II PZ 17/07 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 24 maja 2007 r.

II PZ 17/07

Zaskarżenie wyroku w całości jest jednoznaczne z żądaniem jego zmiany

lub uchylenia w całości (art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c.). Natomiast zaskarżenie wyroku

w części powoduje konieczność wyjaśnienia zakresu zaskarżenia we wniosku

apelacyjnym (art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c.).

Przewodniczący SSN Roman Kuczyński, Sędziowie SN: Krystyna

Bednarczyk, Romualda Spyt (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 maja

2007 r. sprawy z powództwa Edwarda S. przeciwko S. Zakładom Mechanicznym Z.

SA w S. o ustalenie, sprostowanie świadectwa pracy, na skutek zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

Świdnicy z dnia 18 stycznia 2007 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 stycznia 2007 r. Sąd Okręgowy-Sąd

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Świdnicy odrzucił apelację pełnomocnika powoda Edwarda S. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Świdnicy z dnia 4 października 2006 r. w sprawie przeciwko S. Zakładom

Mechanicznym „Z.” SA w S. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że przedmiotowa apelacja podlegała odrzuceniu na podstawie art. 370 1 k.p.c. w związku z art.

373 k.p.c., bowiem pełnomocnik strony, będący adwokatem, nie spełnił wymogu procesowego wskazanego w art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c. Stwierdził, że z winy sądu pierwszej instancji, a także z winy pełnomocnika apelującego, nie doszło do określenia

wartości przedmiotu sporu. W postępowaniu przed sądem pierwszej instancji powód

rozszerzył powództwo o zapłatę odprawy i aż do zamknięcia przewodu sądowego

strona powodowa nie sprecyzowała kwotowo tego żądania. Z tego względu Sąd

uznał, że wniosek apelacyjny „o uwzględnienie powództwa” nie zawiera zakresu żądanej zmiany czy też uchylenia wyroku. Sąd podkreślił także, że wartość przedmiotu

sporu w niniejszej sprawie jest wyższa niż kwota wskazana w apelacji jako wartość

przedmiotu zaskarżenia.

Skarżący w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzucił naruszenie art.

3701 k.p.c. w związku z art. 373 k.p.c. i wniósł o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że stanowisko Sądu Okręgowego nie jest trafne, bowiem apelacja

spełnia wszystkie wymogi formalne wynikające z art. 368 § 1 i 2 k.p.c, Wskazał, że

„sprecyzowanie przez niego żądania pozwu w wysokości trzymiesięcznej odprawy

spełniało wymogi wskazane art. 187 § 1 k.p.c., w czym utwierdziło go postępowanie

sądu pierwszej instancji”. Podkreślił, że nie został wezwany do uzupełnienia tego

braku formalnego przez sąd, a nadto, że to na pozwanym ciążył obowiązek wskazania wysokości poborów powoda.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione. Zgodnie z art. 368 § 1 k.p.c. apelacja powinna

czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, a ponadto między innymi zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem,

czy jest on zaskarżony w całości czy w części (pkt 1), zwięzłe przedstawienie zarzutów (pkt 2), uzasadnienie zarzutów (pkt 3), powołanie, w razie potrzeby, nowych faktów i dowodów oraz wykazanie, że ich powołanie w postępowaniu przed sądem

pierwszej instancji nie było możliwe albo że potrzeba powołania się na nie wynikła

później (pkt 4), oraz wniosek o zmianę lub o uchylenie wyroku z zaznaczeniem zakresu żądanej zmiany lub uchylenia (pkt 5). W sytuacji, gdy apelację składa sama

strona, wskazane wyżej braki tego pisma, podlegają uzupełnieniu na wezwanie sądu,

natomiast w sytuacji, gdy nie są one spełnione w apelacji sporządzonej przez adwokata lub radcę prawnego, (pkt 1 - 3 i 5 ) sąd pierwszej instancji odrzuca środek odwoławczy bez wzywania do usunięcia tych braków (art. 3701 k.p.c.). Sąd Okręgowy

wywiódł, że w wyniku uchybień sądu pierwszej instancji, ale też i pełnomocnika

strony, nie doszło do ustalenia wartości przedmiotu sporu, a zatem wniosek apelacji

„o uwzględnienie powództwa” w istocie nie spełnia wymogu przewidzianego w pkt 5

powyższego przepisu, ponieważ nie określa zakresu zaskarżenia wyroku. Stanowisko to nie jest trafne. Środek zaskarżenia ma być tak sformułowany, aby nie budził

wątpliwości co do jego istotnych elementów, mających wpływ na orzeczenie sądu

drugiej instancji. Temu właśnie służą wymogi apelacji objęte przepisem art. 368 § 1

pkt 1 i 5 k.p.c., które odnieść należy do przepisu art. 378 k.p.c., zgodnie z którym sąd

drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia. Należy mieć na uwadze to, że punkt 5 omawianego przepisu pozostaje w ścisłym związku z art. 368 § 1

pkt 1 k.p.c. Jeśli strona skarży wyrok w całości (pkt 1), to zakres jego zaskarżenia

jest znany i nie ma potrzeby, aby po raz drugi wskazywać zakres zaskarżenia we

wniosku apelacyjnym. Zaskarżenie wyroku w całości jest jednoznaczne z żądaniem

jego zmiany lub uchylenia w całości. Natomiast zaskarżenie wyroku w części, powoduje konieczność wyjaśnienia zakresu zaskarżenia i następuje to we wniosku apelacyjnym (pkt 5). Skoro zatem apelujący wskazał, że zaskarża wyrok w całości i wniósł

o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa, to wskazanie to jednoznacznie określa zakres zaskarżenia w taki sposób, że dotyczy on wszystkich roszczeń objętych rozstrzygnięciem sądu pierwszej instancji. Zatem apelacja nie jest dotknięta brakiem powodującym jej odrzucenie na podstawie art. 3701 k.p.c. Natomiast

wątpliwości co do wartości przedmiotu zaskarżenia mogą być wyjaśniane w oparciu

o przepis art. 25 § 1 k.p.c., zgodnie z którym sąd może z urzędu sprawdzić wartość

przedmiotu sporu podaną przez powoda, który to przepis ma odpowiednie zastosowanie również do oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na mocy art. 398 16 k.p.c. w

związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w postanowieniu.