II PZ 3/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PZ 3/16 POSTANOWIENIE Dnia 25 maja 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Beata Gudowska‎SSN Krzysztof Staryk w sprawie z powództwa A. K.‎przeciwko T. D.‎o odszkodowanie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 maja 2016 r.,‎zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 10 listopada 2015 r., oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w C. wyrokiem z 17 marca 2015 r. uwzględnił powództwo A. K. i zasądził jej od pozwanego T. D. 5.446,11 zł z odsetkami tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę. W apelacji pozwany wartość przedmiotu zaskarżenia określił na 5.446,11 zł. Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z 29 czerwca 2015 r. oddalił apelację pozwanego. Podzielił ustalania i ocenę Sądu Rejonowego, że pozwany naruszył art. 45 k.p. i art. 30 § 4 k.p., co uzasadniało zasądzenie odszkodowania na podstawie art. 471 k.p. Pozwany wniósł skargę kasacyjną i wartość przedmiotu zaskarżenia określił na 21.784,44 zł. Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z 10 listopada 2015 r. ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 5.446,11 zł i odrzucił skargę kasacyjną zasadniczo ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 3982 § 1 k.p.c.). W zażaleniu pozwany zarzucił naruszenie:

1) art. 19 § 1 k.p.c. w związku z art. 3982 § 1 k.p.c. przez wadliwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wartość przedmiotu sporu wyznacza równowartość odszkodowania z tytułu wadliwego rozwiązania stosunku pracy, a skutkiem tego przyjęcie, że w sprawie, ze względu na wartość przedmiotu sporu, skarga kasacyjna nie przysługuje;

2) art. 231 k.p.c. przez niezastosowanie, mimo że Sąd pierwszej instancji autorytarnie i w sprzeczności z art. 321 k.p.c. dokonał ustaleń o charakterze niemajątkowym, albowiem ustalił charakter zawiązanej między stronami umowy o pracę, co implikowało podstawy dla nieważności postępowania, zaś nieuwzględnienie tej okoliczności przez Sąd Okręgowy uczyniło uznaniem, iż skarga kasacyjna nie przysługuje;

3) art. 325 k.p.c. przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż wyrok, jako orzeczenie, składa się wyłącznie z jego sentencji, czym Sąd ten unicestwił drugą jego część składową, tj. uzasadnienie i z pominięciem jego lektury orzekł, iż w wyroku brak jest okoliczności determinujących dokonanie przez Sąd pierwszej instancji ustaleń o charakterze niemajątkowym i tym samym wadliwe ustalenie wartości sporu determinującym uznanie, iż skarga kasacyjna nie przysługuje.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzuty zażalenia nie są zasadne i dlatego zostało oddalone. Zarzut naruszenia art. 231 k.p.c. nie jest zasadny, gdyż powódka domagała się tylko odszkodowania w kwocie 5.446,11 zł (odpowiadającego trzymiesięcznemu wynagrodzeniu) za rozwiązanie umowy o pracę i dlatego przepis ten nie miał zastosowania do ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia. Przepis art. 231 k.p.c. miałby zastosowanie, gdyby przedmiotem sporu było żądanie przywrócenia do pracy. Jeśli pracownik poprzestaje na żądaniu odszkodowania, to wartość przedmiotu sporu i zaskarżenia równa jest kwocie żądanego odszkodowania, czyli zastosowanie ma art. 19 § 1 k.p.c. do ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 2015 r., I PZ 1/15, z 13 marca 2012 r., II PZ 2/12, z 8 października 2010 r., II PZ 28/10 i uchwałę z 6 grudnia 2001 r., III ZP 28/01).

Tracą tym samym na znaczeniu zarzuty naruszenia art. 321 k.p.c. i 325 k.p.c. Pierwszy, gdyż Sąd nie wyrokował ponad żądanie. Przedmiotu sporu ani wartości przedmiotu sporu oraz zaskarżenia nie zmienia ocena Sądu, że zatrudnienie odbywało się na podstawie długoterminowej umowy o pracę na czas określony do 31 lipca 2018 r. i doszło do wcześniejszego jej rozwiązania. Sąd mógł stwierdzić, „iż zawarcie umowy na okres 10 lat zmierzało do obejścia przepisów o wypowiadaniu umów”, czyli nie jest tak, „iż powódka nie domagała się ustalenia, że zawarła umowę na czas nieokreślony skoro kwestionowała naruszenie przepisów o wypowiadaniu umów…”.

Motywacja ta i kwestia rodzaju umowy nie ma znaczenia na obecnym etapie, gdyż tak jak wskazano, powódka żądała tylko odszkodowania. Dla ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia miał zastosowanie art. 19 § 1 k.p.c. a nie art. 231 k.p.c., dlatego także zarzut naruszenia art. 325 k.p.c. nie uzasadnia wniosku zażalenia. W postępowaniu zażaleniowym nie bada się nieważności postepowania z urzędu, czyli tak jak w postępowaniu ze skargi kasacyjnej (art. 39813 § 1 k.p.c. nie ma zastosowania w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.). Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.). kc