II PZ 38/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PZ 38/10

POSTANOWIENIE

Dnia 17 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska

SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa M. Ś.

przeciwko P. K.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 listopada 2010 r.,

zażalenia powódki na wyrok Sądu Okręgowego

z dnia 21 maja 2010 r.,

1. oddala zażalenie,

2. zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 120 zł

(sto

dwadzieścia)

tytułem

zwrotu

kosztów

zastępstwa

procesowego w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 21 maja 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w sprawie o odszkodowanie z powództwa M. Ś. zmienił zaskarżony

wyrok i powództwo oddalił. Jednocześnie w wyroku tym Sąd postanowieniem

zasądził od powódki na rzecz pozwanego zwrot kosztów procesu za postępowanie

przed Sądem pierwszej instancji w wysokości 450 zł oraz przed Sądem drugiej

instancji w wysokości 250 zł.

Powyższe postanowienie powódka zaskarżyła zażaleniem powołując się w

nim na naruszenie art. 102 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie. Uzasadniając

zażalenie wskazała, że Sąd Okręgowy ostatecznie oddalił powództwo z powodu

niedostatecznego wykazania przez powódkę wysokości poniesionej szkody,

stwierdził jednak za udowodniony fakt, że świadectwo pracy nie zostało powódce

wydane w przepisanym terminie, a zatem uznał, iż pozwany pracodawca naruszył

swoje podstawowe obowiązki wynikające z kodeksu pracy. Mając powyższe na

uwadze - w ocenie powódki - zaistniał uzasadniony wypadek, o którym stanowi art.

102 k.p.c. stwarzający prawną możliwość zasądzenia od strony przegrywającej

proces tylko części kosztów albo nie obciążania jej nimi w żadnej części.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 102 k.p.c. Przepis ten stanowi, że w

wypadkach

szczególnie

uzasadnionych

sąd

może

zasądzić

od

strony

przegrywającej tylko część kosztów, albo nie obciążać jej w ogóle kosztami.

Powódka powołuje się na zasady współżycia społecznego, wskazując, że w

zaistniałym stanie faktycznym bez wątpienia zachodzi szczególnie uzasadniony

przypadek, o którym mowa w art. 102 k.p.c., bowiem powódka w trakcie procesu

pozbawiona była źródeł stałego utrzymania, a proces o odszkodowanie został

wszczęty przez nią wyłącznie z powodu niewłaściwego i bezprawnego działania

pozwanego, w postaci niewydania świadectwa pracy.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że sposób skorzystania z art. 102

k.p.c. jest suwerennym uprawnieniem jurysdykcyjnym sądu i do jego oceny należy

przesądzenie, czy wystąpił szczególnie uzasadniony wypadek, który uzasadnia

odstąpienie, a jeśli tak, to w jakim zakresie, od generalnej zasady obciążania

kosztami procesu strony przegrywającej spór (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

19 maja 2006 r., III CK 221/05, LEX nr 439151). Ponadto skarżąca powołuje się na

okoliczności, które same przez się nie stanowią o istnieniu wyjątkowego przypadku

uzasadniającego odstąpienie od obciążenia jej kosztami postępowania należnego

stronie wygrywającej proces. Wskazać należy, że zgodnie z art. 99 k.p. pracownik

nabywa prawo do odszkodowania, gdy poniósł szkodę będącą normalnym

następstwem niewydania świadectwa pracy, wydania go po terminie lub wydania

niewłaściwego świadectwa. W niniejszej sprawie powódka nie udowodniła takiej

szkody, a zatem powoływanie się na niewłaściwe i bezprawne działania pozwanego

w sytuacji, gdy zachowanie to nie spowodowało szkody w powyższym rozumieniu,

nie znajduje uzasadnienia.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.