II PZ 30/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PZ 30/11

POSTANOWIENIE

Dnia 2 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Romualda Spyt (sprawozdawca)

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z powództwa P. S.

przeciwko Ministerstwu Finansów

o ustalenie, przywrócenie na poprzednie warunki pracy, dodatek za wieloletnią

pracę w służbie cywilnej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 grudnia 2011 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie o kosztach procesu zawarte w wyrok

Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 11 maja 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie zawarte w pkt 2 wyroku

Sądu Okręgowego - Sądu Pracy z dnia 11 maja 2011 r. i sprawę

w tym zakresie przekazuje temu Sądowi do ponownego

rozpoznania

i

orzeczenia

o

kosztach

postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 11 maja 2011 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy, po

rozpoznaniu apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 listopada 2010 r., w sprawie z powództwa P.

S. przeciwko Ministerstwu Finansów w Warszawie o ustalenie, przywrócenie na

poprzednie warunki pracy, dodatek za wieloletnią pracę w służbie cywilnej, w

punkcie II zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 510 zł tytułem zwrotu

kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję.

Pełnomocnik

postanowienie,

strony

pozwanej

zaskarżył

zarzucając

naruszenie

przepisów

zażaleniem

prawa

powyższe

procesowego,

w

szczególności: art. 98 § 3 k.p.c. w związku z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz.

1349 ze zm.), poprzez błędne przyjęcie, iż powodowi P. S. reprezentowanemu

przez profesjonalnego pełnomocnika - radcę prawnego S. M. należy się od

pozwanego

Ministerstwa

Finansów

tytułem

zwrotu

kosztów

zastępstwa

procesowego 75% stawki minimalnej, a nie 50 % stawki minimalnej, pomimo tego,

że w niniejszym postępowaniu zarówno przed Sądem pierwszej instancji, jak i

drugiej instancji reprezentował powoda ten sam profesjonalny pełnomocnik oraz

art. 328 § 2 k.p.c., poprzez nienależyte i dość ogólnikowe uzasadnienie wyroku w

części dotyczącej kosztów postępowania i ograniczenie się jedynie do stwierdzenia

„o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 KPC", pomimo że we

wniosku z dnia 18 maja 2011 r. o sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku

wyraźnie

zaznaczono,

iż

pozwany

wnosi

o

sporządzenie

uzasadnienia

przedmiotowego orzeczenia, w szczególności co do kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż z ustnego uzasadnienia wyroku

ogłoszonego w dniu 11 maja 2011 r. wynikało, że Sąd drugiej instancji przyznał na

rzecz powoda P. S. kwotę 510,00 złotych - jako 75% stawki minimalnej - tytułem

zastępstwa procesowego za drugą instancję, gdyż uznał, że reprezentujący go

pełnomocnik - radca prawny S. M. - występował jedynie przed drugą instancją. W

ocenie strony skarżącej, takie ustalenie Sądu jest błędne, gdyż z akt sprawy

bezspornie wynika, że zarówno przed pierwszą, jak i drugą Instancją powód był

reprezentowany przez tego samego profesjonalnego pełnomocnika - radcę

prawnego S. M.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione. Zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. w związku

z art. 391 k.p.c. w związku z art. 361 k.p.c. może stanowić usprawiedliwioną

podstawę zażalenia, gdy uzasadnienie zaskarżonego postanowienia Sądu drugiej

instancji rozstrzygające o kosztach postępowania apelacyjnego nie obejmuje

wszystkich koniecznych elementów konstrukcyjnych, bądź zawiera oczywiste

braki, które uniemożliwiają kontrolę kasacyjną. Tak też jest w niniejszej sprawie.

Trafnie

skarżący

zarzuca,

że

uzasadnienie

postanowienia

o

kosztach

postępowania za drugą instancję - poza ogólnikowym powołaniem na art. 98 k.p.c.

– nie przedstawia szczegółowego wyliczenia kosztów zastępstwa procesowego z

odwołaniem się do właściwych przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu. Co więcej, nie zawiera ono także wskazania

przyjętej przez Sąd wartości przedmiotu zaskarżenia w apelacji, która nie jest

jednoznaczna co do roszczenia o ustalenie. Z tego powodu nie ma możliwości

merytorycznej kontroli zaskarżonego postanowienia.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 15 § 1

k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.