II PZ 35/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PZ 35/11

POSTANOWIENIE

Dnia 12 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący)

SSN Zbigniew Myszka

SSN Romualda Spyt (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa K. G.

przeciwko N. Spółce z o.o.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 stycznia 2012 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 7 lipca 2011 r.,

oddala zażalenie

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 lipca 2011 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych, po rozpoznaniu sprawy z powództwa K. G. przeciwko

N. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością o odszkodowanie, na skutek apelacji

strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego– Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w W. z dnia 8 marca 2010 r., odrzucił apelację.

W uzasadnieniu wskazano, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku

i doręczenie go na adres pełnomocnika pozwanego złożony został przez

pełnomocnika (adwokata K, Z.), który nie był należycie umocowany do

występowania w sprawie i nie mógł wywołać skutków prawnych przewidzianych w

Kodeksie postępowania cywilnego, a zatem termin do złożenia apelacji (wynikający

z art. 369 § 2 k.p.c.) upłynął 29 marca 2010 r., natomiast strona złożyła ją 26

kwietnia 2010 r. Sąd wskazał także, że na podstawie art. 97 § 2 k.p.c. zobowiązał

nowego pełnomocnika pozwanej Spółki do potwierdzenia przez stronę pozwaną

czynności podejmowanych w procesie przez adwokata K, Z., zgodnie z

obowiązującą wówczas reprezentacją Spółki ujawnioną w Krajowym Rejestrze

Sądowym i statucie Spółki. Jak wynika z oświadczenia prezesa zarządu Spółki z

dnia 18 maja 2011 r., który „zgodnie z KRS” uprawniony był do jednoosobowego

składania oświadczeń w imieniu Spółki, czynności podejmowane w procesie przez

adwokata K, Z. nie zostały potwierdzone. Stąd też Sąd Apelacyjny uznał, że

apelacji wniesiona została po terminie i podlega odrzuceniu na podstawie art. 373

k.p.c.

Pełnomocnik strony pozwanej zaskarżył to postanowienie zażaleniem,

wnosząc o jego uchylenie.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono rażące naruszenie art. 369 §1

k.p.c., przez przyjęcie, że nieprawidłowa reprezentacja pozwanego przy składaniu

wniosku o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem miała wpływ na bieg terminu

do złożenia apelacji.

W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że wykładnia językowa art. 369

§1 k.p.c. nie pozostawia – jej zdaniem - wątpliwości co do tego, że w przypadku

doręczenia stronie wyroku sądu pierwszej instancji wraz z uzasadnieniem termin do

złożenia apelacji biegnie właśnie od tego zdarzenia. Wskazany przepis znajduje

zastosowanie do wszystkich sytuacji, w których strona otrzymuje wyrok sądu

pierwszej instancji wraz z uzasadnieniem, bez względu na przyczynę jego

doręczenia. Dotyczy to sytuacji, w których wyrok wraz z uzasadnieniem został

doręczony, pomimo braku wniosku, z urzędu lub w skutek ustania przeszkód, o

których mowa w § 88 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

23 lutego 2007 r. Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz. U. Nr 38, poz.

249 ze zm.). Zdaniem strony skarżącej, „art. 369 § 2 k.p.c., ogranicza jedynie

możliwość złożenia apelacji przez stronę, która nie złożyła wniosku o doręczenie

wyroku sądu pierwszej instancji wraz z uzasadnieniem. Nie ogranicza on w żaden

sposób możliwości złożenia apelacji przez stronę, której doręczono wyrok wraz z

uzasadnieniem. Natomiast art. 369 § 1 k.p.c. nie zawiera żadnych ograniczeń zrównuje sytuację wszystkich stron postępowania, które otrzymują wyrok sądu

pierwszej instancji wraz z uzasadnieniem”.

Skarżąca podniosła, że właśnie z powodu doręczenia wyroku Sądu

Okręgowego wraz z uzasadnieniem, pozwany nie składał wniosku o przywrócenie

terminu do złożenia apelacji. Gdyby pozwana miała podstawy sądzić, że termin do

wniesienia apelacji biegnie dla niej od dnia ogłoszenia wyroku, z całą pewnością

złożyłaby wniosek o przywrócenie terminu, składając apelację po upływie tego

terminu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie

jest

nieuzasadnione.

W

przedmiotowej

sprawie

nie

ma

wątpliwości, że składający wniosek o doręczenie wyroku Sądu pierwszej instancji

wraz

z

uzasadnieniem

adwokat

K.

Z. był

pełnomocnikiem

nienależycie

umocowanym, bowiem przy udzieleniu mu pełnomocnictwa przez stronę pozwaną

nie

dochowano

wymaganej

reprezentacji

N. Spółki

z

ograniczoną

odpowiedzialnością, co potwierdza odpis Rejestru Przedsiębiorstw Krajowego

Rejestru Sądowego. Działał on zatem jako pełnomocnik nielegitymujący się

pełnomocnictwem a jego czynności - mimo wezwania Sądu w trybie art. 97 § 2

k.p.c. - nie zostały zatwierdzone przez stronę, która w piśmie procesowym z dnia

18 maja 2011 r. stwierdziła, że „nie może potwierdzić czynności podejmowanych

przez adwokata K. Z. w przedmiotowej sprawie (…)”.

Z treści art. 369 § 1 k.p.c. wynika, że apelację wnosi się do sądu, który wydał

zaskarżony wyrok, w terminie dwutygodniowym od doręczenia stronie skarżącej

wyroku z uzasadnieniem, co oznacza, że termin ten jest uwarunkowany uprzednim

wnioskiem o doręczenie wyroku z uzasadnieniem. Nie chodzi zatem o jakiekolwiek

doręczenie, ale o doręczenie dokonane na skutek wniosku strony, która wnosi

apelację. Nie jest więc tak, jak twierdzi skarżąca, że komentowany przepis znajduje

zastosowanie do wszystkich sytuacji, w których strona otrzymuje wyrok sądu

pierwszej instancji z uzasadnieniem, bez względu na przyczynę jego doręczenia,

także pomimo braku stosownego wniosku. Strony mogą działać przed sądem przez

pełnomocników (art. 86 k.p.c.), zatem czynność procesowa dokonana przez

pełnomocnika odnosi skutek względem strony przez niego reprezentowanej pod

warunkiem, że został on należycie umocowany, a w przypadku wadliwie

udzielonego pełnomocnictwa – pod warunkiem, że strona zatwierdzi tę czynność

(art. 97 § 1 i 2 k.p.c.). Stanowcze oświadczenie strony, że nie zatwierdza czynności

procesowych dokonanych przez wadliwie umocowanego pełnomocnika, oznacza

ich nieskuteczność. Z tego względu czynność procesowa adwokata Krzysztofa Z.

polegająca na złożeniu wniosku o doręczenie wyroku Sądu pierwszej instancji wraz

z uzasadnieniem nie odniosła skutku w stosunku do strony pozwanej i nie otworzyła

jej terminu do wniesienia apelacji określonego w art. 369 § 1 k.p.c. Inaczej rzecz

ujmując, w imieniu strony pozwanej występowała osoba nieumocowana do

działania w jej imieniu, więc wniosek tej osoby o doręczenie wyroku z

uzasadnieniem nie stanowił wniosku strony pozwanej. Tak więc doręczenie

orzeczenia sądu pierwszej instancji z uzasadnieniem nienależycie umocowanemu

pełnomocnikowi strony (co nastąpiło w niniejszej sprawie - zob. k. 127-128 akt

sądowych), którego czynności strona nie zatwierdziła, jest nieskuteczne i nie

powoduje rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia apelacji (por. postanowienia

Sądu Najwyższego: z dnia z dnia 18 lutego 2004 r., I CZ 180/03, LEX nr 602664; z

dnia 2 lipca 2002 r., I PZ 58/02, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 7 – wkładka).

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na mocy art. 398 14 k.p.c.

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.