II PZ 23/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PZ 23/10

POSTANOWIENIE

Dnia 13 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Małgorzata Gersdorf

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z powództwa B. S. i in. ,

przeciwko Powiatowi K.

o wynagrodzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 września 2010 r.,

zażalenia strony pozwanej na wyrok Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych

z dnia 15 stycznia 2010 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę do

ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania

zażaleniowego

Sądowi

Okręgowemu

Sądowi

Pracy

i

Ubezpieczeń Społecznych.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie z powództw:

B. S. /.../ , przeciwko Powiatowi K. o wynagrodzenie, wyrokiem z 15 stycznia 2010

r. oddalił apelację powódek i odstąpił od obciążania powódek kosztami zastępstwa

procesowego za drugą instancję. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że o kosztach

orzekł jak w punkcie 2 wyroku, kierując się zasadą odpowiedzialności za wynik

sporu, na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., art. 99 k.p.c. oraz art. 108 k.p.c. w związku z

art. 391 § 1 k.p.c. oraz na podstawie § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349.

Pozwany wniósł do Sądu Najwyższego zażalenie na postanowienie Sądu

Okręgowego w zakresie odstąpienia od obciążania powódek kosztami zastępstwa

procesowego za drugą instancję.

Zdaniem skarżącego postanowienie Sądu Okręgowego jest niesłuszne.

Niezaprzeczalnie – strona powodowa przegrała proces w całości. Sąd Okręgowy

zaś w całości odstąpił od obciążania powódek kosztami zastępstwa procesowego.

Skarżący podniósł, że w niniejszej sprawie nie zaistniały żadne, przewidziane

prawem przesłanki, uzasadniające obniżenie należnej kwoty. Na żadna z takich

przesłanek Sąd w uzasadnieniu wyroku nie wskazał.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. - dodanym przez ustawę z dnia 19 marca

2009 r. zmieniającą Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 69, poz. 592), który

wszedł w życie 22 maja 2009 r. - zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje

także na postanowienie sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były

przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Przepis ten rozszerza krąg

wyjątków od zasady (wynikającej z art. 3941 § 2 k.p.c.), że zażalenie do Sądu

Najwyższego przysługuje jedynie na postanowienia sądu drugiej instancji kończące

postępowanie w sprawie i nie przysługuje na postanowienia innego rodzaju (z

wyłączeniem kategorii wymienionych w art. 3941 § 1 k.p.c.).

Podniesione w zażaleniu zarzuty są trafne. W uzasadnieniu wyroku z 15

stycznia 2010 r. Sąd Okręgowy nie umotywował rozstrzygnięcia co do kosztów

procesu. W konsekwencji nie wiadomo, z jakich przyczyn Sąd nie uwzględnił

poniesionych przez żalącą się kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu

przed Sądem drugiej instancji. Art. 102 k.p.c. jest przepisem szczególnym w

stosunku do ogólnych reguł obciążania stron kosztami procesu (art. 98 k.p.c.) i w

związku z tym w uzasadnieniu rozstrzygnięcia o nieobciążeniu strony kosztami

procesu, powinny być wskazane okoliczności stanowiące „wypadek szczególnie

uzasadniony” w rozumieniu art. 102 k.p.c. Powoduje to konieczność uchylenia

zaskarżonego postanowienia i przekazania wniosku pozwanej o przyznanie

kosztów procesu do ponownego rozpoznania. (zob. również postanowienia Sądu

Najwyższego z 12 stycznia 2010 r. III CZ 66/09 i z 10 grudnia 2009 r. III CZ 47/09,

niepubl.)

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c.

w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji.