II PZ 44/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PZ 44/11

POSTANOWIENIE

Dnia 2 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Małgorzata Gersdorf

SSA Maciej Piankowski

w sprawie z powództwa H. P.

przeciwko Z. S.

o odszkodowanie, ekwiwalent za urlop,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 lutego 2012 r.,

zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy w P.

z dnia 14 września 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 września 2011 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy w P.

odrzucił skargę kasacyjną pozwanego Z. S. od wyroku tego Sądu z dnia 13 maja

2011 r., w sprawie z powództwa H. P. o odszkodowanie i ekwiwalent za urlop,

wskazując w uzasadnieniu, iż w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna jest

przedmiotowo niedopuszczalna. Zgodnie z art. 398 2 § 1 k.p.c. w sprawach z

zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, poza sprawami o przyznanie i

wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia

społecznego,

w

sprawach

o

prawa

majątkowe,

skarga

kasacyjna

jest

niedopuszczalna jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10.000 zł.

Pełnomocnik wnioskodawcy w skardze kasacyjnej określił wartość przedmiotu

zaskarżenia na kwotę 14.271 zł, jednak w ocenie Sądu wartość ta została

wskazana nieprawidłowo, gdyż pozwany zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w

części, w której Sąd ten zmienił wyrok Sądu Rejonowego i zasądził od pozwanego

na rzecz powoda kwotę 7.278 zł tytułem odszkodowania oraz ekwiwalentu

pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Wyrok Sądu Rejonowego w

części ustalającej istnienie stosunku pracy miedzy stronami, nie został zaskarżony i

jest prawomocny.

W zażaleniu od powyższego postanowienia pełnomocnik pozwanego,

powołując się na naruszenie art. 3986 § 2, art. 3982 § 1, art. 368 § 2 zdanie 2, art.

39821, art. 231, art. 19, art. 21 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia. W jego ocenie wartość przedmiotu zaskarżenia została obliczona

właściwie, gdyż uwzględnia zsumowanie wartości wszystkich roszczeń jakie zostały

ujęte w zaskarżonym wyroku Sądu drugiej instancji – zarówno dotyczących,

ustalenia że strony były wiązane umową o pracę, jak też odszkodowania oraz

ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych skarga

kasacyjna przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia jedynie w

sprawach o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie

obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, natomiast w pozostałych sprawach o

prawa majątkowe z tego zakresu skarga kasacyjna jest niedopuszczalna jeżeli

wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 398 2

k.p.c.). Sąd Najwyższy niejednokrotnie już wyjaśniał, że wartością przedmiotu

zaskarżenia jest wartość bądź całego przedmiotu sporu, bądź jego części stosownie do tego, czego dotyczy skarga kasacyjna. O dopuszczalności skargi

kasacyjnej decyduje nie wartość przedmiotu sporu lub wartość przedmiotu, o

którym rozstrzygał Sąd drugiej instancji, lecz wartość przedmiotu zaskarżenia

kasacyjnego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2011 r., II UZ

43/10, niepublikowane). Jeżeli skarga kasacyjna nie obejmuje całości roszczeń, to

wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa od wartości przedmiotu sporu (art. 22,

art. 3986 § 2 oraz art. 3982 § 1 k.p.c.). W ocenianej sprawie, Sąd Okręgowy w P.,

po rozpoznaniu apelacji powoda, obejmującej jedynie pkt 3 i 4 wyroku Sądu

pierwszej instancji (oddalający powództwo co do odszkodowania i ekwiwalentu za

niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz orzekający o kosztach procesu), zmienił

wyrok w tej części, zasądzając na rzecz powoda kwotę 7278 zł i orzekł o kosztach

procesu. Tak więc przedmiotem skargi kasacyjnej mogło być – wbrew stanowisku

zażalenia - tylko to rozstrzygnięcie.

Gdy więc zarzuty zażalenia okazały się oczywiście nieuzasadnione, należało

orzec jak w postanowieniu, zgodnie z art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.