II PZ 14/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PZ 14/10

POSTANOWIENIE

Dnia 11 sierpnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Halina Kiryło

SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa A. G.

przeciwko F. Sp. z o.o.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 sierpnia 2010 r.,

zażalenia powódki na postanowienie zawarte w pkt IV wyroku

Sądu Apelacyjnego z dnia 23 grudnia 2009 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2009 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w sprawie z powództwa A. G. przeciwko F. Spółka z o.o.

o zapłatę, po rozpoznaniu apelacji powódki oraz zażalenia pozwanej, od wyroku

Sądu Okręgowego – Sądu Pracy z dnia 8 września 2009 r.: oddalił apelację (pkt I.);

zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 1000 zł. tytułem zwrotu części

kosztów procesu za drugą instancję (pkt II.); oddalił zażalenie pozwanego (pkt III.);

nakazał ściągnąć od powódki na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego kwotę

1000 zł. tytułem części kosztów sądowych (IV.). Podstawą prawną rozstrzygnięcia

zawartego w pkt IV wyroku – stosownie do uzasadnienia – jest przepis art. 113 ust.

4 w związku z art. 13 i art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 ze zm.).

Powyższe postanowienie powódka zaskarżyła zażaleniem wnosząc o

uchylenie

zaskarżonego

postanowienia

i

nieobciążanie

powódki

kosztami

sądowymi oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów postępowania

zażaleniowego według norm przepisanych.

Wnosząca zażalenie zarzuciła naruszenie art. 113 ust. 4 ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że

w postępowaniu była zwolniona od kosztów sądowych i wobec tego nie było

podstaw do obciążenia jej kosztami sądowymi na podstawie art. 113 ust. 4 ustawy

o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżąca

została

zwolniona

od

kosztów

sądowych

na

podstawie

postanowienia Sądu Okręgowego – Sądu Pracy z dnia 10 czerwca 2009 r. Zgodnie

z art. 96 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm.) strona, która została

zwolniona od kosztów sądowych przez sąd – w zakresie przyznanego jej

zwolnienia – nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, które zgodnie z art.

2 ust. 1 powołanej ustawy obejmują opłaty i wydatki.

Na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub

których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu

kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego

podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie

kosztów procesu.

Wobec oddalenia powództwa wyrokiem Sądu pierwszej instancji i oddalenia

apelacji powódki w wyroku Sądu drugiej instancji nie zachodziły podstawy do

obciążenia kosztami sądowymi strony pozwanej. Zgodnie z art. 113 ust. 2

powołanej ustawy koszty nieobciążające przeciwnika sąd w orzeczeniu kończącym

sprawę w instancji nakazuje ściągnąć z roszczenia zasądzonego na rzecz: strony,

której czynność spowodowała ich powstanie. Sytuacja taka nie zachodzi, bo nie ma

roszczenia zasądzonego na rzecz strony, której czynność spowodowała koszty.

Stosownie zaś do art. 113 ust. 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od

przewidzianego w ust. 2 i 3 obciążenia kosztami. Zastosowanie tego przepisu nie

było uprawnione, skoro – jak wyżej przedstawiono – nie miała miejsca ani sytuacja

określona w ust. 2 ani też w ust. 3 art. 113 ustawy o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych.

Wobec powyższego – uznając zasadność zarzutu zażalenia – Sąd

Najwyższy postanowił jak w sentencji na podstawie art. 398 15 § 1 zdanie pierwsze

k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.