II PZ 41/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PZ 41/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Zbigniew Hajn

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z powództwa A. N.

przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej Zespołowi

Opieki Zdrowotnej w K.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 grudnia 2010 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Ś.

z dnia 1 czerwca 2010 r.,

I. odrzuca

zażalenie

w

zakresie

objętym

punktem

I

(pierwszym) zaskarżonego postanowienia,

II. oddala zażalenie w pozostałej części (punkt II zaskarżonego

postanowienia).

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy w Ś., działając na

podstawie art. 171 k.p.c., odrzucił wniosek Samodzielnego Publicznego Zakładu

Opieki Zdrowotnej Zespołu Opieki Zdrowotnej w K. o przywrócenie terminu do

złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z

dnia 29 marca 2010 r. (pkt I) oraz odrzucił - jako spóźniony - wniosek o

sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku (pkt II).

W ocenie Sądu drugiej instancji, skoro przeszkoda w dokonaniu czynności

procesowej istniała 30 marca 2010 r., to termin do złożenia wniosku o przywrócenie

terminu do jej dokonania upłynął 7 kwietnia 2010 r. Tymczasem - chociaż odpis

wyroku bez uzasadnienia wpłynął do kancelarii pełnomocnika reprezentującego

stronę pozwaną 8 kwietnia 2010 r. - wniosek o przywrócenie terminu został złożony

dopiero 15 kwietnia 2010 r., a więc z przekroczeniem terminu określonego w art.

169 § 1 k.p.c.

Strona pozwana wniosła zażalenie na powyższe postanowienie „w sprawie

odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i

doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 29 marca 2010 r. oraz odrzucenia wniosku

o sporządzenie i doręczenie w/w uzasadnienia”, zaskarżając je w całości. Skarżący

zarzucił naruszenie art. 169 § 1 k.p.c., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego

polegające na przyjęciu, że jej pełnomocnik mógł złożyć wniosek o przywrócenie

terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku do

7 kwietnia 2010 r., nie biorąc pod uwagę faktu, iż dowiedział się on o uchybieniu

pracownika sekretariatu dopiero 8 kwietnia 2010 r. i wysłał wniosek o przywrócenie

terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku

wraz z wnioskiem o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku 15 kwietnia

2010 r. mieszcząc się tym samym w terminie, o którym stanowi art. 169 § 1 k.p.c.

Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia

i

skierowanie

wniosków

rozpoznania przez Sąd drugiej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

strony

pozwanej

do

ponownego

Zgodnie z art. 3941 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na

postanowienie Sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oraz co do

kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej

instancji (§ 1), a nadto w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna,

zażalenie przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące

postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 398 1

k.p.c., a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na

postanowienie sądu pierwszej instancji (§ 2). W judykaturze Sądu Najwyższego

przyjmuje się zgodnie, że postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające wniosek

strony o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem w celu wniesienia skargi

kasacyjnej jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu

art. 3941 § 2 k.p.c. Jeżeli zatem postanowienie takie wydane zostało przez Sąd

drugiej instancji w sprawie, w której przysługuje skarga kasacyjna, może być ono

przedmiotem zażalenia do Sądu Najwyższego. Z kolei postanowienie oddalające

lub odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności

procesowej nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie i dlatego

nie podlega zaskarżeniu zażaleniem (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu

sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNAPiUS 2000 nr

24, poz. 887, w której wyrażony został pogląd potwierdzający wpadkowy charakter

postępowania o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, którego

celem jest jedynie ocena zasadności wniosku o przywrócenie terminu, w tym

zbadanie,

czy

zaniechanie

dokonania

czynności

było

spowodowane

okolicznościami niezawinionymi przez stronę). Postanowienie to - jako niekończące

postępowania w sprawie, a więc niezaskarżalne w drodze zażalenia wniesionego

na podstawie art. 3941 § 2 k.p.c. - należy do kategorii postanowień, o jakich mowa

w art. 380 k.p.c., który znajduje zastosowanie w postępowaniu przed Sądem

Najwyższym wywołanym wniesieniem zażalenia na postanowienie sądu drugiej

instancji na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39821 k.p.c. Oznacza to, że na

wniosek strony (zgłoszony w zażaleniu), postanowienie sądu drugiej instancji,

którego

przedmiotem

jest

przywrócenie

terminu

do

dokonania

czynności

procesowej może być skutecznie kwestionowane w zażaleniu na postanowienie o

odrzuceniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie odpisu

wyroku z uzasadnieniem, jeżeli miało wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w tym

postanowieniu. Inaczej rzecz ujmując, badanie na podstawie art. 380 w związku z

art. 39821 i art. 3943 § 3 k.p.c. w wyniku tzw. uprzedniej kontroli prawidłowości

orzeczenia, które nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia jest dopuszczalne,

jednak warunkiem takiej kontroli niezaskarżalnego postanowienia, które miało

wpływ na wynik sprawy, jest zamieszczenie stosownego wniosku w środku

odwoławczym skierowanym przeciwko postanowieniu podlegającemu zaskarżeniu

zażaleniem. Gdy w sprawie występuje profesjonalny pełnomocnik wniosek taki

powinien być jednoznacznie sformułowany, gdyż nie ma podstaw do przypisywania

pismom przez niego wnoszonym treści wprost w nich nie wyrażonych (por.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2008 r., II CZ 54/08, LEX nr

447663; z dnia 28 października 2009 r., II PZ 17/09, LEX nr 559946).

Z konstrukcji sporządzonego przez pełnomocnika będącego radcą prawnym

zażalenia jednoznacznie wynika, że tym właśnie środkiem zaskarżenia zostało

objęte postanowienie Sądu drugiej instancji nie tylko w zakresie odrzucającym

wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, ale także w części

odnoszącej się do odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej

czynności procesowej. Wskazuje na to zarówno zakres zaskarżenia, jak i

powołanie jako jedynego zarzutu zażalenia obrazy art. 169 § 1 k.p.c. Skarżący nie

zawarł w zażaleniu odnoszącym się do postanowienia odrzucającego wniosek o

sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku ani stosownego wniosku, o którym

stanowi art. 380 k.p.c., ani nawet nie powołał się na ten przepis. Zawarte w

uzasadnieniu zażalenia rozważania dotyczące przywrócenia terminu do dokonania

czynności procesowej nie mogą być same w sobie uznane za taki wniosek i

wywołać skutku określonego w art. 380 k.p.

Z powyższych względów zażalenie na postanowienie odrzucające wniosek o

przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie

uzasadnienia wyroku podlega - jako niedopuszczalne - odrzuceniu na podstawie

art. 3941 § 2 i 3 w związku z art. 39821 i art. 373 k.p.c., czego konsekwencją jest

oddalenie zażalenia w pozostałej części z mocy art. 39814 w związku z art. 3941 § 3

k.p.c.