II PZ 13/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PZ 13/10

POSTANOWIENIE

Dnia 8 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa H. L.

przeciwko Specjalistycznemu Centrum Medycznemu w P. Samodzielnemu

Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 czerwca 2010 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Ś.

z dnia 21 lipca 2009 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd

Okręgowy

–

Sąd

Pracy

i

Ubezpieczeń

Społecznych

w

Ś.

postanowieniem z dnia 21 lipca 2009 r. odrzucił skargę powódki H. L. o wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 7 lipca

2008 r. w sprawie VII Pa …/08.

W motywach postanowienia Sąd drugiej instancji wskazał, że wyrokiem z

dnia 11 marca 2008 r. w sprawie IV P …/07 Sąd Rejonowy w K. oddalił powództwo

H.L.

o

zasądzenie

od

Specjalistycznego

Centrum

Medycznego

w

P. Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej odszkodowania za

nieuzasadnione wypowiedzenie warunków pracy i płacy. Apelacja powódki od tego

wyroku została oddalona przez Sąd Okręgowy w Ś. wyrokiem z dnia 7 lipca 2008 r.

Pismem z dnia 1 grudnia 2008 r., doręczonym powódce 2 grudnia 2008 r., strona

pozwana ponownie wypowiedziała jej warunki pracy i płacy, wskazując jako

przyczynę likwidację stanowiska starszej pielęgniarki ds. oświaty zdrowotnej, tj. z

przyczyn ekonomicznych na podstawie art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o

szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z

przyczyn

niedotyczących

pracowników

oraz

zarządzenia

dyrektora

Specjalistycznego Centrum Medycznego w P.

W dniu 6 kwietnia 2009 r. pełnomocnik powódki wniósł na podstawie art. 403

§ 2 k.p.c. skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem

Sądu Okręgowego z dnia 7 lipca 2008 r., powołując się na zatajoną przez pozwaną

a istotną dla orzeczenia okoliczność wydania w dniu 12 marca 2008 r. przez

dyrektora pozwanej zarządzenia nr 12/08 o likwidacji z dniem 1 maja 2008 r.

stanowiska pielęgniarki ds. oświaty zdrowotnej, które to stanowisko zostało

zaproponowane powódce pierwszym wypowiedzeniem zmieniającym, o czym

powódka wiedzę uzyskała dopiero 5 stycznia 2009 r., kiedy w kolejnej sprawie

doręczono jej odpis odpowiedzi na pozew, do której dołączono to zarządzenie.

Pełnomocnik powódki wskazał nadto na objęcie powódki ochroną przed zmianami

w treści stosunku pracy wynikającą z art. 32 ustawy o związkach zawodowych,

która to okoliczność była znana pracodawcy, podczas gdy powódka nie

dysponowała odpisami uchwał zarządu związku zawodowego podejmowanymi w jej

sprawie.

Sąd Okręgowy podniósł, że w wypadku, gdy przyczynę wznowienia stanowi

późniejsze wykrycie takich środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na

wynik sprawy, termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 407 § 1 k.p.c.,

należy liczyć od dnia ich „wykrycia”, czyli dowiedzenia się przez stronę o ich

istnieniu. O istnieniu środka dowodowego w postaci zarządzenia dyrektora strony

pozwanej powódka dowiedziała się zaś już w dniu 2 grudnia 2008 r., kiedy to

potwierdziła własnoręcznym podpisem odbiór pisma wypowiadającego jej warunki

pracy i płacy powołującego się w treści na to zarządzenie, co w zestawieniu ze

wskazaną przyczyną wypowiedzenia w postaci likwidacji stanowiska dawało

rozeznanie odnośnie do zawartości tego zarządzenia wystarczające do uznania, iż

w

tym

właśnie

dniu

powódka

posiadła

wiedzę

o

okolicznościach

uprawdopodobniających podstawę wznowienia. Skarga została jednak wniesiona

dopiero 6 kwietnia 2009 r., a zatem po upływie przewidzianego przepisami

trzymiesięcznego terminu i z tej przyczyny po myśli art. 410 § 1 k.p.c. podlegała

odrzuceniu.

Powódka złożyła zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego, wnosząc o

jego uchylenie i nadanie biegu sprawie.

Żaląca zakwestionowała stanowisko Sądu, iż o istnieniu podstawy

wznowienia dowiedziała się już 2 grudnia 2008 r., wskazując na brak w piśmie

wypowiadającym

jej

warunki

jakichkolwiek

oznaczeń

identyfikujących

to

zarządzenie, jak również nieznajomość jego treści. Wiedzę o tych okolicznościach

powzięła dopiero 5 stycznia 2009 r., wobec czego od tej daty należy liczyć termin

do wniesienia skargi o wznowienie postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 407 § 1 k.p.c., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w

terminie trzymiesięcznym, liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o

podstawie wznowienia. W wypadku, gdy przyczynę wznowienia stanowi późniejsze

wykrycie takich środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy

(art. 403 § 2 k.p.c.), termin ten należy liczyć od dnia ich „wykrycia", tj. dowiedzenia

się przez stronę o ich istnieniu. Należy przy tym zauważyć, że chodzi w tym

wypadku nie o dowiedzenie się o istnieniu jakichkolwiek środków dowodowych, ale

takich, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Strona swoją

świadomością powinna więc objąć zarówno fakt wykrycia konkretnego środka

dowodowego, jak również jego prawdopodobny wpływ na wynik sprawy. Nie chodzi

jednak

w

tym

kwalifikowanego,

wypadku

np.

o

uzyskanie

wysokiego

przez

stronę

pewności,

czy

też

prawdopodobieństwa,

w zakresie

wpływu

wykrytego środka dowodowego na treść rozstrzygnięcia, wystarczająca bowiem w

tym wypadku jest sama świadomość istnienia prawdopodobieństwa takiego wpływu

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2009 r., III CZ 11/09, LEX

nr 492153).

O ile zatem można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Okręgowego, iż

wiedzę o wydaniu przez dyrektora strony pozwanej zarządzenia o likwidacji

stanowiska starszej pielęgniarki ds. oświaty zdrowotnej skarżąca uzyskała już w

dniu 2 grudnia 2008 r., kiedy odebrała wypowiedzenie zmieniające powołujące się

na to zarządzenie (ale bez numeru i daty jego wydania), o tyle trudno

zaakceptować pogląd, iż od tego dnia powódka swoją świadomością obejmowała

także prawdopodobny wpływ tego środka dowodowego na wynik sprawy. Z faktu, iż

1 grudnia 2008 r. wypowiedziano jej warunki pracy i płacy na skutek likwidacji

zarządzeniem

dyrektora

strony

pozwanej

zaproponowanego

jej

uprzednio

stanowiska starszej pielęgniarki ds. oświaty zdrowotnej nie wynika nawet

prawdopodobieństwo wpływu tego środka dowodowego na rozstrzygnięcie sprawy

toczącej się w przedmiocie poprzednio dokonanego wypowiedzenia zmieniającego

i zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 7 lipca 2008 r. Dopiero z daty i

treści tego zarządzenia płynie bowiem wniosek, iż w dniu 12 marca 2008 r., tj. w

dniu następnym po zakończeniu postępowania przed Sądem pierwszej instancji

(wyrok z 11 marca 2008 r.), dyrektor strony pozwanej zarządził likwidację

stanowiska zaproponowanego powódce wypowiedzeniem zmieniającym, które

kwestionowała co do jego zasadności, zaś przed rozstrzygnięciem sprawy przez

Sąd drugiej instancji (wyrokiem z 7 lipca 2008 r.) stanowisko to już nie istniało

(zostało zlikwidowane z dniem 1 maja 2008 r.). Dopiero świadomość tych

okoliczności, którą powódka uzyskała po zapoznaniu się z treścią zarządzenia

dołączonego do odpowiedzi w kolejnej sprawie, co nastąpiło 5 stycznia 2009 r.,

uzasadnia twierdzenie o prawdopodobnym wpływie tego środka dowodowego na

wynik sprawy, a zatem dopiero od tej daty liczyć należy termin do wniesienia skargi

o wznowienie postępowania. W takiej sytuacji, jak wskazał Sąd Okręgowy w

końcowej części uzasadnienia postanowienia, skarżąca zachowała zaś termin do

wniesienia skargi, a tym samym jej odrzucenie nastąpiło z naruszeniem art. 410 § 1

k.p.c.

Zażalenie okazało się zatem uzasadnione, wobec czego z mocy art. 394 1 § 3

w związku z art. 39815 § 1 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji.