II PZ 42/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PZ 42/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z powództwa J. Z.

przeciwko Spółdzielni Pracy Kominiarzy w T.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 grudnia 2010 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia 30 marca 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w T. – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu

sprawy z powództwa J. Z. przeciwko Spółdzielni Pracy Kominiarzy w T. o

odszkodowanie, na skutek apelacji J. Z. od wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia

27 listopada 2009r., postanowieniem z 30 marca 2010 r. apelację odrzucił.

W

uzasadnieniu

postanowienia

podniesiono,

że

profesjonalna

pełnomocniczka powoda (radca prawny) złożyła z zachowaniem ustawowego

terminu apelację, która nie została opłacona zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 zdanie

pierwsze ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.). W myśl powołanego przepisu w sprawach z

zakresu prawa pracy pobiera się opłatę podstawową w kwocie 30 zł wyłącznie od

apelacji, zażalenia, skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia.

W opinii Sądu Okręgowego skutki nieopłacenia apelacji w niniejszej sprawie

podlegały ocenie w myśl art. 130 2 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1

lipca 2009 r. Co prawda ustawą z 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy Kodeks

postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (DZ. U. Nr 234, poz. 1517)

uchylono art. 1302 § 3 i 4 k.p.c. (art. 1 pkt 3 ustawy), zgodnie jednak z art. 8 tej

ustawy przepisy noweli stosuje się do postępowań wszczętych po dniu wejścia jej w

życie - tj. po dniu 1 lipca 2009 r. Skoro sprawa z powództwa J. Z.o zawisła przed

Sądem Rejonowym z chwilą doręczenia pozwanej nakazu zapłaty wraz z odpisem

pozwu przed 1 lipca 2009 r. - tj. przed wejściem w życie ustawy z 5 grudnia 2008 r.

- to zastosowaniu podlegały przepisy art. 1302 k.p.c. w dotychczasowym brzmieniu.

Artykuł 1302 § 3 k.p.c. stanowi, że środki zaskarżenia (w tym apelacja)

podlegające opłacie w wysokości stałej, wniesione przez adwokata lub radcę

prawnego i nienależycie opłacone, podlegają odrzuceniu bez wezwania o

uiszczenie opłaty. Przepis ten ma zastosowanie także do środków zaskarżenia

podlegających opłacie podstawowej, o której mowa w art. 36 ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych. Art. 1302 § 3 k.p.c. posługuje się bowiem

pojęciem opłaty w stałej wysokości, a więc opłaty określonej kwotowo. Do takich

opłat należy zatem opłata podstawowa od apelacji określona kwotowo. Podobne

stanowisko zaprezentował Sąd Najwyższy w postanowieniu z 17 lipca 2008 r. w

sprawie II UZ 29/08 (LEX nr 497706). Należało więc stwierdzić, że nieopłacona

apelacja wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika podlegała odrzuceniu bez

uprzedniego wezwania do uiszczenia opłaty w myśl art. 130 2 § 3 k.p.c..

W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego z 30 marca 2010 r.

skarżący podniósł, że nie zgadza się z przedstawionym tam stanowiskiem. Jego

zdaniem „Sąd Okręgowy błędnie zastosował przepis art. 8 cytowanej ustawy do

sprawy z zakresu prawa pracy. Art. 8 stanowi, iż przepisy niniejszej ustawy stosuje

się do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2-5.

Ustępy 2-5 regulują postępowania dotyczące jurysdykcji krajowej, a zatem zdanie

pierwsze art. 8 dotyczy spraw związanych z jurysdykcją krajową i do spraw

powiązanych z jurysdykcją krajową mają zastosowanie przepisy aktualne, jak i

dotychczasowe ( z zastrzeżeniem ust. 2 - 5) w zależności od kiedy zostały

wszczęte.

Do przedmiotowej sprawy zastosowanie ma art. 9 ustawy mówiący o tym, że

ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

1 pkt 5, 9, 12 i 15 - 18 oraz pkt 78 w zakresie dodawanych art. 1153 (4), art. 1153

(5), art. 1153(7) i art. 1153(8), a także art. 7 pkt 1 i 3 - 5, które wchodzą w życie z

dniem 12 grudnia 2008 r. W art. 9 nie wymieniono art. 1 pkt 3, który uchyla § 3 i 4

art. 1302 Zatem z dniem 1 lipca 2009 r. uchylone przepisy nie obowiązują bez

względu na termin wszczęcia postępowania.” Mając powyższe na uwadze, powód

zarzucił Sądowi Okręgowemu błędne zastosowanie ustawy zmieniającej k.p.c.

przez przyjęcie i zastosowania art. 8 cytowanej ustawy zamiast zastosowanie art. 9

tejże ustawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu, a rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego, jak

również zaprezentowana tam argumentacja są prawidłowe. Orzecznictwo Sądu

Najwyższego jednolicie przyjmuje, że art. 1302 § 3 k.p.c. ma zastosowanie do

środków zaskarżenia wniesionych również po dniu 1 lipca 2009 r., jeżeli pozew

wszczynający postępowanie został wniesiony przed tą datą (art. 8 ust. 1 ustawy z

dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz

niektórych innych ustaw; Dz.U. Nr 234, poz. 1571). Apelacja wniesiona przez

adwokata lub radcę prawnego, nienależycie opłacona opłatą w wysokości stałej lub

stosunkowej, podlega odrzuceniu bez wezwania do usunięcia tego braku na

podstawie art. 3986 § 2 w związku z art. 1302 § 1 k.p.c., także po uchyleniu art. 1302

§ 3 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2009 r., II PZ

22/09 oraz z dnia 10 grudnia 2009 r., III CZ 59/09, postanowienie SN z dnia 17

marca 2010 r., II CZ 109/09; postanowienie SN z dnia 19 maja 2010 r., I CZ 13/10;

postanowienie SN z dnia 19 maja 2010 r., I CZ 15/10, postanowienie SN z dnia 6

października 2010 r., II CZ 101/10; postanowienie SN z dnia 13 października 2010

r., II UZ 22/10; niepublikowane).

Bez wpływu na powyższe rozstrzygnięcie pozostaje uchwała siedmiu

sędziów Sądu Najwyższego z 15 czerwca 2010 r. II UZP 4/10, mająca moc zasady

prawnej, która stanowi, że: „Nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez adwokata

lub radcę prawnego po wejściu w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie

ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr

234, poz. 1571) podlega odrzuceniu w razie niewykonania zarządzenia

wzywającego do opłacenia skargi (art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 130 § 1

k.p.c.)”. Zasadniczy problem przedmiotowej uchwały dotyczył rozstrzygnięcia, czy

wniesienie skargi kasacyjnej, jako środka zaskarżenia prawomocnego orzeczenia,

jest wszczęciem nowego postępowania, czy też jest kontynuacją dotychczasowego

postępowania, w którym zostało wydane zaskarżone prawomocne orzeczenie.

Podjęta uchwała znajduje zastosowanie wyłącznie do sytuacji związanych z

wniesieniem skargi kasacyjnej, chociaż rozważania zawarte w uzasadnieniu

dotyczą również innych środków zaskarżenia orzeczeń prawomocnych. Apelacja,

jako środek zaskarżenia nieprawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji, do tej

kategorii nie należy.

Z tych względów zażalenie należało oddalić na podstawie art. 39814 w

związku z art. 3941 § 3 k.p.c.