruszenie przepisów

postępowania miało się przejawiać również w błędnych ustaleniach faktycznych.

Sąd nietrafnie przyjął, że wyliczenie wydatków poniesionych przez pełnomocnika

pozwanej, w tym w szczególności kosztów dwukrotnego dojazdu z Opoczna do

Sądu Apelacyjnego jest poczynione w sposób prawidłowy i wynosi 1 803,20 zł. Nie

przedstawiono sądowi rachunków lub faktur uzasadniających poniesienie kosztów

w tej wysokości.

Wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i ustalenie

prawidłowej wysokości zasądzonych od powódki na rzecz pozwanej kosztów w

postępowaniu apelacyjnym.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że koszty procesu zasądzono w

istocie na podstawie załączonego do akt sprawy spisu kosztów pełnomocnika

pozwanej (pismo z 13 maja 2010 r., k. 51 akt sprawy). Brak bowiem wzmianki w

tym przedmiocie z uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie z treścią pisma

z 13 maja 2010 r. pełnomocnik obliczył wydatki poniesione w związku ze

stawiennictwem na dwóch terminach rozpraw na kwotę 2 103,20 zł. Jako podstawę

do zasądzenia tytułem wynagrodzenia 7.200 zł wskazał § 12 ust. 1 pkt 2 w związku

z § 6 pkt 7 w związku z § 11 ust. 1 pkt 2 w związku z § 2 ust 2 rozporządzenia z 28

września 2002 r. W opinii skarżącej pełnomocnik pozwanej błędnie ustalił wysokość

należnego wynagrodzenia na 7.200 zł. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z

28 września 2002 r. za prowadzenie sprawy przed sądem apelacyjnym kwota

wynagrodzenia powinna zostać ustalona jako 75% stawki minimalnej, która

wynosiła w rozpoznawanej sprawie 7.200 zł. Wynagrodzenie wynosić powinno

zatem 5.400 zł. Podkreślono też, że pełnomocnik powódki nie udokumentował

wydatków poniesionych w postępowaniu apelacyjnym (koszty dwukrotnego dojazdu

do W. z O. oraz dwa noclegi). Zarzucono również, że nieprawidłowo zastosowano

wzór „540 km x 4 x 0,8358 zł (auto o pojemności powyżej 1 600 cm 3) = 1 803,20

zł". W opinii skarżącej wartość „4" oznacza koszt 4 zł za 1 litr paliwa, natomiast

0,8358 zł jest stawką wskazaną w § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu

kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i

motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27, poz. 271 ze zm.).

W opinii skarżącej kwota należna pełnomocnikowi za dojazd na rozprawę wynosi

jedynie 451, 33 zł.

W odpowiedzi na zażalenie podniesiono, że zgodnie z powołanymi w piśmie

z 13 maja 2002 r. rozporządzenia z 28 września 2002 r. Sąd Apelacyjny uznając

nakład pracy pełnomocnika, mógł zasądzić wynagrodzenie radcy prawnego w

wysokości do 32 400,00 zł (§ 2 ust. 2 rozporządzenia z 28 września 2002 r.). W

sprawie zasądził 7.200 zł, co odpowiadać ma dużemu nakładowi pracy

pełnomocnika. Kwota ta zawiera się w przedziale określonym przez przepisy

rozporządzenia z 28 września 2002 r.

Stwierdzono, że cyfra 4 użyta w działaniu przedstawionym w piśmie z 13

maja 2010 r. nie oznacza ceny litra paliwa, lecz ilość niezbędnych przejazdów

celem dwukrotnego stawiennictwa na rozprawie – stąd działanie 540 km razy 4.

Podkreślono

też,

że

nie

ma

ustawowego

wymogu

udowadniania

poniesionych kosztów przez pełnomocnika strony.

W odpowiedzi na zażalenie wniesiono o przyznanie kosztów postępowania

zażaleniowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przedmiotem niniejszego zażalenia były koszty zasądzone od powódki w

postępowaniu apelacyjnym, w kwocie 9.303, 20 zł.

Zwrot kosztów dwukrotnego stawiennictwa w Sądzie Apelacyjnym został

wyliczony poprawnie. Bowiem cyfra 4 nie stanowiła ceny jednego litra paliwa, a

ilość dojazdów i powrotów. Uzasadnione było również wyliczenie kosztów noclegów

(2 x 150 zł.).

W

zażaleniu

kwestionowano

także

wysokość

przyznanych

kosztów

zastępstwa procesowego w kwocie 7.200 zł. Podstawą przyznania i obliczenia tych

kosztów stanowią przepisy art. 108 § 1 w związku z art. 98 k.p.c. Wyliczenie zaś

konkretnej kwoty opiera się na przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa

kosztów

pomocy

prawnej

udzielonej

przez

radcę

prawnego

ustanowionego z urzędu z dnia 28 września 2002 r. (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze

zm. – dalej rozporządzenie). Powołując się na przepis § 12 ust. 1 pkt 1 tego

rozporządzenia podniesiono, że kwota kosztów za zastępstwo procesowe (przed

sądem apelacyjnym) powinna wynosić 5.400 zł., a nie 7.200 zł. Gdyby oprzeć się

jedynie na tym przepisie kwota ta wyniosłaby rzeczywiście 5.400 zł. Jednak, jak

stwierdzono nawet w uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik pozwanego oparł swoje

wyliczenie kosztów zastępstwa procesowego także na § 2 powołanego wyżej

rozporządzenia. Przepis ten dopuszcza zaś modyfikacje wysokości przyznawanych

kosztów, których sposób wyliczenia określają dalsze przepisy rozporządzenia.

Pełnomocnik określił wysokość kwoty żądanych kosztów zastępstwa oraz powołał,

między innymi, przepis § 2 rozporządzenia.

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności radcy

prawnego tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład

pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w

przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Natomiast zgodnie z ust. 2

tegoż paragrafu podstawą jej zasądzenia stanowią stawki minimalne, a opłata nie

może przekroczyć sześciokrotności stawki minimalnej ani wartości przedmiotu

sprawy.

Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że uwzględniając nakład pracy

pełnomocnika pozwanej Sąd Apelacyjny mógł zasądzić kwotę nawet do 32.400 zł.

Tym samym nie ulega wątpliwości, że przyznana kwota 7.200 zł. jest zgodna z

przepisami rozporządzenia oraz art. 98 i 109 k.p.c.

Mając też na uwadze, że

pozostałe koszty zostały również wyliczone poprawnie należy stwierdzić, że

postanowienie Sądu Apelacyjnego odpowiada prawu i nie zostały naruszone

wskazane

w

zażaleniu

przepisy

kodeksu

postępowania

cywilnego

oraz

rozporządzenia.

Z powyższych względów, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art.

39814 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia.