II PZ 30/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PZ 30/10

POSTANOWIENIE

Dnia 8 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Katarzyna Gonera

SSN Romualda Spyt

w sprawie z powództwa W. P.

przeciwko Ministerstwu Sportu i Turystyki w Warszawie

o wynagrodzenie za pracę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 października 2010 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 11 marca 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Powód W. P. dnia

11 grudnia 2009 r. wniósł skargę o wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z 5

grudnia 2007 r.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że wyrokiem z 30 kwietnia 2007 r. w pkt III

Sąd Okręgowy zasądził na jego rzecz od Ministerstwa Sportu w Warszawie kwotę

20.230,81 zł tytułem wyrównania świadczenia budżetowego. Sąd Apelacyjny na

skutek apelacji strony pozwanej zmienił wyrok w tej części i powództwo oddalił. W

związku z treścią wyroku Sądu Apelacyjnego powód złożył skargę kasacyjną.

Została ona jednak przez Sąd Apelacyjny odrzucona w oparciu o przepis art. 130 2 §

3 k.p.c. Tymczasem, zdaniem powoda, przepis ten w brzmieniu obowiązującym

przed 1 lipca 2009 r. jest „niezgodny z obowiązującą Konstytucją, na co wskazała

również w swoim zdaniu odrębnym do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 14

września 2009 r. (SK 47/07) sędzia tego Trybunału Teresa Liszcz”. Tym samym

zdaniem powoda postanowienie Sądu Apelacyjnego z 26 marca 2008 r. o

odrzuceniu skargi kasacyjnej bez wezwania do uzupełnienia wymaganej od niej

opłaty było dotknięte istotną wadą prawną wskutek niezgodności z Konstytucją. To

uzasadnia odwołanie się powoda do art. 403 § 2 k.p.c.

Sąd Apelacyjny postanowieniem z 11 marca 2010 r. odrzucił skargę powoda

o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Apelacyjny

podniósł, że skarga podlegała odrzuceniu z mocy art. 410 § 1 k.p.c. Powód jako

podstawę skargi wskazał art. 403 § 2 k.p.c. Przepis ten stanowi, że żądanie

wznowienia postępowania może być oparte na późniejszym wykryciu takich

okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na

wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim

postępowaniu. Domagając się wznowienia postępowania na tej podstawie powód

równocześnie nie wskazał tego rodzaju okoliczności lub środków dowodowych. W

rezultacie skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu także wtedy, gdy

wskazana w niej podstawa faktycznie nie występuje. Powód formułując skargę

odniósł się, jak to wskazano wyżej, do art. 403 § 2 k.p.c. Natomiast argumentując ją

przedstawił swoje zastrzeżenia do postanowienia Sądu Apelacyjnego z 26 marca

2008 r. (k. 797-798) odrzucającego skargę kasacyjną, przemilczając nota bene fakt,

że Sąd Najwyższy postanowieniem z 22 lipca 2008 r. oddalił jego zażalenie na to

postanowienie. Tak więc brak jest korelacji między wskazaną podstawą skargi, a

podanymi okolicznościami, które miałyby ją uzasadnić, co czyni zasadnym jej

odrzucenie.

Powód złożył zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z 11 marca

2010 r., zaskarżając je w całości. W uzasadnieniu zażalenia stwierdził, że

stanowisko Sądu Apelacyjnego nie jest słuszne, gdyż od początku istniała

niezgodność art. 1302 § 3 k.p.c. i 3701 k.p.c. z obowiązującą Konstytucją, a

ponadto, że nie mógł powołać się na nią wobec panujących błędnych i niezgodnych

z Konstytucją zapatrywań co do mocy prawnej rygorów zawartych w przepisach

wyżej powołanych. Podstawa wznowienia – art. 403 § 2 k.p.c. została zatem jego

zdaniem nie tylko należycie wskazana, ale i uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że zgodnie z art. 399 k.p.c. zaskarżeniu

skargą o wznowienie postępowania podlegają sprawy zakończone prawomocnym

wyrokiem. Wyjątek przewidziany jest w art. 399 § 2 w związku z art. 401 1 § 2 k.p.c.,

gdzie stanowi się, że postępowanie może być wznowione również w razie

zakończenia

go

postanowieniem,

niezgodności

aktu

normatywnego

gdy

Trybunał

Konstytucyjny

z

Konstytucją,

orzekł

ratyfikowaną

o

umową

międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie.

Skarga powoda o wznowienie postępowania została skierowana przeciwko

prawomocnemu wyrokowi Sądu Apelacyjnego z 5 grudnia 2007 r., uzasadnienie

skargi odnosi się natomiast do postanowienia Sądu Apelacyjnego z 26 marca 2008

r. odrzucającego skargę kasacyjną. Tym samym słusznie Sąd uznał, że skarga nie

została oparta na ustawowej podstawie wznowienia, gdyż z samego jej

uzasadnienia wynikało, że podnoszona podstawa faktycznie nie występuje.

Ponadto należy stwierdzić, że art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964

r. - Kodeks postępowania cywilnego w zakresie, w jakim przewidywał, że sąd

odrzuca nieopłacone zarzuty od nakazu zapłaty, wniesione przez adwokata, radcę

prawnego lub rzecznika patentowego, bez uprzedniego wezwania do uiszczenia

należnej opłaty, został przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 14 września 2007

r. SK 47/07 uznany, wbrew sugestiom powoda, za zgodny z art. 45 ust. 1 w

związku z art. 32 ust. 1 oraz w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej. Został on co prawda uchylony przez ustawę z dnia 5 grudnia 2008 r. o

zmianie ustawy - kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw

(Dz.U. Nr 234, poz. 1571), jednak zgodnie z art. 8 ust. 1 tej ustawy jest nadal

stosowany - po jego uchyleniu - do spraw wszczętych przed dniem 1 lipca 2009 r.

Tym samym, na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

orzeczono jak w sentencji.