II PZ 16/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PZ 16/11

POSTANOWIENIE

Dnia 27 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Roman Kuczyński

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa M. K.

przeciwko M. S.A.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 lipca 2011 r.,

zażalenia strony pozwanej na wyrok Sądu Apelacyjnego

z dnia 17 lutego 2011 r.,

1) oddala zażalenie,

2) zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 120 (sto

dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu w

postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem

zawartym w punkcie II swojego wyroku z dnia 17 lutego 2011 r. zasądził od

pozwanej „M.” S.A. na rzecz powoda M. K. kwotę 2.700 zł tytułem kosztów

zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej. Jako podstawę prawną tego

rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny wskazał art. 98 k.p.c. w związku z art. 108 § 1

k.p.c., stwierdzając równocześnie, iż uznał pozwaną za stronę, która przegrała spór

w niniejszej sprawie. Określając z kolei wysokość należnych powodowi kosztów

zastępstwa procesowego, sąd drugiej instancji powołał się na przepisy § 11 ust. 1

pkt 2 w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu.

Zażalenie od przedstawionego wyżej postanowienia wniosła pozwana.

Podając jako podstawę prawną zażalenia art. 394 1 § 1 pkt 2 k.p.c., pozwana

zaskarżyła to postanowienie „w części co do kwoty 675,00 zł” i wniosła o jego

zmianę oraz zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda tytułem kosztów

zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej kwoty 2.025,00 zł, a także o

zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania zażaleniowego.

Skarżąca podniosła równocześnie, iż Sąd Apelacyjny, pomimo wskazania

prawidłowej podstawy prawnej, dokonał błędnego obliczenia wysokości kosztów

zastępstwa procesowego należnych powodowi. Zasądził bowiem na rzecz powoda

kwotę 2.700 zł stanowiącą 100% stawki minimalnej. Tymczasem, skoro stawka

minimalna z tytułu zastępstwa procesowego przed sądem pierwszej instancji,

zgodnie z treścią § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r., wynosiła 2.700 zł, to stawka minimalna za prowadzenie

sprawy w postępowaniu apelacyjnym winna wynosić, przy poszanowaniu § 12 ust.

1 pkt 2 powołanego rozporządzenia, 75% stawki minimalnej, tj. 2.025 zł.

Powód w odpowiedzi na zażalenie wniósł o jego oddalenie i zasądzenie na

jego rzecz od pozwanej kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu

zażaleniowym. Podniósł przy tym, iż jego zdaniem zasądzone przez Sąd

Apelacyjny koszty zastępstwa procesowego są zgodne ze stawkami określonymi

przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w

sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa

kosztów

pomocy

prawnej

udzielonej

przez

radcę

prawnego

ustanowionego z urzędu. Sąd Apelacyjny zasądził bowiem koszty w stawce

minimalnej należnej radcy prawnemu w postępowaniu przed sądem apelacyjnym w

sprawach z zakresu prawa pracy. Niewskazanie przez ten sąd w uzasadnieniu

wyroku ust. 3 § 12 wymienionego rozporządzenia nie może natomiast stanowić

podstawy do zmiany zgodnego z prawem orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości fakt, iż postępowanie zakończone

wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 17 lutego 2011 r., zawierającym w punkcie II

zaskarżone postanowienie, toczyło się w sprawie z zakresu prawa pracy.

Przedmiotem tego postępowania było bowiem roszczenie co najmniej związane ze

stosunkiem pracy (odprawa pieniężna z pakietu socjalnego). Zgodnie z art. 476 § 1

pkt 1 k.p.c. przez sprawy z zakresu prawa pracy rozumie się zaś między innymi

sprawy o roszczenia ze stosunku pracy lub z nim związane.

W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28

września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia

przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), zasądzając opłatę za

czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę

niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy

pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, przy czym

stosownie do § 2 ust. 2 tego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłaty, o której

mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3 – 4. Zgodnie

zaś z § 11 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą za

prowadzenie spraw z zakresu prawa pracy o wynagrodzenie za pracę lub

odszkodowanie inne niż wymienione w pkt 4 – 75% stawki obliczonej na podstawie

§ 6 od wartości wynagrodzenia lub odszkodowania będącego przedmiotem sprawy.

Z kolei na podstawie § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia stawki minimalne za

prowadzenie spraw w postępowaniu apelacyjnym wynoszą przed sądem

apelacyjnym – 75% stawki minimalnej, a jeżeli w poprzedniej instancji sprawy nie

prowadził ten sam radca prawny – 100% stawki minimalnej, w obu wypadkach nie

mniej niż 120 zł. Jednakże stosownie do ust. 3 tego przepisu stawki minimalne

wynoszą za prowadzenie spraw z zakresu prawa pracy przed sądem apelacyjnym

100% odpowiednich stawek, o których mowa w § 11.

Pozwana zasadnie podnosi w zażaleniu, iż Sąd Apelacyjny jako podstawę

prawną swojego rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia wysokości opłat za czynności

radcy prawnego należnych powodowi w postępowaniu apelacyjnym wskazał § 11

ust. 1 pkt 2 w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 omawianego rozporządzenia. Gdyby więc

zasądzona przez ten sąd opłata miała być ustalana w oparciu o te właśnie przepisy,

to faktycznie winna wynosić 2.025 zł, tj. 75% stawki minimalnej obliczonej od stawki

wynoszącej 75% kwoty 3.600 zł, zgodnie z § 6 pkt 6 w związku z § 11 ust. 1 pkt 2

rozporządzenia (3.600 zł x 75% = 2.700 zł x 75% = 2.025 zł), skoro ten sam

pełnomocnik (radca prawny) reprezentował powoda także we wcześniejszej fazie

postępowania. Jeśli jednak zasądzana opłata dotyczyła prowadzenia przed sądem

apelacyjnym sprawy z zakresu prawa pracy, a tak było w istocie, to do ustalenia jej

wysokości winien znaleźć zastosowanie § 12 ust. 3 rozporządzenia, zwierający

uregulowanie szczególne w stosunku do uregulowania zawartego w § 12 ust. 1 pkt

2 tego rozporządzenia. W takim przypadku opłata musiała natomiast wynosić 2.700

zł, tzn. 100% odpowiedniej stawki ustalonej na podstawie § 11. Zasądzając tę

właśnie kwotę, Sąd Apelacyjny nie naruszył zatem obowiązujących przepisów i

chociaż w części niewłaściwie określił podstawę swego rozstrzygnięcia, błędnie

powołując § 12 ust. 1 pkt 2 zamiast § 12 ust. 3 rozporządzenia, to jednak owe

rozstrzygnięcie, jak chodzi o wysokość zasądzonej kwoty, odpowiadało prawu.

Samo wskazanie niewłaściwej podstawy prawnej nie mogło z kolei stanowić

uzasadnienia do wzruszenia tego rozstrzygnięcia.

Kierując się wskazanymi wyżej motywami oraz opierając się na treści art.

k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., a w zakresie kosztów pomocy prawnej

udzielonej powodowi w postępowaniu zażaleniowym na podstawie art. 99 k.p.c. w

związku z art. 98 § 3 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c., a także § 12 ust. 2 pkt 2 w związku z

§ 6 pkt 2 i § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28

września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia

przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

ustanowionego z urzędu, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.