II PZ 17/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PZ 17/11

POSTANOWIENIE

Dnia 27 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda (przewodniczący)

SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa D. Z.

przeciwko II Liceum Ogólnokształcącemu […]

o odszkodowanie w związku z rozwiązaniem umowy o pracę przez pracownika z

winy pracodawcy, zadośćuczynienie za nierówne traktowanie w zatrudnieniu,

sprostowanie świadectwa pracy i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 lipca 2011 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 21 marca 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 21 marca 2011 r. odrzucił skargę

kasacyjną powoda – D. Z. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 10 listopada 2010 r.

W

uzasadnieniu

tego

postanowienia

Sąd

Okręgowy

stwierdził,

że

„(...)

Uzasadnienie omawianego wniosku, ze względu na związek z przedsądem, musi

ściśle nawiązywać do przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. Nie może się ono jednak ograniczać jedynie do

powtórzenia ich treści - niezbędne jest przedstawienie odpowiedniego wywodu

jurydycznego. Uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

należy dokonywać w kontekście okoliczności faktycznych i prawnych tej sprawy,

której skarga ta dotyczy (por. komentarze do Kpc Tadeusza Wiśniewskiego Lex

2010).

Niewątpliwie skarga kasacyjna powoda oczekiwań powyższych nie realizuje.

Nie zawiera ona wyodrębnionego uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie do

rozpoznania. Na poparcie tego wniosku nie zostały przytoczone jakiekolwiek

argumenty. Skarga w wersji przesłanej do Sądu w wyniku realizacji zobowiązania

do uzupełnienia jej braków zawiera jedynie obok wskazania dwóch nowych

powodów przyjęcia jej do rozpoznania uzupełnione o dwa akapity uzasadnienie

podstaw kasacyjnych.

Wskazany w zobowiązaniu z 21 lutego 2011 roku brak formalny tej skargi nie

został zatem uzupełniony.

Sąd II instancji nie jest wprawdzie powołany do oceny przytoczonych przez

stronę wnoszącą skargę kasacyjną argumentów uzasadniających przyjęcie skargi

do rozpoznania, jednakże ich całkowity brak, aktualny również po upływie terminu

wyznaczonego do jego uzupełnienia, upoważnia ten Sąd do odrzucenia skargi

kasacyjnej na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.”

Na powyższe postanowienie powód wniósł zażalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3986 § 2 k.p.c., sąd drugiej instancji odrzuca

skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, jeżeli skarga ta została wniesiona po

terminie lub nie spełnia wymagań formalnych określonych w art. 398 4 § 2 lub 3

k.p.c., natomiast ocenie tego sądu nie podlega kwestia sposobu lub merytorycznej

poprawności sformułowania wskazanych przez skarżącego okoliczności mających

uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie

jest poza sporem, że pełnomocnik skarżącego wskazał w skardze na okoliczności

uzasadniające jej rozpoznanie, jednakże Sąd Okręgowy pomimo to odrzucił skargę

uznając, iż nie spełnia ona wymagań określonych w art. 398 4 § 2 k.p.c., ponieważ w

ocenie Sądu Okręgowego w tym zakresie skarga kasacyjna zawiera jedynie obok

wskazania dwóch nowych powodów przyjęcia jej do rozpoznania uzupełnione o

dwa akapity uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Oznacza to, że odrzucił

przedmiotową kasację nie z tej przyczyny, że nie czyniła ona zadość wymaganiu

formalnemu określonemu w art. 3934 § 2 k.p.c. w związku z art. 3989 § 1 k.p.c., ale

w wyniku badania sposobu sformułowania w skardze kasacyjnej okoliczności

uzasadniające jej rozpoznanie, a więc wykroczył poza kompetencję przysługującą

mu na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. i tym samym zażalenie skarżącego okazało się

zasadne.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 15 i art.

39821 w związku z art. 3941 § 1 i § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.