II PZ 4/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PZ 4/05

POSTANOWIENIE

Dnia 22 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący)

SSN Andrzej Kijowski (sprawozdawca)

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z powództwa M. Ś., B. W., A. K., I. S.

przeciwko K. Spółce jawnej L.P., D. J. w Ś.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 marca 2005 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w P.

z dnia 28 października 2004 r., sygn. akt VI …/04,

1) oddala zażalenie;

2) zasądza od Spółki jawnej „K.” – L. P. i D. J. na rzecz powódek

[…] po 120 zł (słownie złotych: sto dwadzieścia) tytułem

częściowego zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

rozpoznaniu sprawy z powództwa

w P., po

[…] przeciwko K. Sp. jawna [...],

postanowieniem z dnia 28 października 2004 r. (VI Pa …/04) odrzucił kasację

strony powodowej od wyroku tegoż Sądu Okręgowego w P. z dnia 4 sierpnia 2004

r. Zdaniem Sądu kasacja podlegała odrzuceniu, albowiem nie zawierała

okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.).

W zażaleniu na powyższe postanowienie, powodowie stwierdzili, że kasacja

powinna zostać przyjęta do rozpoznania, gdyż wywody merytoryczne w niej

zawarte, uzasadniają przyjęcie, że czynią one zadość wymaganiom, o których

mowa w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu, ponieważ okazało się nieusprawiedliwione.

Według przepisu

art. 393

§ 1 pkt 3 k.p.c. kasacja powinna zawierać

przedstawienie okoliczności warunkujących przyjęcie jej

do

rozpoznania, i to

niezależnie od zamieszczenia w niej przewidzianego przez art. 3933 § 1 pkt. 2

uzasadnienia podstaw kasacyjnych, co skądinąd

jasno wynika z oddzielnego

unormowania tych rygorów w dwóch powołanych przepisach ( por. postanowienie

SN z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001 r., z. 3, poz. 52 ).

Innymi słowy, jeżeli skarżący nie wskazał w kasacji okoliczności uzasadniających

jej rozpoznanie , to ustawowy obowiązek ich przedstawienia nie jest spełniony,

choćby nawet dały się ewentualnie wywieść z uzasadnienia tego specyficznego

środka zaskarżenia, pomyślanego – zwłaszcza po zmianach dokonanych ustawą z

dnia 24 maja 2000 r. – przede wszystkim w interesie publicznym, rozumianym jako

zapewnienie jednolitej wykładni i wkładu w rozwój prawa oraz jurysprudencji (por.

postanowienia SN z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 r., z. 7-8,

poz.147 oraz z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001 r., z. 10, poz.156

). Dlatego wnoszący kasację, który przykładowo powołuje się na występowanie w

danej sprawie istotnego zagadnienia prawnego, powinien zagadnienie to

sformułować i wskazać argumenty prowadzące do jego rozbieżnych ocen (por.

postanowienie SN z dnia 10 maja 2001 r., I CZ 35/01, OSNC 2002 r., z. 1, poz.11).

Stawianie kasacji wysokich wymagań profesjonalnych (art. 393 2 k.p.c.) w

pełni przy tym usprawiedliwia tezę, że okoliczności uzasadniające rozpoznanie

kasacji powinny być, podobnie jak pozostałe elementy przewidziane w art. 393 3 §

1 k.p.c.) przedstawione w wydzielonej części kasacji, jako odrębny typograficznie

element pisma procesowego, obok oznaczenia zaskarżonego orzeczenia ze

wskazaniem zakresu zaskarżenia, przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienie, a także wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem

zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Kasacja powinna być zatem tak

skonstruowana i zredagowana, aby zarówno przeciwnik procesowy, jak i Sąd

Najwyższy nie musiał poszukiwać w wywodzie kasacyjnym, a tym bardziej

domyślać się wszystkich jej elementów (postanowienie SN z dnia 20 maja 2001 r.,

III CZ 36/01, OSNC 2002 r. nr 2, poz. 22).

Przedmiotowa kasacja nie spełnia tych wymagań, gdyż nie wskazuje żadnej z

podstaw jej

rozpoznania określonych w art.393 k.p.c. Nieprzedstawienie

okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji jest zaś

jej wadą istotną, o

konstrukcyjnym charakterze i wyklucza uzupełnienie tego braku , co kasację, a

właściwie jej namiastkę, czyni niedopuszczalną

(postanowienie SN z dnia 9

listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC 2001 r., z. 3, poz. 51). W takiej sytuacji

chodzi przy tym

jedynie o wyraźne i umotywowane stwierdzenie , że w danej

sprawie występuje istotne zagadnienie prawne lub istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów. Jeżeli – zdaniem wnoszącego kasację –

zaskarżone orzeczenie pozwala na takie stwierdzenie, to żadną miarą nie sposób

uznać, iżby nie było możliwe jego przedstawienie, co samo przez się warunkuje

dopuszczenie kasacji do tzw. ”przedsądu”( art. 393 i art. 393 7 §1 k.p.c.), w trakcie

którego liczy się dopiero siła argumentów przemawiających za faktycznym

przyjęciem sprawy do rozpoznania przez naczelny organ władzy sądowniczej (por.

postanowienie SN z dnia 5 czerwca 2001 r., IV CZ 45/01, OSNC 2001 r., z. 10,

poz.157). Odmowy przyjęcia kasacji

do rozpoznania nie wyłącza natomiast

ograniczenie się skarżącego do stwierdzenia , że

nie jest ona oczywiście

bezzasadna i zaniechanie wskazania przesłanek z art.393 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.c. (por.

postanowienie SN z dnia 5 kwietnia 2001 r., 30/01, OSNC 2001 r., z. 11, poz.

168).To samo dotyczy ewentualnego

zamieszczenia w kasacji stwierdzeń, że

zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo lub że zachodzi nieważność

postępowania (art. 393 § 2 k.p.c.), gdyż podobne wypowiedzi mogą być

kwalifikowane jedynie jako element uzasadnienia podstaw kasacyjnych, a nie jako

„przedstawienie okoliczności uzasadniających

rozpoznanie kasacji”

(por.

postanowienie SN z dnia 27 listopada 2001 r., III CKN 462/01, OSNC 2002 r., z. 4,

poz. 56). Posłużenie się przez skarżącego ostatnio zacytowanym zwrotem

ustawowym z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. świadczy co najwyżej, że przepis ten jest

stronie znany, a nie o tym, że się do niego zastosowała (por. postanowienie SN z

dnia 17 października 2001 r., III CZ 98/01, OSNC 2002 r., z. 5, poz.71).

Powyższe orzecznictwo znalazło potwierdzenie w uchwale Sądu Najwyższego

w składzie połączonych Izb : Cywilnej oraz Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02 (OSNC 2003 r., z. 7-8, poz.

92) nawet jeśli w uchwale tej uznano skądinąd, że dla spełnienia rygoru z art. 393 3

§1 pkt 3 k.p.c. „wystarczy” wykazanie przez stronę, iż zaskarżone orzeczenie

„oczywiście narusza prawo” lub zachodzi „nieważność postępowania” (art. 393 § 2

k.p.c.). Jest jednak oczywiste, że owo „wykazanie” nie może się ograniczyć do

przytoczenia cytowanych zwrotów ustawowych, lecz musi być szczegółowo

umotywowane.

Z tych względów kasacja została prawidłowo odrzucona przez Sąd drugiej

instancji z mocy art. 3935 k.p.c.