II PZ 18/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PZ 18/10

POSTANOWIENIE

Dnia 2 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Korzeniowski

w sprawie z powództwa C. M.

przeciwko Zakładowi Produkcji Betonów Z., Zakładowi P-9 w R.

o ustalenie pracy w warunkach szczególnych,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 czerwca 2010 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Najwyższego - Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych

z dnia 11 grudnia 2009 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 11 grudnia 2009 r. Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 2

k.p.c. odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej powoda C. M. wniesionej

od postanowienia Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 26

maja 2009 r., którym oddalono jego zażalenie na postanowienie Sądu RejonowegoSądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 19 grudnia 2008 r. odrzucające pozew

przeciwko Zielonogórskiemu Zakładowi Produkcji Betonów Z. P-9 w R. o ustalenie

pracy w warunkach szczególnych. Sąd Najwyższy stwierdził, że strona pozwana

uległa likwidacji i została wykreślona z rejestru przedsiębiorstw. Niedopuszczalne

było zatem prowadzenie postępowania z udziałem strony nieistniejącej. Kwestia to

była wielokrotnie przedmiotem utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, stąd

w sprawie nie występowało istotne zagadnienie prawne ani potrzeba wykładni

przepisów prawa i tym samym wykluczone było uznanie, że skarga jest oczywiście

uzasadniona.

Powód wniósł zażalenie na postanowienie od odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania z wnioskiem o jego uchylenie i przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego o odmowie przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania jest niedopuszczalne i dlatego zostało odrzucone.

Niedopuszczalność

postanowień

na

zażalenia

które

wynika

przysługuje

z

prawa

procesowego.

zażalenie do Sądu

Wyliczenie

Najwyższego

jest

wyczerpujące (art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.).

Zażalenie do Sądu Najwyższego dopuszczalne jest na określone postanowienia

sądu

drugiej

instancji.

Skarga

kasacyjna

jest

nadzwyczajnym

środkiem

odwoławczym, przysługuje wszak od wydanego przez sad drugiej instancji

prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo

umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie. Sąd Najwyższy

przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli zachodzą podstawy (przesłanki)

przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. W przeciwnym razie odmawia przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania. Postanowienie to podlega uzasadnieniu. Jednak

postanowienie o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest

zaskarżalne. Nie ma tu dwuinstancyjności postępowania, gdyż sama sprawa

rozpoznawana jest w dwuinstancyjnym postępowaniu przed sądami powszechnymi

pierwszej i drugiej instancji, co obejmuje również przeszkodę procesową

wymagającą odrzucenia pozwu (art. 3981 § 1 k.p.c.). Odmowa przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania nie stanowi więc rozpoznania sprawy w pierwszej

instancji.

Postanowienie wydane w ramach przedsądu jest niezaskarżalne (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z 20 lipca 2001 r., I PZ 42/01, OSNP 2003 nr 13,

poz. 316).

Potwierdza to również orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego (zob., wyrok z

30 maja 2007 r., SK 68/06 i powołane w nim orzecznictwo). Trybunał Konstytucyjny

wielokrotnie podkreślał w swoim orzecznictwie, że „zarówno z Konstytucji, jak i z

przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,

sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami

nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze

zm.) wynika, że standardem minimalnym odnoszącym się do postępowania

sądowego jest dwuinstancyjność. Wszystko, co ponad ten standard wykracza,

włącznie z instytucją kasacji i sposobem jej ukształtowania, jest naddatkiem,

podwyższeniem standardu minimalnego. Przepisy k.p.c. nie muszą zatem

zapewniać stronom prawa do rozpatrzenia sprawy przez Sąd Najwyższy, a

możliwość odwołania się do trzeciej instancji wykracza poza konstytucyjne

minimum. Oznacza to, że strona nie ma roszczenia do państwa o takie

ukształtowanie obowiązujących przepisów, które zapewniałyby jej rozpoznanie

każdej sprawy przez Sąd Najwyższy (por. wyroki TK: z 10 lipca 2000 r., sygn. SK

12/99, OTK ZU nr 5/2000, poz. 143, z 17 maja 2004 r., sygn. SK 32/03, OTK ZU nr

5/A/2004, poz. 44, z 6 października 2004 r., sygn. SK 23/02, OTK ZU nr 9/A/2004,

poz. 89, z 31 marca 2005 r., sygn. SK 26/02, OTK ZU nr 3/A/2005, poz. 29, z 16

stycznia 2006 r., sygn. SK 30/05, OTK ZU nr 1/A/2006, poz. 2)".

Z

powyższych

względów,

wobec

niedopuszczalności

zażalenia

na

postanowienie o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, orzeczono

jak w sentencji.