II PZ 36/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PZ 36/10

POSTANOWIENIE

Dnia 29 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Małgorzata Gersdorf

SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa R. K.

przeciwko Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej […]

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 29 listopada 2010 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego Wydział Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 24 czerwca 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę kasacyjną powoda od wyroku tego Sądu

z dnia 19 marca 2010 r.

W skardze kasacyjnej skarżący oznaczył wartość przedmiotu zaskarżenia na

kwotę 18000 zł. Sąd Przyjął wartość podaną w postępowaniu Sądowym pierwszej i

drugiej instancji w sprawie o przywrócenie do pracy, gdzie powód odpowiednio

określił w pozwie przedmiot sporu na kwotę 6000 zł oraz w apelacji przedmiot

zaskarżenia na kwotę 6000 zł stwierdzając, że wartość zaskarżenia w niniejszej

sprawie została określona przez powoda na kwotę 6000 zł, a zatem zgodnie z art.

3982 § 1 k.p.c. skarga w niniejszej sprawie nie przysługuje.

Zażalenie od tego postanowienia wywiódł pełnomocnik powoda wskazując,

że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie jest błędne, skoro skarga spełnia

wymagania przewidziane w art. 3984 § 2 k.p.c., ponieważ wartość przedmiotu

zaskarżenia została oznaczona na 18000 zł. Pełnomocnik powoda w zażaleniu

podniósł: „(...) Gdyby wartość przedmiotu zaskarżenia nie została podana,

przewodniczący w sądzie drugiej instancji wzywa skarżącego do usunięcia tego

braku pod rygorem odrzucenia skargi, a nie przyjmując wartość podaną dla sądu

pierwszej i drugiej instancji. Skarżący określił wartość zaskarżenia dla uzyskania

odszkodowania, które w przypadku powoda stanowi trzymiesięczne odszkodowanie

przy ustaleniu przez Sąd Najwyższy, który uznałby za niemożliwe lub niecelowe

żądanie przywrócenia do pracy, jak żąda tego powód.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie w sposób oczywisty nie znajduje uzasadnionych podstaw.

Wartość przedmiotu zaskarżenia nie może być podana dowolnie, tak aby uzyskać

prawo do wniesienia skargi kasacyjnej. Regulacja procesowa wartości przedmiotu

zaskarżenia stanowi pochodną wartości przedmiotu sporu. Zgodnie z art. 19 k.p.c.

wartość przedmiotu sporu stanowi dochodzona w tym postępowaniu kwota

pieniężna. Wartość przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu apelacyjnym i

odpowiednio kasacyjnym (art. 368 § 2 k.p.c.) nie może być wyższa niż wartość

przedmiotu

sporu.

Wartość

ta

pozostaje

ściśle

związana

z

konkretnym

postępowaniem sądowym jako wypadkowa wartości dochodzonego roszczenia.

Wartość ta może być oznaczona na kwotę wyższą od wartości przedmiotu sporu

wskazanej w pozwie jedynie wtedy, gdy powód rozszerzył powództwo lub sąd

orzekł ponad żądanie. W przedmiotowej sprawie wyżej wymienione przypadki nie

wystąpiły. Przepisy te mają charakter bezwzględny i podanie wartości przedmiotu

zaskarżenia z naruszeniem reguł procedury cywilnej (art. 19-24 k.p.c.) nie jest

wiążące (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 2 kwietnia 1998 r., II UZ 24/98,

OSNAPiUS 1999 nr 8, poz. 291; z 27 lutego 2002 r., I PKN 305/01, OSNP 2004 nr

4, poz. 65; z 23 lutego 2004 r., I PZ 125/03, OSNP 2005 nr 1, poz. 8; z 24 maja

2005 r., I UZ 7/05, OSNP 2006 nr 5-6, poz. 101). Ponadto wartość przedmiotu

zaskarżenia podlega sprawdzeniu również przez Sąd Najwyższy przy wniesieniu

skargi kasacyjnej. Na marginesie wskazać należy, że powód pomimo otrzymywania

od pozwanego - Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej, miesięcznego

wynagrodzenia w kwocie 5628,60 (zaświadczenie), co zgodnie z art. 22 k.p.c.

obligowało powoda do uiszczenia opłaty stosunkowej, konsekwentnie wskazywał

wartość przedmiotu sporu w kocie 6000 zł., czego skutkiem był obowiązek

uiszczenia opłaty stałej w postępowaniu apelacyjnym w kwocie 30 zł., zamiast

opłaty w wysokości 5% z iloczynu miesięcznego wynagrodzenia i dwunastu

miesięcy (5628,60x12).

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.